Windykacja w Norwegii

Postępowanie windykacyjne w Norwegii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego obszaru działalności, historii firmy, dostępności dokumentów potwierdzających dług, aktualnych spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości zaskarżenia wierzytelności dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli dłużnik nie ma aktualnych spraw sądowych ani zaległych orzeczeń sądowych dotyczących windykacji, a aktywnie prowadzi działalność gospodarczą, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji pozasądowej.

Etap pozasądowej windykacji reguluje ustawa o windykacji i innym dochodzeniu przeterminowanych wierzytelności pieniężnych. Zgodnie z tą ustawą prawo do windykacji należności mają firmy posiadające licencję na prowadzenie działalności windykacyjnej lub prawnicy na podstawie licencji prawnika norweskiego. Windykacja musi być prowadzona zgodnie z dobrymi praktykami windykacyjnymi. Dlatego stosowanie metod windykacyjnych, które narażają kogokolwiek na nieuzasadnioną presję, krzywdę lub niedogodności, jest co do zasady sprzeczne z dobrymi praktykami windykacyjnymi.

Kontakt z dłużnikiem następuje poprzez przesłanie mu pisemnego zawiadomienia o zapłacie długu w terminie 14 dni od dnia wysłania wezwania. Jeżeli dłużnik nie spłaca długu, firma windykacyjna lub pełnomocnik powinni wysłać pisemne wezwanie do zapłaty długu i poinformować dłużnika o prawie do wniesienia odpowiedzi na żądanie w terminie co najmniej 14 dni. Jeżeli dłużnik zignoruje żądanie lub sprzeciwi się mu, windykator ma prawo zwrócić się do sądu. Podane wymagania nie dotyczą windykacji długów związanych z wekslami i czekami.

Przedawnienie windykacji wynosi 3 lata. Ustawodawstwo nie przewiduje możliwości zmiany określonych terminów przedawnienia za zgodą stron. Po upływie określonego terminu wierzyciel traci prawo do dochodzenia roszczeń, a dług uważa się za przedawniony. Bieg przedawnienia przerywa się, gdy dłużnik uznaje zobowiązanie wobec wierzyciela bezpośrednio lub poprzez swoje działania, np. poprzez obietnicę zapłaty lub zapłatę odsetek. Po dokonaniu jednej z tych czynności bieg przedawnienia zostaje przerwany i rozpoczyna się na nowo.

Jeżeli dług ma charakter międzynarodowy, wówczas Norwegia jest stroną Konwencji ONZ o przedawnieniu w międzynarodowej sprzedaży towarów z 1974 r., a zatem jeśli wierzyciel zagraniczny jest zarejestrowany w państwie będącym jednocześnie stroną tej konwencji, termin przedawnienia będzie wtedy 4 lata.

Norweskie prawo przewiduje windykację sądową w formie postępowania przed sądem powszechnym i postępowania w sprawie drobnych roszczeń.

Ogólne postępowanie sądowe przeprowadza się poprzez złożenie wezwania do sądu. Wezwanie stanowi podstawę do prawidłowego rozpoznania sprawy przez strony i sąd. Wezwanie musi stanowić dla sądu podstawę do oceny jego uprawnień sądowych oraz zawierać informacje niezbędne do jego doręczenia i komunikacji ze stronami.

Jeżeli sąd nie postanowi, że odpowiedź powinna zostać udzielona w sądzie, wówczas zobowiązuje pozwanego do udzielenia pisemnej odpowiedzi na żądanie powoda w terminie nie dłuższym niż trzy tygodnie. Po otrzymaniu odpowiedzi lub upływie terminu do jej udzielenia, jeżeli pozwany nie udzieli odpowiedzi, sąd sporządza plan rozpatrzenia sprawy i wydania postanowienia. Zazwyczaj sprawa jest rozstrzygana po rozprawie na rozprawie głównej. Strony mogą, za zgodą sądu, uzgodnić, że orzeczenie zostanie wydane w drodze postępowania pisemnego lub połączenia postępowania pisemnego i rozprawy. Zgoda może zostać wyrażona jedynie wówczas, gdy doprowadzi do skuteczniejszego i tańszego rozwiązania sporu.

