Windykacja w Słowenii

Postępowanie windykacyjne w Słowenii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Kodeks zobowiązań określa ogólny termin przedawnienia wynoszący 5 lat. Roszczenia z umów handlowych, a także roszczenia o wydatki poniesione w związku z tymi umowami przedawniają się z upływem trzech lat. Przepisy nie przewidują możliwości zmiany określonego terminu przez strony. Bieg przedawnienia może zostać przerwany w przypadku pisemnego uznania przez dłużnika długu, a także podjęcia działań pośrednich, obejmujących częściową spłatę długu, zapłatę odsetek lub ustanowienie zabezpieczenia.

Poza tym, Republika Słowenii jest stroną Konwencji ONZ o przedawnieniu w międzynarodowej sprzedaży towarów z 1974 roku, i dlatego jeśli zagraniczny wierzyciel jest zarejestrowany w kraju, który również jest stroną tej konwencji, to termin przedawnienia w takim przypadku wynosi 4 lata.

W zależności od kosztu roszczenia i dowodów długu ustawodawstwo przewiduje następujące możliwości windykacji sądowej: 

1. Ogólne postępowanie pozwowe prowadzi się przez wniesienie pozwu do sądu, po czym sąd przygotowuje rozprawę główną, która obejmuje rozpatrzenie pozwu, doręczenie pozwu pozwanemu do odpowiedzi, wyznaczenie rozprawy wstępnej i wyznaczenie rozprawy głównej . Sąd ma obowiązek przesłać pozew pozwanemu w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. Po otrzymaniu pozwu pozwany ma 30 dni na złożenie odpowiedzi na pozew. Jeżeli dłużnik skorzystał z prawa do odpowiedzi i złożył ją sądowi, odpowiedź taka powinna zostać doręczona powodowi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania przez sąd. Również po otrzymaniu odpowiedzi sąd wyznacza termin rozprawy przygotowawczej, który ustala się tak, aby strony miały wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się, jednak nie krócej niż 30 dni od dnia otrzymania odpowiedniego wezwania. Podczas rozprawy przygotowawczej sąd w sposób otwarty omawia ze stronami prawne i faktyczne aspekty sporu, tak aby strony uzupełniły swoje roszczenia i wnioski prawne, przedstawiły dodatkowe dowody, złożyły oświadczenia i dążyły do ​​zawarcia ugody sądowej. Jeżeli rozprawa przygotowawcza nie zakończy się zawarciem ugody, sąd może niezwłocznie rozpocząć rozprawę główną. Rozprawę główną należy wyznaczyć tak, aby strony miały wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się, jednak nie krócej niż piętnaście dni od otrzymania wezwania. W wyniku rozpatrzenia sprawy na rozprawie głównej sąd w terminie 30 dni podejmuje decyzję w sprawie (“Sodbo”), która po upływie terminu do wniesienia zażalenia staje się ostateczna. 

Każda ze stron sprawy niezadowolona z orzeczenia sądu I instancji, chcąc się od niego odwołać, musi w terminie 8 dni od dnia otrzymania postanowienia sądu zgłosić zamiar złożenia apelacji. Jeżeli strona zgłosi taki zamiar w wyznaczonym terminie, ma prawo wnieść odwołanie w terminie 30 dni od dnia otrzymania protokołu decyzji (w przypadku sporów wekslowych i czekowych – 15 dni). Złożenie odwołania w terminie uniemożliwia uprawomocnienie się orzeczenia I instancji w zakresie, w jakim zostało zaskarżone. Z reguły sąd drugiej instancji rozpatruje skargę bez przeprowadzania rozprawy, ale jeśli uzna, że sprawa jest skomplikowana lub konieczne jest ustalenie dodatkowych faktów, rozpatrzenie odbywa się na rozprawie z wezwaniem stron.

Od ostatecznego orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje zażalenie w drodze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd Najwyższy w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia ostatecznego orzeczenia. Jeżeli Sąd Najwyższy udzieli takiego zezwolenia, zażalenie należy wnieść w terminie 15 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia Sądu Najwyższego uwzględniającego kontrolę. Sąd Najwyższy dopuszcza kontrolę orzeczenia drugiej instancji, jeżeli jest ono sprzeczne z praktyką Sądu Najwyższego lub gdy chodzi o kwestię prawną, co do której nie istnieje precedensowe orzeczenie Sądu Najwyższego, lub jest to kwestia prawna, co do której sąd najwyższy praktyka Sądu Najwyższego jest zróżnicowana. Zaskarżenie decyzji drugiej instancji nie wstrzymuje jej wykonania. W wyniku rozpatrzenia sprawy Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

