Windykacja w Nowej Zelandii

Postępowanie windykacyjne w Nowej Zelandii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Okres przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, gdy dłużnik uzna dług, na przykład poprzez pisemne potwierdzenie lub częściową spłatę długu lub odsetek. Po przerwie bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo Nowej Zelandii przewiduje sądową windykację długów w drodze skróconego, uproszczonego i pełnego procesu.

Sądami pierwszej instancji są Sąd Rejonowy i Sąd Najwyższy. Sądy rejonowe są właściwe do rozpoznawania spraw windykacyjnych do kwoty 350 000 USD. Sprawy, w których kwota roszczenia jest większa, podlegają rozpoznaniu przez Wysoki Trybunał.

Windykacja sądowa prowadzona jest poprzez złożenie pozwu w sekretariacie sądu, po czym sąd sprawdza zgodność pozwu i załączonych do niego dokumentów z wymogami prawa procesowego i podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania sądowego. Jeżeli powód nie jest rezydentem Nowej Zelandii, sąd może nakazać powodowi złożenie zabezpieczenia kosztów, jeżeli uzna to za stosowne we wszystkich okolicznościach sprawy. Wysokość kwoty ustalana jest według uznania sędziego.

Jeżeli zachodzą uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że pozwany zamierza opuścić Nową Zelandię z zamiarem uniknięcia zapłaty żądanej kwoty, sąd może na wniosek wierzyciela zastosować wobec dłużnika areszt. W takim przypadku sąd może zażądać od wierzyciela zabezpieczenia w wysokości 10 000 dolarów w celu zapewnienia pozwanemu ewentualnego odszkodowania w przypadku odrzucenia roszczenia powoda.

Po otrzymaniu odpisu pozwu i zawiadomienia o wszczęciu postępowania pozwany będzie miał 25 dni roboczych na złożenie odpowiedzi na pozew (w przypadku, gdy pozwany znajduje się poza Nową Zelandią, termin ten wynosi 30 dni roboczych) . W odpowiedzi na pozew pozwany ma obowiązek przyznać lub zaprzeczyć faktom zawartym w pozwu, przy czym nie ma on obowiązku ustosunkowywania się do zarzutów, które go nie dotyczą. Obalenie faktu wskazanego w pozwie nie może być wymijające. Odpowiedź musi dotyczyć istoty sprawy. Zarzut nieodparty przez oskarżonego uważa się za uznany.

Po otrzymaniu odpowiedzi na pozew lub upływie terminu na jej złożenie, sąd wyznacza pierwszą rozprawę. Celem spotkania poświęconego prowadzeniu sprawy jest zapewnienie sędziemu możliwości udzielenia pomocy stronom: zidentyfikowania, zdefiniowania i wyjaśnienia kwestii wymagających rozstrzygnięcia sądowego; oraz określić, jakie kroki należy podjąć, aby przygotować sprawę do rozprawy; oraz zapewnić, aby koszty postępowania były proporcjonalne do przedmiotu postępowania.

W zależności od okoliczności sprawy, po pierwszej rozprawie sąd może wyznaczyć rozprawę ugodową, aby zapewnić stronom postępowania możliwość porozumienia w sprawie ugody w sprawie roszczenia lub dowolnej sprawy. Jeżeli sąd uzna, że ​​stronom nie udało się osiągnąć ugody, wyznaczy drugą rozprawę zarządczą. Po osiągnięciu celów rozprawy zarządczej sąd zatwierdza skuteczny sposób przeprowadzenia rozprawy, stosowny do przedmiotu sprawy.

Tryby postępowania sądowego dostępne w procesie są następujące: proces skrócony; proces uproszczony; proces pełny.

