Windykacja w Kolumbii

Postępowanie windykacyjne w Kolumbii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Dla czynności wykonawczych termin przedawnienia wynosi 10 lat, dla czynności zwykłych 20 lat. Konsekwencje przekroczenia terminu przedawnienia obowiązują wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, gdy dłużnik uzna obowiązek w sposób wyraźny lub dorozumiany. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo kolumbijskie przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego.

Osoby, które muszą uczestniczyć w procesie, muszą to zrobić za pośrednictwem zarejestrowanego pełnomocnika, chyba że prawo zezwala na ich bezpośredni udział.

Sądami pierwszej instancji są sądy grodzkie, które rozpoznają sprawy, w których kwota roszczenia nie przekracza dziewięćdziesięciu minimalnych miesięcznych wynagrodzeń, oraz sądy rejonowe, które rozpoznają sprawy, w których kwota roszczenia przekracza dziewięćdziesiąt minimalnego miesięcznego wynagrodzenia. Ponadto, jeżeli kwota roszczenia nie przekracza 15 minimalnych miesięcznych wynagrodzeń, wówczas sprawa taka jest rozpatrywana w jednej instancji w jednej rozprawie, bez możliwości odwołania się od decyzji sądu.

Zwykły proces sądowy polega na złożeniu pozwu do sądu, po czym sąd postanawia uwzględnić pozew, zawiadamia pozwanego i przygotowuje się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeśli roszczenie spełnia wymogi prawne, do pozwanego zostanie wysłane zawiadomienie z ostrzeżeniem o konieczności udzielenia pisemnej odpowiedzi na pozew w ciągu dziesięciu dni (jeśli spór nie przekracza 15 minimalnych miesięcznych wynagrodzeń ustawowych, odpowiedź może zostać udzielona ustnie). W swojej odpowiedzi pozwany jasno określi swoje stanowisko w sprawie roszczeń i faktów zawartych w pozwie, określając te, które zostały przyznane i te, które zostały zaprzeczone. Jeśli pozwany nie zna jakiegoś faktu, powinien to stwierdzić.

Brak odpowiedzi na pozew lub jednoznacznego przedstawienia faktów i żądań pozwu, a także twierdzeń lub zaprzeczeń sprzecznych z rzeczywistością, sędzia uzna za poważny argument przeciwko oskarżonemu. W odpowiedzi na skargę lub w każdym czasie przed wydaniem wyroku w I instancji pozwany może wyraźnie zgodzić się z twierdzeniami roszczenia, uznając ich podstawę faktyczną, w takim przypadku zostanie wydany wyrok zgodny z podniesionymi roszczeniami. Sędzia może jednak odmówić przyznania się do winy i zarządzić zbadanie materiału dowodowego z własnej inicjatywy, jeżeli stwierdzi oszustwo lub zmowę albo na żądanie strony trzeciej uczestniczącej w postępowaniu jako strona podstawowa.

Po otrzymaniu odpowiedzi na pozew lub po upływie czasu na jej złożenie oraz po rozpatrzeniu ewentualnych wstępnych zastrzeżeń, sędzia wyznaczy datę rozprawy, która odbędzie się dziesiątego dnia po podjęciu decyzji. Sędzia powiadomi także strony o konieczności przedstawienia na rozprawie dokumentów i świadków. Na tym posiedzeniu sąd stara się pogodzić strony sporu, ustala stan faktyczny sporu, weryfikuje dowody, a także decyduje o szeregu innych środków procesowych. Jeżeli sąd dokona wszystkich tych czynności na jednej rozprawie, to po zakończeniu przedstawiania dowodów sędzia da każdej ze stron czas na złożenie ostatecznych zeznań. Wyrok zostanie wydany na tej samej rozprawie, choćby strony lub ich pełnomocnicy byli nieobecni. W razie potrzeby można zarządzić przerwę do dwóch godzin na ogłoszenie wyroku.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zażalenie rozpatrywane jest na rozprawie sądowej z udziałem zainteresowanych. Po zakończeniu rozprawy sąd apelacyjny podejmuje ostateczną decyzję. Od decyzji sądu apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Kolumbii w terminie 3 dni od daty doręczenia zaskarżonej decyzji, jeżeli koszt niekorzystnego dla wnoszącego odwołanie orzeczenia jest równy lub przekracza czterysta dwadzieścia pięć minimalnych kosztów prawnych miesięczne wynagrodzenia. W wyniku rozpatrzenia skargi Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia i nie podlega zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie może zostać wykonane w ciągu 10 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowania i konfiskaty papierów wartościowych i instrumentów finansowych.

Jeżeli dłużnik ma oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien rozważyć możliwość sądowej likwidacji dłużnika. Rozpoczęcie prawnego procesu likwidacji dłużnika zakłada zaistnienie sytuacji ustania płatności. Zaprzestanie spłat ma charakter nieodłączny, jeżeli dłużnik nie wykonał przez ponad dziewięćdziesiąt dni obowiązku zapłaty dwóch lub więcej zobowiązań na rzecz dwóch lub więcej wierzycieli powstałych w toku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub jeżeli zostały podjęte co najmniej dwie czynności egzekucyjne złożone przeciwko niemu od dwóch lub więcej wierzycieli w celu windykacji długów. W ramach tego trybu, jeżeli majątek nie wystarcza na pokrycie zobowiązań dłużnika, likwidator ma obowiązek zażądać od właścicieli spółki będącej dłużnikiem wpłacenia zaległych wkładów na udziały lub udziały oraz kwoty odpowiadającej dodatkowemu zobowiązaniu przewidzianemu w art stowarzyszenia. Ponadto, jeżeli stan niewypłacalności lub likwidacji sądowej został spowodowany działaniami osób kontrolujących na skutek podporządkowania i w interesie tej spółki, wbrew interesom dłużnika, wówczas osoby kontrolujące ponoszą pomocniczą odpowiedzialność za zobowiązania spółki dłużnik. Dzięki zastosowaniu tych przepisów możliwe jest zwiększenie szans na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Kolumbii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

05.09.2024

165