Windykacja w Togo

Postępowanie windykacyjne w Togo rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Republika Togo jest członkiem OHADA (Organizacji na rzecz Harmonizacji Prawa Gospodarczego w Afryce), która obejmuje dziewięć zatwierdzonych Jednolitych Aktów Prawnych, które podlegają stosowaniu przez wszystkie kraje członkowskie ww organizacji. Dlatego też tryb sądowej windykacji, egzekucji i upadłości regulują przede wszystkim przepisy odpowiednich ustaw jednolitych.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Ogólny okres przedawnienia zgodnie z togijskim prawem krajowym wynosi 30 lat. Zgodnie z przepisami ogólnego prawa handlowego OHADA zobowiązania wynikające z transakcji handlowych pomiędzy przedsiębiorcami lub pomiędzy przedsiębiorcami a podmiotami niebędącymi handlowcami wygasają po pięciu latach. Skutki upływu terminu przedawnienia są stosowane przed sądem pierwszej i apelacyjnej instancji wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia zostaje przerwany w momencie uznania przez dłużnika roszczeń wierzyciela. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Termin przedawnienia może zostać skrócony lub przedłużony za zgodą stron. Nie można go jednak skrócić do mniej niż jednego roku i wydłużyć do więcej niż dziesięciu lat. Strony mogą także za obopólnym porozumieniem uzupełnić wykaz przyczyn zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia.

Sądowa windykacja długów w Republice Togo prowadzona jest na podstawie zwykłego postanowienia sądu oraz poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia wniosku do sekretarza sądu. Sekretarz sądu sprawdza wniosek i w przypadku braku uwag zwraca się do powoda o wpłatę wymaganej kwoty na pokrycie kosztów sądowych i wydaje mu pokwitowanie z numerem sprawy w rejestrze. Po uiszczeniu kosztów sądowych sekretarz sądowy wystawi wezwanie i zorganizuje jego doręczenie pozwanemu.

Termin stawiennictwa pozwanego w sądzie wynosi osiem dni od daty otrzymania wezwania, pod warunkiem, że pozwany znajduje się na obszarze właściwości terytorialnej sądu. Jeżeli pozwany przebywa poza terytorium Togo, termin ten ulega przedłużeniu o następujące okresy: dwa tygodnie dla osób zamieszkałych w innych prefekturach kraju; jeden miesiąc dla osób zamieszkałych poza terytorium Togo w państwie, do którego odbywają się regularne loty z międzylądowaniem w Togo; dwa miesiące dla osób zamieszkałych poza terytorium Togo w państwie, z którego nie ma bezpośredniego połączenia lotniczego z Togo.

Jeżeli pozwany nie stawi się, może zostać wezwany ponownie z inicjatywy powoda lub na mocy postanowienia sędziego, jeżeli wezwanie nie zostało doręczone osobiście.  Jeśli pozwany nie stawi się ponownie, sprawa zostanie rozpatrzona merytorycznie. Sędzia uwzględnia żądania powoda tylko wtedy, gdy są one zgodne z przepisami prawa, dopuszczalne i uzasadnione.

W dniu wyznaczonym na stawiennictwo strony muszą stawić się osobiście lub przez pełnomocnika. Sąd wysłuchuje stron i jeżeli uzna, że sprawa nie wymaga dodatkowych czynności dowodowych, wyznacza rozprawę. Jeżeli dla ustalenia stanu faktycznego sprawy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych czynności, sąd zarządza je na zgodny wniosek stron lub z własnej inicjatywy. W toku dodatkowych czynności strony wymieniają się dokumentami, sąd przesłuchuje świadków, powołuje biegłego, wnioskuje o przeprowadzenie dowodu z zeznań osób trzecich i rozstrzyga inne kwestie proceduralne. Po dokonaniu tych czynności sekretarz zawiadamia strony o protokołach i wzywa je na rozprawę sądową, której termin wyznacza prezes sądu. Jeżeli po stawieniu się pozwany nie dokona czynności procesowych w wyznaczonym terminie, sędzia podejmuje decyzję merytoryczną na podstawie dostępnych materiałów.