Jeżeli jest oczywiste, że dochodzone roszczenie nie może zostać w jakimkolwiek stopniu zaspokojone lub jest oczywiste, że obrona w całości roszczenia jest nie do utrzymania, sąd może na wniosek rozstrzygnąć roszczenie w drodze wyroku uproszczonego.

Po rozpatrzeniu sprawy na rozprawie głównej sąd wydaje postanowienie, które po upływie terminu do wniesienia zażalenia staje się ostateczne.

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń ma zastosowanie w przypadku sporów o kwotę do 250 000 NOK lub sporów dotyczących większej kwoty, pod warunkiem, że strony sporu zwrócą się do sądu z wnioskiem o przeprowadzenie tego postępowania, a sąd wyrazi na to zgodę. Sprawa jest rozpatrywana przez sąd w postępowaniu pisemnym lub zaocznie. W tym trybie decyzja musi zostać podjęta w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania wezwania do sądu.

Zainteresowany, niezadowolony z orzeczenia sądu I instancji, ma prawo wnieść od niego apelację w terminie miesiąca od dnia wydania orzeczenia sądu I instancji. Sąd przyjmujący apelację dokonuje wstępnego rozpatrzenia skargi w celu ustalenia jej zgodności z wymogami apelacyjnymi. Jeżeli skarga zostanie uwzględniona, sąd doręczy ją pozwanemu i wyznaczy trzy tygodnie na ustosunkowanie się do skargi. Po upływie tego terminu sąd niezwłocznie przekazuje materiały sprawy Sądowi Apelacyjnemu. Jeżeli wartość roszczenia przekracza 250 000 NOK, w celu uwzględnienia odwołania konieczne jest uzyskanie dodatkowej zgody Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny rozpoznaje sprawy w trybie pisemnym. Postępowanie ustne przeprowadza się, gdy wymaga tego interes rozsądnego i sprawiedliwego postępowania. Komunikacja ustna może ograniczać się do konkretnych kwestii. Po rozpatrzeniu sprawy sąd apelacyjny wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia.

Od decyzji sądu apelacyjnego przysługuje odwołanie, jednak w tym celu należy wystąpić o zgodę na złożenie apelacji do Sądu Najwyższego Norwegii w ciągu miesiąca od dnia ogłoszenia orzeczenia sądu apelacyjnego. Zezwolenie na wniesienie apelacji może zostać przyznane jedynie wówczas, gdy sprawa dotyczy szczególnie ważnych kwestii zasadniczych, co do których istotne jest szybkie uzyskanie stanowiska Sądu Najwyższego. Zezwolenie na wniesienie odwołania nie przysługuje w przypadku odwołań od decyzji dotyczących drobnych roszczeń lub decyzji wydanych w następstwie wyroku podsumowującego. Jeżeli jest to konieczne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, Zespół Apelacyjny Sądu Najwyższego może podjąć decyzję o przeprowadzeniu rozpraw w celu dalszego rozpatrzenia części sprawy apelacyjnej. Sąd Najwyższy może także postanowić o konieczności przedstawienia przez strony pisemnych wywodów dotyczących bardziej szczegółowo określonych zagadnień faktycznych i prawnych w sprawie. W wyniku rozpatrzenia sprawy Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które nie podlega dalszemu zaskarżeniu i wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia.

Po otrzymaniu prawomocnego wyroku wierzyciel ma obowiązek przedstawić go komornikowi w celu wykonania. Orzeczenie sądu może zostać poddane wykonaniu w ciągu dziesięciu lat od dnia wejścia w życie. W ramach egzekucji wyroku sądowego roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i odpisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z ich późniejszą sprzedażą; zajęcie i sprzedaż aktywów dłużnika posiadanych przez osoby trzecie; zajęcie papierów wartościowych i praw własności intelektualnej.

