Windykacja na Filipinach

Postępowanie windykacyjne na Filipinach rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji na podstawie umowy pisemnej wynosi 10 lat, a dla wierzytelności na podstawie umowy ustnej lub quasi-umowy wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku pisemnego uznania długu przez dłużnika lub pisemnego pozasądowego wezwania wierzyciela do zapłaty długu. Po przerwie bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo Filipin przewiduje windykację sądową długów w drodze zwykłego postępowania sądowego.

Zwykły proces sądowy polega na złożeniu pozwu do sądu, po czym sąd postanawia uwzględnić pozew, zawiadamia pozwanego i przygotowuje się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli roszczenie spełnia wymogi prawne, pozwany zostanie powiadomiony o konieczności ustosunkowania się do pozwu w ciągu 15 dni.

W swojej odpowiedzi pozwany musi przedstawić każde istotne twierdzenie faktyczne, do którego prawdziwości się nie przyznaje, a także, jeśli jest to wykonalne, podać istotę kwestii, na których powołuje się na poparcie swojego zaprzeczenia. Jeżeli pozwany chce zaprzeczyć tylko części zarzutów, musi podać tyle zarzutów, ile jest prawdziwych i istotnych, a zaprzeczyć jedynie pozostałej części. Jeżeli pozwany nie posiada wiedzy lub informacji wystarczających do wyrobienia sobie przekonania co do prawdziwości istotnego zarzutu zawartego w skardze, musi się na to powoływać, co spowoduje odmowę. Zarzuty merytoryczne zawarte w reklamacji, inne niż dotyczące wysokości odszkodowania nieuregulowanego, uważa się za uznane, chyba że pozwany wyraźnie zaprzeczy.

Zastrzeżenia nie zawarte w odpowiedzi uważa się za utracone.  Jeżeli pozwany nie złoży odpowiedzi w wyznaczonym terminie, sąd, na wniosek powoda z powiadomieniem pozwanego i po udowodnieniu tego faktu, uzna pozwanego za winnego zwłoki. W takim przypadku sąd wyda wyrok, przyznając powodowi odpowiednie zadośćuczynienie, które uzasadni jego zarzut, chyba że sąd według własnego uznania zażąda od powoda przedstawienia dowodów. Wyrok przeciwko pozwanemu, który dopuścił się zwłoki, nie może przekraczać kwoty ani różnić się charakterem od kwoty dochodzonej.

Po złożeniu i doręczeniu oświadczenia końcowego powód musi niezwłocznie i jednostronnie złożyć wniosek o wyznaczenie rozprawy wstępnej. Przesłuchanie wstępne jest obowiązkowe w celu omówienia następujących kwestii, w szczególności: możliwości zawarcia ugody lub skorzystania z alternatywnych metod rozwiązywania sporów; możliwości uzyskania przyznania faktów i dokumentów w celu uniknięcia zbędnych dowodów; zasadności wydania orzeczenia na podstawie dokumentów procesowych lub wydania wyroku skróconego. Niestawiennictwo pozwanego na rozprawie wstępnej stanowi podstawę do umożliwienia powodowi jednostronnego przedstawienia dowodów i wydania przez sąd orzeczenia na ich podstawie.

Jeżeli sąd nie będzie gotowy do podjęcia decyzji na rozprawie wstępnej, wyznaczy rozprawę w celu przeprowadzenia rozprawy. W trakcie rozprawy strony przedstawiają dowody na poparcie swoich stanowisk. Strony mogą uzgodnić na piśmie fakty związane z rozprawą i skierować sprawę do sądu na podstawie uzgodnionych faktów, bez przedstawiania dowodów. Ponadto sąd z własnej inicjatywy lub na wniosek strony może powołać komisarza w sprawach, w których np. rozpatrzenie kwestii faktycznej wymaga analizy dużej ilości dokumentacji jednej lub obu stron. Po dopuszczeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawę uznaje się za gotową do rozstrzygnięcia, chyba że sąd nakaże stronom złożenie pism procesowych lub złożenie memorandów lub dodatkowych oświadczeń.

Na postanowienie Sądu Grodzkiego I Instancji przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego I Instancji w terminie 15 dni od dnia doręczenia postanowienia. Od orzeczeń Sądów Okręgowych Pierwszej Instancji przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego w terminie 15 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Republiki Filipin w terminie 15 dni od powiadomienia o decyzji, ale tylko wtedy, gdy zaskarżona decyzja dotyczy kwestii prawnej. Orzeczenie Sądu Najwyższego nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien uzyskać tytuł egzekucyjny i wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu można skierować do wykonania w ciągu 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowania i konfiskaty papierów wartościowych.

Alternatywną możliwością windykacji jest skorzystanie z procedury przymusowej likwidacji dłużnika. Wierzyciel może wszcząć tę procedurę, jeżeli dłużnik ma trzech lub więcej wierzycieli, których łączne wierzytelności przekraczają 1 000 000 Php lub więcej niż 25% kapitału akcyjnego dłużnika, a dłużnik nie spłaci roszczeń wierzycieli w terminie 180 dni lub dłużnik całość nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań w terminie; i nie ma realnej możliwości rehabilitacji dłużnika. Na tym etapie, w przypadku gdy majątek dłużnika nie wystarcza do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie lub unieważnienie wszelkich transakcji zawartych przez dłużnika lub dotyczących jego majątku, na podstawie tego, że zostały one dokonane z zamiarem oszukania wierzyciela lub wierzycieli lub że faworyzowały jednych wierzycieli kosztem innych. Takie unieważnienie jest dopuszczalne pod warunkiem, że transakcje te zostały zawarte przed wydaniem przez sąd nakazu likwidacji dłużnika lub przed rozpoczęciem przekształcenia postępowania restrukturyzacyjnego w postępowanie likwidacyjne. W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwe jest przywrócenie dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej w celu zaspokojenia roszczeń wierzycieli oraz pokrycia kosztów realizacji procedury upadłościowej.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji na Filipinach, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

01.10.2024

338