Windykacja w Korei Południowej

Postępowanie windykacyjne w Korei Południowej rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Termin przedawnienia windykacji wynosi 10 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania przez dłużnika zobowiązania dłużnego. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Ustawodawstwo Korei Południowej przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego oraz poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Zwykła procedura sądowa polega na złożeniu pozwu w sądzie, po czym sąd postanawia uwzględnić pozew. Jeżeli pozew spełnia wymogi prawa, sąd doręcza pozwanemu odpis pozwu. Jeżeli pozwany kwestionuje roszczenie powoda, ma obowiązek wnieść pisemny sprzeciw w terminie 30 dni od dnia otrzymania kopii pozwu.

Jeżeli w wyznaczonym terminie nie złożono pisemnego sprzeciwu, sąd może wydać postanowienie bez przeprowadzania narady, uznając, że pozwany przyznał się do faktów stanowiących podstawę pozwu. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy istnieją sprawy podlegające obowiązkowemu dochodzeniu. Ten wariant uprawnienia sądu jest również dostępny, jeżeli pozwany złożył pisemną odpowiedź na pozew, przyznając wszystkie fakty stanowiące podstawę powództwa i nie złożył odrębnego oświadczenia.

Jeżeli w wyznaczonym terminie złożono pisemny sprzeciw, sąd niezwłocznie wyznacza termin rozprawy. Do debaty strony muszą przygotować pisemne oświadczenia, w których wskazują: środki oskarżenia lub obrony oraz wykaz załączonych dokumentów. Oświadczenia pisemne należy składać w taki sposób, aby druga strona miała wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do zagadnień w nich określonych.

Jeżeli pozwany nie stawi się w dniu debaty, kwestie określone w pisemnym sprzeciwie i innych złożonych dokumentach uznaje się za przedstawione, w którym to przypadku debata zostanie przeprowadzona. Jeżeli strona w pismach procesowych nie zakwestionowała jednoznacznie faktów podanych przez drugą stronę, uważa się, że przyznała się do tych faktów, jednak nie ma to zastosowania, jeżeli na podstawie całości pism można uznać fakty za sporne.

Termin rozpatrzenia sprawy wynosi 5 miesięcy od dnia wniesienia pozwu do sądu. Po ustaleniu przez sąd istotnych faktów sprawy, zbadaniu materiału dowodowego i wysłuchaniu stanowisk stron, sąd musi zakończyć rozprawy i podjąć decyzję w terminie dwóch tygodni od zakończenia rozpraw. W skomplikowanych sprawach decyzja może zostać podjęta w ciągu czterech tygodni.

Tryb wystawienia zlecenia płatniczego stosuje się przy odbiorze określonej kwoty pieniężnej lub innej rzeczy zamiennej lub papierów wartościowych. Aby zastosować tę procedurę, wierzyciel musi złożyć wniosek do sądu, po czym sąd, jeżeli wniosek spełnia wymogi proceduralne, wydaje nakaz zapłaty, w którym nakazuje dłużnikowi zapłacić w terminie dwóch tygodni kwotę żądaną przez wierzyciela lub zgłosić swoje zastrzeżenia w tym samym terminie. Jeżeli dłużnik sprzeciwi się nakazowi zapłaty, a sąd uzna, że ​​sprzeciw dłużnika jest uzasadniony, wówczas nakaz zapłaty traci moc. W takim przypadku roszczenia wierzyciela podlegają rozpatrzeniu w trybie ogólnym. Jeżeli dłużnik sprzeciwia się nakazowi zapłaty, lecz sąd swoim postanowieniem oddali jego sprzeciw, wówczas nakaz zapłaty nabiera mocy prawomocnego orzeczenia sądu. Nakaz zapłaty nabiera mocy ostatecznej decyzji również w przypadku braku sprzeciwu ze strony dłużnika.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu drugiej instancji w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia pisemnego postanowienia. Od orzeczeń sądu drugiej instancji przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Republiki Korei w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia pisemnego orzeczenia, wyłącznie jeżeli doszło do naruszenia Konstytucji, ustaw lub przepisów administracyjnych, które miało wpływ zaskarżoną decyzję. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Termin rozpatrzenia apelacji w sądzie drugiej instancji i w Sądzie Najwyższym nie powinien przekraczać pięciu miesięcy od dnia przekazania materiałów sprawy sądowi, który rozpatrywał apelację.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu można skierować do wykonania w ciągu 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowania i konfiskaty statków morskich.

Alternatywną możliwością windykacji jest skorzystanie z procedury upadłościowej dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć to postępowanie pod warunkiem, że dłużnik jest niewypłacalny. Ustawa o restrukturyzacji i upadłości dłużników stanowi, że dłużnik staje się niewypłacalny, gdy wstrzymuje płatności. Jeżeli dłużnikiem jest spółka kapitałowa, można ogłosić jej upadłość, jeżeli kwota zobowiązań tej korporacji przekracza wysokość jej majątku. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość anulowania czynności dłużnika dokonanych z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli. Do takich czynności zalicza się między innymi: czynność nieodpłatną lub czynność nieodpłatną stanowiącą odpowiednik czynności nieodpłatnej, dokonaną przez dłużnika przed lub po upływie sześciu miesięcy od dnia zawieszenia płatności; udzielenie przez dłużnika zabezpieczenia lub spłatę długu, które nie dotyczą jego zobowiązań; każdą czynność dokonaną przez dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli w postępowaniu upadłościowym, pod warunkiem, że beneficjent takiej czynności wiedział, że czynność dłużnika krzywdzi wierzycieli w chwili jej dokonania. Ponadto, jeśli okaże się, że dyrektorzy lub inni funkcjonariusze korporacji dopuścili się oszukańczych działań na szkodę wierzycieli, mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności za długi spółki. W wyniku unieważnienia powyższych czynności możliwe jest zwrócenie dłużnikowi tego, co stracił na takich transakcjach, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej w celu zaspokojenia roszczeń wierzycieli i pokrycia kosztów postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie windykacji międzynarodowej w Korei Południowej, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

04.10.2024

183