W przypadku gdy dłużnik ma oznaki niewypłacalności (kiedy dłużnik nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań w terminie, chyba że niemożność zapłaty należy uznać za przejściową. O niewypłacalności jednak nie ma mowy, jeżeli przyjmuje się, że majątek i dochody dłużnika dłużnik łącznie jest w stanie zapewnić pełne pokrycie zobowiązań dłużnika, nawet jeżeli wykonanie zobowiązań ulegnie opóźnieniu ze względu na konieczność poszukiwania pokrycia w drodze sprzedaży majątku), należy rozważyć możliwość wszczęcia postępowania upadłościowego wobec dłużnika.

W okresie upadłości dłużnik nie ma prawa bez zgody sądu wyjeżdżać poza granice kraju ani opuszczać jurysdykcji lub ściślej określonego wokół niej terytorium.

W ramach postępowania upadłościowego sąd może poddać dłużnika kwarantannie, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa w związku z upadłością lub działalnością gospodarczą, która doprowadziła do niewypłacalności, lub z powodu nieodpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, osoba ta jest niemożność założenia nowej spółki lub bycia członkiem zarządu lub menadżerem takiej spółki. Kwarantanna upadłościowa oznacza, że ​​przez dwa lata, licząc od dnia otwarcia upadłości, dłużnik nie może założyć spółki ani zajmować ani skutecznie wykonywać nowych stanowisk jako członek lub zastępca członka zarządu lub menadżera takiej spółki. Sąd może postanowić, że termin dwóch lat należy liczyć od dnia wydania postanowienia przez sąd. Zasady kwarantanny upadłościowej dotyczą wszystkich osób kontrolujących dłużnika, które zarządzały dłużnikiem na rok przed otwarciem postępowania upadłościowego.

W trakcie postępowania upadłościowego majątek dłużnika/dochody ze sprzedaży tego majątku zostaną rozdzielone pomiędzy wierzycieli zgodnie z zasadami postępowania upadłościowego.

Należy zaznaczyć, że ustawa o negocjacjach zadłużenia i upadłości przewiduje etap negocjacji zadłużenia, który następuje przed wszczęciem postępowania upadłościowego. Istota tego etapu polega na tym, że dłużnik, który nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań w terminie, może zwrócić się do sądu z wnioskiem o otwarte negocjacje dotyczące zadłużenia, aby uzgodnić z wierzycielami dobrowolne uregulowanie długu lub ugodę przymusową. Podczas negocjacji w sprawie zadłużenia dłużnik zachowuje swobodę działania w zakresie swojej działalności i ogólnie swojego majątku, ale pod kontrolą rady wierzycieli ds. zadłużenia. Dłużnik ma obowiązek zapewnić zarządowi długu pełny dostęp do nadzoru nad jego działalnością gospodarczą i sprawami finansowymi oraz do stosowania się do jego poleceń w tym zakresie. Dłużnik nie może bez zgody rady ds. zadłużenia tworzyć ani przedłużać długów, zastawiać hipotek, zbywać ani dzierżawić swojej nieruchomości, lokalu przedsiębiorstwa ani żadnego majątku o istotnym znaczeniu. Jeżeli negocjacje dotyczące długu nie powiodą się, sąd je zamyka i otwiera etap upadłości.

Jako alternatywę dla windykacji należy rozważyć możliwość pociągnięcia dłużnika lub osób kontrolujących dłużnika do odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa przeciwko wierzycielom. Norweski kodeks karny zawiera cały rozdział dotyczący takich przestępstw (rozdział 31), wśród których należy podkreślić: nieuzasadnione rozporządzanie pieniędzmi; preferowanie konkretnego pożyczkodawcy; niezastosowanie się do wymogów negocjacji w sprawie zadłużenia. Stworzenie groźby pociągnięcia dłużnika do odpowiedzialności karnej może skutecznie wpłynąć na to, aby spłacił on dług w celu uniknięcia konsekwencji kary karnej.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie windykacji międzynarodowej w Norwegii, nasza firma jest gotowa udzielić fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

15.07.2024

443