2. Tryb wystawienia nakazu zapłaty (“Plačilni nalog”) obowiązuje w przypadku przeterminowanych roszczeń pieniężnych, które są poparte wiarygodnymi dokumentami. Ustawodawstwo uznaje następujące dokumenty za wiarygodne: dokumenty urzędowe; dokumenty prywatne, na których podpis jest poświadczony przez organ odpowiedzialny za poświadczenie; rachunki i czeki wraz z fakturami protestowymi i zwrotnymi, jeżeli są one niezbędne do zgłoszenia reklamacji;   wyciągi z certyfikowanych ksiąg handlowych; faktury; dokumenty, które według szczególnych zasad mają znaczenie dokumentów państwowych. Tryb wydania nakazu zapłaty można zastosować także z inicjatywy sędziego, jeżeli windykacja została wszczęta w ramach ogólnego postępowania reklamacyjnego, ale zostały spełnione wszystkie przesłanki skorzystania z trybu wydania nakazu zapłaty. Jeżeli kwota roszczenia nie przekracza 2000 euro, sąd wydaje nakaz zapłaty bez załączenia do wniosku wiarygodnych dokumentów potwierdzających dług, ale z obowiązkowym uzasadnieniem wskazanych wymagań. Po złożeniu wniosku sąd rozpatruje zgłoszone roszczenia w ramach tego postępowania bez przeprowadzania rozprawy. W wyniku rozpatrzenia wniosku sąd przyjmuje nakaz zapłaty, w którym nakazuje pozwanemu zaspokojenie żądań w całości w terminie 8 dni od dnia doręczenia lub wniesienie w tym samym terminie sprzeciwu (w przypadku sporu o charakterze rachunki i czeki – w ciągu trzech dni). Jeśli sąd nie zgadza się na wydanie nakazu zapłaty, sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie ogólnym. Jeżeli pozwany w wyznaczonym terminie nie zgłosi sprzeciwu, nakaz zapłaty nabiera mocy ostatecznej decyzji. Jeżeli dłużnik w wyznaczonym terminie zgłosi sprzeciw, sąd przeprowadza rozprawę, na której podejmuje postanowienie o utrzymaniu lub uchyleniu nakazu zapłaty. W przypadku unieważnienia nakazu zapłaty sprawa podlega rozpatrzeniu w postępowaniu ogólnym.

3. Procedurę dotyczącą sporów o niskiej wartości (“Postopek v sporih majnhe vrednosti”) stosuje się w sprawach o wartości roszczenia do 2000 euro w przypadku sporów zwykłych i do 4000,00 euro w przypadku sporów handlowych. Procedura jest w zasadzie taka sama jak w postępowaniu ogólnym, jednak z pewnymi uproszczeniami proceduralnymi (następuje na podstawie dowodu pisemnego w krótszym terminie) oraz ograniczenia w zaskarżaniu wyroku sądu (apelacja jest dopuszczalna tylko od wyroku o umorzeniu postępowania).

Jeżeli po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia sądu dłużnik odmówi dobrowolnie podporządkowania się postanowieniom sądu, należy wszcząć przymusowe wykonanie orzeczenia sądu. Bieg terminu na dobrowolne wykonanie zobowiązań rozpoczyna się następnego dnia po doręczeniu postanowienia dłużnikowi. Orzeczenie sądu może zostać poddane wykonaniu w ciągu 10 lat od dnia, w którym nabrało mocy prawomocnego orzeczenia. W ramach egzekucji wierzyciel może zaspokoić swoje roszczenia poprzez zajęcie środków pieniężnych na rachunkach dłużnika, zajęcie ruchomego i nieruchomego majątku dłużnika z ich późniejszą sprzedażą, skierowanie egzekucji na inne mienie lub prawa majątkowe oraz niematerialne papiery wartościowe, sprzedaż udziału wspólnika, a także przekazanie aktywów należących do organizacji uprawnionych do dokonywania operacji płatniczych.

Jeżeli dłużnik ma oznaki trwałej niewypłacalności (na przykład, jeżeli dłużnik spóźnia się z wykonaniem jednego lub większej liczby zobowiązań o ponad dwa miesiące na łączną kwotę przekraczającą 20 procent kwoty jego zobowiązań wykazanej w ostatnim publicznie opublikowanym raporcie rocznym, lub jeżeli na jego rachunku nie ma wystarczających środków na wykonanie decyzji o wykonaniu lub opłaceniu tytułu egzekucyjnego i sytuacja taka utrzymuje się nieprzerwanie przez ostatnie 60 dni lub z przerwami dłuższymi niż 60 dni w ciągu ostatnich 90 dni, oraz takie sytuacja trwa na dzień przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego lub jeżeli nie posiada on co najmniej jednego rachunku bankowego otwartego u dostawców usług płatniczych na terenie Republiki Słowenii oraz jeżeli po upływie 60 dni od dnia wszczęcia egzekucji decyzji, nie uregulował obowiązku wynikającego z postanowienia egzekucyjnego) lub stanie się długoterminowo niewypłacalny (jeżeli koszt majątku dłużnika jest niższy od kwoty jego zobowiązań), wierzyciel ma prawo wszcząć postępowanie upadłościowe.

W ramach tego postępowania, w przypadku braku lub niewystarczającego majątku dłużnika, możliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności uczestników i zarządu spółki dłużnika, którzy odpowiadają za zobowiązania dłużnika jako dłużnicy solidarni, jeśli w ich działaniach występują znamiona niewykonania obowiązków zgodnie z Ustawą o operacjach finansowych, procedurach upadłościowych i przymusowym zakończeniu działalności, a mianowicie: nie złożyli wniosku do sądu o wszczęcie postępowania upadłościowego w ciągu miesiąca od pojawienia się oznak niewypłacalności lub nie wykonali swoich obowiązków w przypadku niewypłacalności. Ponadto istnieje możliwość unieważnienia transakcji lub działań dłużnika, które wyrządziły wierzycielowi bezpośrednią szkodę, np. transakcji, w wyniku której albo spadła wartość netto majątku dłużnika, w wyniku czego inni wierzyciele móc otrzymać zapłatę swoich roszczeń w mniejszej części, niż gdyby działanie nie zostało popełnione; lub osoba, na rzecz której dokonano czynności, uzyskała korzystniejsze warunki spłaty swojego roszczenia wobec dłużnika; transakcję, w której osoba, na rzecz której dokonano czynności, wiedziała lub powinna była wiedzieć w chwili dokonywania czynności o niewypłacalności dłużnika; transakcja, w wyniku której inna osoba otrzymała majątek dłużnika bez obowiązku spełnienia świadczenia wzajemnego lub za świadczenie wzajemne o niewielkiej wartości; bezczynność dłużnika, w wyniku której dłużnik utracił prawo własności lub powstał obowiązek majątkowy. W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Republice Słowenii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

12.06.2024

224