Windykacja w Japonii

Postępowanie windykacyjne w Japonii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 5 lat. Skutki przekroczenia terminu przedawnienia wyciągane są przed sądem wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania przez dłużnika zobowiązania dłużnego. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Japońskie prawo przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego, postępowania uproszczonego, postępowania w sprawie drobnych roszczeń oraz wystosowania wezwania do zapłaty.

Zwykła procedura sądowa polega na złożeniu pozwu do sądu, po czym sąd, jeśli pozew spełnia wymogi prawa, wyznacza datę ustnych argumentów i wzywa strony do stawienia się w sądzie. 

Podczas wystąpień ustnych strony mają obowiązek przedstawić sądowi wyjaśnienia ustne, które muszą mieć formę pisemną i zawierać następujące informacje: zarzuty i dowody; oświadczenia dotyczące twierdzeń, oskarżeń i dowodów strony przeciwnej.

Jeżeli ze względu na złożoność sprawy, np. dużą liczbę szczegółów, które należy uwzględnić, lub z innych okoliczności, sąd musi skonsultować się z obydwoma stronami i opracować plan rozprawy w oparciu o wyniki tych konsultacji. Plan rozprawy musi zawierać następujące informacje: terminy rozstrzygnięcia kontrowersyjnych kwestii i dowodów; termin przesłuchania świadków i samych stron; przewidywany termin zakończenia wystąpień ustnych i wydania decyzji; wyznaczenie terminu do złożenia pisemnej odpowiedzi lub podsumowania zarzutu w określonej sprawie.

W planie rozprawy można także określić ramy czasowe przedstawienia twierdzeń lub dowodów w danej sprawie, a także inne informacje niezbędne z punktu widzenia planowanego przebiegu rozprawy.

Jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawę w celu złożenia ustnych wyjaśnień, sąd przeprowadza badanie materiału dowodowego. Jeżeli jednak oskarżony ma zostać przesłuchany, a on nie składa lub bez uzasadnionej przyczyny odmawia złożenia przysięgi lub oświadczenia, sąd może uznać twierdzenia powoda co do kwestionowanych kwestii za prawdziwe.

Po wykonaniu planu rozprawy lub przeprowadzeniu postępowania dowodowego (w przypadku braku planu), gdy rozprawa osiągnęła wystarczający poziom umożliwiający sądowi wydanie wyroku, sąd wydaje ostateczny wyrok. Sąd musi wydać wyrok w ciągu dwóch miesięcy od daty zakończenia rozprawy; przepis ten nie ma jednak zastosowania, jeżeli sprawa jest skomplikowana lub istnieją inne szczególne okoliczności.

Jeżeli jedna lub obie strony nie stawią się lub opuszczą sąd bez przedstawienia ustnych pism w wyznaczonym dniu rozprawy, a sąd uzna to za stosowne, biorąc pod uwagę aktualny stan postępowania i zachowanie się każdej ze stron w toku postępowania, może podjąć ostateczną decyzję na wniosek zainteresowanej strony.

Uproszczona procedura sądowa ma zastosowanie do rozpatrywania prostych spraw w możliwie najkrótszym czasie. W ramach tego trybu reklamację można złożyć ustnie. Składając pozew, zamiast wskazywać roszczenia, wystarczy podać główne punkty sporu. 

W pozwie o zapłatę pieniędzy, jeżeli pozwany nie zaprzeczy faktom podanym przez powoda na rozprawie lub nie podniesie żadnych zastrzeżeń ani dowodów, a sąd uzna to za stosowne, biorąc pod uwagę sytuację finansową pozwanego i inne okolicznościach sąd, po zapoznaniu się z opinią powoda, może wydać postanowienie zobowiązujące pozwanego do zapłaty kwoty na żądanie, określając termin zapłaty albo spłatę raty, nie dłuższy jednak niż pięć lat. Pozwany może wnieść sprzeciw od postanowienia w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania zawiadomienia o takim postanowieniu. Jeżeli sprzeciw zostanie złożony w wyznaczonym terminie, staje się nieważny. Jeżeli nie zostanie wniesiony sprzeciw, postanowienie ma taką samą moc jak prawomocne orzeczenie.

W trakcie rozpraw ustnych stanowiska stron nie muszą być sporządzone w formie pisemnej. Po ustaleniu istotnych aspektów przedmiotu roszczenia i zbadaniu materiału dowodowego sąd wydaje ostateczną decyzję sądową.

Procedura drobnych roszczeń ma zastosowanie do windykacji długów nieprzekraczających 600 000 jenów. Rozprawa musi zakończyć się pierwszego dnia wystąpień ustnych. Jednocześnie dopuszczalne jest ograniczenie badania dowodów do tych dowodów, które nadają się do natychmiastowego zbadania. Sąd wyda orzeczenie niezwłocznie po zakończeniu wystąpień ustnych, chyba że uzna to za niewłaściwe. Jeżeli pozwany nie zgadza się z orzeczeniem, może w ciągu dwóch tygodni wnieść od niego sprzeciw do tego samego sądu, który wydał orzeczenie. Jeżeli sprzeciw zostanie złożony w terminie, rozprawa wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed zakończeniem rozpraw. W takim wypadku rozprawa toczy się normalnie.

Tryb wystawienia wezwania do zapłaty stosuje się przy odzyskaniu określonej kwoty pieniężnej lub innej rzeczy zamiennej lub papierów wartościowych. Aby wdrożyć tę procedurę, wierzyciel musi złożyć wniosek do sądu, po czym urzędnik sądowy może wystawić wezwanie do zapłaty. Wezwanie do zapłaty wchodzi w życie z chwilą doręczenia go dłużnikowi. Jeżeli dłużnik w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nie zgłosi sprzeciwu wobec żądania zapłaty, sekretarz sądu, na wniosek wierzyciela, wyda postanowienie o wstępnej egzekucji. Jeżeli dłużnik złoży sprzeciw w terminie, wówczas, jeżeli sąd uzna to za zasadne, sprawę poddaje się rozpoznaniu w trybie zwykłym lub uproszczonym, w zależności od wysokości długu. Jeżeli sąd uzna sprzeciw za bezzasadny, wyda postanowienie o oddaleniu sprzeciwu.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Od orzeczeń sądu drugiej instancji przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Japonii w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu można skierować do wykonania w ciągu 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; zajęcie i konfiskata papierów wartościowych i obligacji spółek; uzyskanie dochodu z majątku dłużnika.

Alternatywną możliwością windykacji jest skorzystanie z procedury upadłościowej dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć to postępowanie pod warunkiem, że dłużnik jest niewypłacalny. Prawo upadłościowe stanowi, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli zawiesił płatności. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość unieważnienia działań dłużnika, których celem było oszukanie wierzycieli. Wśród takich działań wyróżnić należy w szczególności: wszelkie transakcje dokonywane przez dłużnika, pod warunkiem, że dłużnik i jego kontrahent wiedzieli, że taka transakcja spowoduje szkodę dla wierzycieli; wszelkie nieuzasadnione lub uciążliwe dla dłużnika działania popełnione w ciągu sześciu miesięcy przed dniem zawieszenia płatności; transakcje z podmiotami powiązanymi; działania popełnione przez dłużnika w celu ukrycia jego majątku. Prawo do umorzenia tych czynności przysługuje przez okres dwóch lat od dnia otwarcia postępowania upadłościowego. W wyniku umorzenia takich czynności możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Japonii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

03.10.2024

157