Podczas rozprawy sąd ocenia zebrane dowody i wysłuchuje stron. Gdy sąd uzna, że uzyskał wystarczające informacje, przewodniczący sądu ogłasza zamknięcie rozprawy i wysłuchuje argumentów lub uwag stron w obronie ich stanowisk. Następnie sąd podejmuje ostateczną decyzję.

Proces wydawania nakazu zapłaty regulowany jest ustawą o regulowaniu długów OHADA i służy do windykacji długów wynikających z umów, weksli zbywalnych lub czeków. Aby go wszcząć, wierzyciel musi wystąpić do sądu o wydanie nakazu zapłaty, załączając dokumenty potwierdzające dług. Jeżeli sąd uzna wniosek za zasadny w całości lub w części, wydaje nakaz zapłaty określonej kwoty. Jeżeli wniosek zostanie odrzucony w całości lub w części, na postanowienie sądu nie przysługuje zażalenie. Jedyną możliwością dla wierzyciela w takiej sytuacji jest złożenie roszczenia w drodze standardowego postępowania sądowego.

Odpis wniosku i nakazu zapłaty należy przekazać dłużnikowi w terminie trzech miesięcy, pod rygorem nieważności nakazu. Po otrzymaniu dokumentów dłużnik ma obowiązek spłacić dług w terminie 15 dni albo w tym samym terminie zgłosić sprzeciw. W przypadku braku sprzeciwu nakaz zapłaty staje się dokumentem wykonawczym. W przypadku złożenia sprzeciwu sędzia stara się pogodzić strony. Po osiągnięciu pojednania sporządzany jest akt podpisany przez strony, którego jeden egzemplarz zawiera formułę wykonawczą. Jeżeli pojednanie nie jest możliwe, sąd niezwłocznie rozpatruje sprawę i podejmuje decyzję, nawet jeśli dłużnik jest nieobecny. Decyzja ta ma taki sam skutek jak decyzja kontradyktoryjna i zastępuje wcześniej wydany nakaz zapłaty.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego w terminie miesiąca od dnia wydania zaskarżonego orzeczenia. Jeżeli kwota sporu nie przekracza 500 000 franków, wówczas apelacja nie jest dopuszczalna. Od decyzji sądu apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Togo w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania zaskarżonej decyzji. Wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże wnioskodawca skargi kasacyjnej może zwrócić się do Prezesa Sądu Najwyższego z wnioskiem o zawieszenie egzekucji, jeżeli jej wykonanie mogłoby spowodować nieodwracalną szkodę. Decyzja o zawieszeniu egzekucji może być uzależniona od złożenia gwarancji, których warunki określa Prezes Sądu Najwyższego. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie może zostać wykonane w ciągu 30 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych, aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Alternatywnym sposobem odzyskania długu jest wszczęcie postępowania upadłościowego wobec dłużnika. W Republice Togijskiej jest to regulowane przez Jednolity Akt Upadłościowy OHADA. Wierzyciel może wszcząć tę procedurę, jeśli istnieją bezsporne, płynne i wymagalne roszczenia. Jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do zaspokojenia wszystkich roszczeń wierzycieli, prawo przewiduje możliwość anulowania transakcji dokonanych przez dłużnika z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli. Do takich transakcji dokonanych w okresie od wstrzymania płatności do wszczęcia postępowania upadłościowego należą: nieodpłatne przeniesienie własności nieruchomości; transakcje, w których zobowiązania dłużnika znacznie przewyższają zobowiązania drugiej strony; wcześniejsza spłata długów, które nie stały się jeszcze wymagalne; ustanowienie zabezpieczenia wcześniej zaciągniętych długów; a także transakcje kompensacyjne, jeżeli druga strona wiedziała o niewypłacalności finansowej dłużnika. Unieważnienie takich transakcji umożliwia odzyskanie utraconego przez dłużnika majątku lub aktywów, co zwiększa masę likwidacyjną przeznaczoną na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Togo, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

12.12.2024

84