Windykacja w Republice Południowej Afryki

Postępowanie windykacyjne w Republice Południowej Afryki rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Zanim rozpoczniesz windykację należności na drodze prawnej, warto zwrócić uwagę na termin przedawnienia. Okres przedawnienia roszczeń windykacyjnych wynosi 3 lata. W przypadku długów z umów notarialnych i weksli termin przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik wyraźnie lub milcząco uzna dług. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo.

Windykacja należności w Republice Południowej Afryki odbywa się za pośrednictwem zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Zwykły pozew sądowy rozpoczyna się od złożenia wezwania, po czym sekretarz sądu, jeżeli wezwanie spełnia wymogi proceduralne, rejestruje je i zarządza wezwanie pozwanego do sądu.

Po otrzymaniu wezwania dłużnik ma od 7 do 14 dni na złożenie w sądzie zawiadomienia o zamiarze podjęcia obrony. Termin ten zależy od odległości pozwanego od miejsca, w którym znajduje się sąd. Jeżeli pozwany złoży zawiadomienie o zamiarze podjęcia obrony, powód musi złożyć pozew w ciągu czternastu dni od otrzymania zawiadomienia. Pozew powinien określać istotę roszczenia, wnioski prawne, jakie powód ma prawo wyciągnąć z podanych w nim faktów, oraz żądanie wypłaty wymaganego odszkodowania. W ciągu 21 dni od otrzymania wniosku pozwany musi wnieść sprzeciw od wniosku. Powód z kolei może w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania złożyć odpowiedź na sprzeciw dłużnika. Pozwany może następnie złożyć odpowiedź na odpowiedź powoda w ciągu 14 dni.

Jeżeli pozwany nie złoży w sądzie zawiadomienia o zamiarze podjęcia obrony, powód musi złożyć wniosek o wydanie wyroku zaocznego, a sąd może, bez konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego, wydać wyrok przeciwko pozwanemu lub inne zarządzenie, które uzna za stosowne.

Jeśli pozwany złożył zawiadomienie o zamiarze obrony, powód może zwrócić się do sądu z wnioskiem o wydanie uproszczonego orzeczenia sądowego, pod warunkiem że roszczenie: opiera się na płynnym dokumencie i dotyczy określonej kwoty pieniężnej. Oświadczenie powoda musi zostać złożone pod przysięgą. Na rozprawie rozpatrującej wniosek o wydanie wyroku podsumowującego pozwany może: udzielić powodowi zabezpieczenia, które zadowoli rejestratora w przypadku wydania wyroku; lub przekonać sąd za pomocą oświadczenia pod przysięgą lub ustnego zeznania, że ma uzasadnioną obronę przed roszczeniem. Jeżeli pozwany nie złoży zabezpieczenia lub nie przekona sądu, sąd może wydać wyrok sumaryczny na korzyść powoda. W przeciwnym razie sąd będzie kontynuował rozpatrywanie sprawy zgodnie z ogólną procedurą.

Następnie sąd przeprowadza rozprawę i po rozpatrzeniu wszystkich dowodów oraz argumentów stron podejmuje decyzję. Jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawie, powód ma prawo przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń w takim zakresie, w jakim ciężar dowodu spoczywa na nim. Decyzja zapada na podstawie ilości dowodów przedstawionych przez powoda.

Orzeczenie sądu magistrackiego może zostać zaskarżone do Sądu Najwyższego w ciągu 20 dni od otrzymania uzasadnienia orzeczenia sądowego. Orzeczenie Sądu Najwyższego może zostać zaskarżone do Sądu Najwyższego Republiki Południowej Afryki w ciągu 15 dni od daty wydania orzeczenia. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wierzyciel musi wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane przymusowemu wykonaniu w ciągu 30 lat. W ramach przymusowego wykonania orzeczenia sądowego roszczenia wierzyciela mogą być zaspokojone poprzez zajęcie i umorzenie środków pieniężnych z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika w celu ich późniejszej sprzedaży; zajęcie i konfiskata wartości niematerialnych; przejęcie praw korporacyjnych spółek.

Alternatywną opcją windykacji należności jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli spełnione są następujące warunki: 1) kwota długu nie jest mniejsza niż 100 randów południowoafrykańskich, płatna natychmiast lub w określonym terminie w przyszłości; 2) dłużnik dopuścił się aktu upadłości.

Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego za akty upadłości uważa się następujące działania: 1) rozporządzenie przez dłużnika jakimkolwiek składnikiem swojego majątku w sposób powodujący pokrzywdzenie wierzycieli lub uprzywilejowanie jednego wierzyciela względem pozostałych; 2) zawiera lub zamierza zawrzeć z którymkolwiek ze swoich wierzycieli porozumienie w sprawie całkowitego lub częściowego zwolnienia dłużnika z długów; 3) dłużnik opuszcza terytorium Republiki Południowej Afryki lub ukrywa się przed wierzycielami; 4) dłużnik nie czyni zadość wymogowi orzeczenia sądu lub nie wskazuje na posiadanie majątku wystarczającego do wykonania orzeczenia sądu albo ze sprawozdania egzekutora wynika, że ​​nie znalazł on majątku płynnego dłużnika wystarczającego do wykonania orzeczenia, decyzja; 5) dłużnik pisemnie powiadomi któregokolwiek ze swoich wierzycieli, że nie jest w stanie regulować żadnego ze swoich długów.

W postępowaniu upadłościowym, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie w całości roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia szkody wierzycielom. Transakcje takie obejmują w szczególności: 1) wszelkie zbycie majątku bez uzyskania wartościowego odszkodowania; 2) każda transakcja, w której druga strona umowy dłużnika wiedziała, że ​​dłużnik znajduje się w stanie upadłości; 3) nieuzasadnione preferowanie jednego wierzyciela kosztem innych. Anulowanie tego typu transakcji pozwala na zwrot utraconego przez dłużnika majątku i zwiększenie masy likwidacyjnej, co przyczynia się do pełniejszego zaspokojenia roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności w Republice Południowej Afryki, nasza firma jest gotowa udzielić Ci fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji i profesjonalną pomoc naszych specjalistów.

16.01.2025

420