Postępowanie skrócone dotyczy roszczeń, w przypadku których: sprawa może zostać szybko rozpatrzona; kwestie są stosunkowo nieskomplikowane lub stawka jest niewielka; a czas rozprawy prawdopodobnie nie przekroczy jednego dnia. Uproszczony proces dotyczy roszczeń, w przypadku których sąd uzna, że zachodzi co najmniej jeden z następujących warunków: rozprawa prawdopodobnie nie potrwa dłużej niż 3 dni; istnieje pewna złożoność związana z kwestiami; kwota pieniędzy, o którą toczy się gra, jest więcej niż skromna; a jeden lub więcej biegłych będzie zeznawać. We wszystkich innych przypadkach sąd przeprowadzi pełny proces.

Na rozprawie sąd ocenia materiał dowodowy stron, złożone memoranda, a następnie w wyznaczonym przez siebie terminie podejmuje decyzję. Dług sądowy podlega oprocentowaniu zgodnie z przepisami ustawy o odsetkach od roszczeń pieniężnych.

Od wyroku Sądu Okręgowego przysługuje odwołanie do Sądu Wysokiego. Odwołanie nie przysługuje, jeżeli przed wydaniem wyroku wszystkie strony postępowania uzgodniły na piśmie, że orzeczenie Sądu Okręgowego nie podlega odwołaniu. Od wyroku Sądu Wysokiego przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego. Termin na złożenie odwołania wynosi 20 dni roboczych od daty wydania zaskarżonego orzeczenia. W przypadku, gdy wymagane jest zezwolenie na złożenie apelacji, termin na uzyskanie zezwolenia wynosi 20 dni roboczych od daty wydania zaskarżonej decyzji, a termin na złożenie apelacji wynosi 20 dni roboczych od daty udzielenia zezwolenia. Wyrok Sądu Apelacyjnego wchodzi w życie z dniem wydania. Jeżeli orzeczenie Sądu Apelacyjnego porusza istotne kwestie prawne, zainteresowana strona może złożyć wniosek o zezwolenie na odwołanie do Sądu Najwyższego Nowej Zelandii w terminie 20 dni roboczych od daty wydania orzeczenia, od którego wnoszący odwołanie chce się odwołać. Ani wniosek o zezwolenie na odwołanie, ani jego uwzględnienie nie stanowią podstawy do zawieszenia zaskarżonej decyzji. Orzeczenie Sądu Najwyższego nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu wydane ponad 6 lat temu nie jest wykonalne, chyba że: sędzia wyrazi na to zgodę; lub w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających wszczęcie postępowania egzekucyjnego dokonano zapłaty na rzecz sądu lub na rzecz wierzyciela. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów w spółce. Jeżeli z winy komornika stracono możliwość wykonania postanowienia o zajęciu majątku dłużnika, sąd może zobowiązać komornika do naprawienia wierzycielowi strat.

Alternatywną opcją windykacji jest skorzystanie z postępowania upadłościowego. Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, jeśli: dłużnik jest winien wierzycielowi 1000 USD lub więcej; dłużnik popełnił akt upadłości w ciągu 3 miesięcy przed złożeniem wniosku; a dług podlega spłacie natychmiast lub w przyszłości. Dłużnik popełnia akt bankructwa, jeśli między innymi: w Nowej Zelandii lub gdzie indziej sprzedaje cały lub zasadniczo cały swój majątek; daje pierwszeństwo jednemu wierzycielowi przed innymi wierzycielami; opuścił lub próbuje opuścić Nową Zelandię; lub powiadamia któregokolwiek ze swoich wierzycieli, że zawiesił lub zamierza zawiesić spłatę swoich długów. Na tym etapie, jeśli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość anulowania transakcji dłużnika, które zostały dokonane z zamiarem oszukania wierzycieli. Do takich transakcji należą między innymi: niewypłacalna transakcja; niewypłacalne obciążenie; niewypłacalna darowizna; transakcja o zaniżonej wartości; wkład dłużnika w majątek innej osoby. Unieważnienie takich transakcji jest dopuszczalne, jeżeli zostały zakończone w ciągu 6 miesięcy, 2 lat lub 5 lat (okres zależny od okoliczności) przed otwarciem postępowania upadłościowego. W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie windykacji międzynarodowej w Nowej Zelandii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

25.09.2024

166