Windykacja w Portugalii

Postępowanie windykacyjne w Portugalii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Generalny termin przedawnienia wynosi 20 lat. W przypadku długów handlowych i konsumenckich termin przedawnienia wynosi 2 lata lub 5 lat i zależy od statusu dłużnika (osoba prawna lub fizyczna). Umowy pomiędzy stronami dotyczące zmiany ustalonych terminów przedawnienia są nieważne. Konsekwencje przedawnienia obowiązują wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania długu. Jednocześnie milczące uznanie ma znaczenie tylko wtedy, gdy wynika z faktów, które je jednoznacznie wyrażają. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo portugalskie przewiduje sądową windykację długów w drodze postępowania zwykłego i nakazu sądowego.

Zwykłe postępowanie sądowe prowadzi się poprzez złożenie pozwu do sądu, po czym sąd postanawia o uwzględnieniu pozwu, wzywa pozwanego i przygotowuje się do rozpoznania sprawy co do istoty. Po otrzymaniu wezwania i kopii pozwu pozwany ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Jeżeli pozwany nie skorzysta z prawa do sprzeciwu, domyślnie uważa się, że fakty i okoliczności, które nie są kwestionowane, zostały uznane przez pozwanego. Jeżeli pozwany zgłosi sprzeciw, sąd wyznaczy rozprawę wstępną. Podczas rozprawy wstępnej sąd podejmuje próbę pojednania, jeżeli uzna to za stosowne, wysłuchuje stanowisk stron w celu ustalenia zasad sporu i skorygowania braków lub nieścisłości w przedstawieniu stanu faktycznego, sporządza harmonogram rozpraw czynności, jakie należy przeprowadzić na rozprawie końcowej, ustala liczbę rozpraw i prawdopodobny czas ich trwania, a także wyznacza odpowiednie terminy. W przypadku roszczeń bezspornych nie będzie przeprowadzana rozprawa wstępna.

Po zakończeniu czynności przygotowawczych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy sędzia wyznacza rozprawę główną. Na rozprawie głównej sąd wysłuchuje stanowisk stron, ocenia materiał dowodowy i po wyczerpaniu argumentów stron zamyka rozprawę główną i w terminie 30 dni wydaje postanowienie w formie wyroku.

Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu odwoławczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Rozpoznanie sprawy następuje w drodze rozprawy. W wyniku rozpatrzenia apelacji sąd wydaje wyrok, który wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia. Od orzeczenia sądu instancji odwoławczej przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Skargę kasacyjną wnosi się tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z jednolitością utrwalonej praktyki sądowej. Skargę kasacyjną rozpoznaje się w trybie zarządzenia rozprawy. W wyniku rozpoznania skargi sąd wydaje orzeczenie, które wchodzi w życie z mocy prawa z chwilą jego ogłoszenia i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Postępowanie nakazowe ma zastosowanie do roszczeń o zapłatę kwot wynikających z umów, których wartość nie przekracza jurysdykcji sądów pierwszej instancji (do około 15 000 euro). Jest ono realizowane poprzez złożenie wniosku drogą elektroniczną.  W ciągu 5 dni sekretarz sądu powiadamia pozwanego listem poleconym o konieczności zapłaty wierzycielowi dochodzonej kwoty wraz z opłatą sądową uiszczoną przez wierzyciela w ciągu 15 dni lub wniesienia sprzeciwu od wniosku. Jeżeli dłużnik nie wniesie sprzeciwu, sąd wydaje wierzycielowi prawomocny wyrok z tytułem wykonawczym. Jeżeli dłużnik wniesie sprzeciw, spór zostanie rozpatrzony w trybie ogólnym.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych; aresztowanie przedsiębiorstwa handlowego; aresztowanie i konfiskata udziałów spółki; aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika, z którego korzystają osoby trzecie. Dopuszczalne jest także przeniesienie na wierzyciela dochodów z nieruchomości dłużnika za okres od chwili jej zatrzymania do chwili przymusowej sprzedaży na licytacji.

Jeżeli dłużnik ma oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien rozważyć możliwość ogłoszenia upadłości dłużnika. Niewypłacalność ma miejsce, gdy dłużnik nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zaległych zobowiązań lub gdy zobowiązania wyraźnie przekraczają aktywa wyceniane zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość unieważnienia transakcji dłużnika, które wyrządziły mu szkodę lub pozbawiły go majątku. Wśród takich transakcji wyróżnić należy w szczególności: nieodpłatne przeniesienie majątku ruchomego i nieruchomego dokonane w ciągu dwóch lat przed otwarciem postępowania upadłościowego; ustanowienie przez dłużnika poręczeń rzeczowych w stosunku do wcześniej istniejących zobowiązań, w terminie sześciu miesięcy przed dniem rozpoczęcia procesu upadłościowego; transakcje z podmiotami powiązanymi. W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Portugalii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

26.07.2024

196