Windykacja w Monako

Postępowanie windykacyjne we Francji rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Ogólny okres przedawnienia w Monako wynosi 5 lat. W przypadku roszczeń wynikających z transakcji polegających na przekazaniu towarów i usług osobom fizycznym lub prywatnym osobom prawnym o charakterze niezarobkowym termin przedawnienia wynosi 2 lata. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania długu przez dłużnika. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Termin przedawnienia może zostać skrócony lub przedłużony za zgodą stron. Nie można go jednak skrócić do okresu krótszego niż jeden rok ani przedłużyć do więcej niż siedmiu lat. Strony mogą także za obopólnym porozumieniem zwiększyć podstawy zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia przewidzianego przepisami prawa. Postanowienia dwóch poprzednich zdań nie mają zastosowania do transakcji pomiędzy profesjonalistami a osobami fizycznymi ani do transakcji pomiędzy profesjonalistami a osobami prawnymi prawa prywatnego o charakterze non-profit.

Prawo Monako przewiduje sądową windykację długów w formie postępowania ogólnego.

Tryb realizacji ogólnego trybu procesowego zależy od kategorii sprawy i wysokości roszczeń. Sprawy z udziałem osób fizycznych, których kwota roszczenia wynosi do 3000 euro, rozpatrywane są przez sędziów pokoju. Pozostałe sprawy rozpatrywane są przez sąd pierwszej instancji. Wniosek o wszczęcie sprawy można skierować do sędziego pokoju dopiero po wdrożeniu przez sędziego procedury wstępnego wezwania stron do pojednania (przepis ten nie dotyczy wniosków w sprawach gospodarczych). Strony zostaną wezwane do pojednania za pomocą upomnienia w terminie wyznaczonym przez sędziego pokoju. Strony muszą stawić się osobiście. Mogą być reprezentowani przez prawników jedynie wówczas, gdy zamieszkują poza granicami Księstwa lub w przypadku uzasadnionej przeszkody. W przypadku pojednania sporządzany jest protokół z osiągniętych porozumień, który podpisują sędzia pokoju, sekretarz i strony. Jeżeli pozwany nie stawi się lub pojednanie nie będzie możliwe, sprawa zostanie rozpoznana na rozprawach, które odbywają się co najmniej dwa razy w tygodniu. W wyniku rozpatrzenia sprawy sędzia pokoju podejmuje decyzję, od której przysługuje zażalenie do sądu pierwszej instancji.

Rozpatrzenie spraw w sądzie pierwszej instancji następuje poprzez złożenie wniosku o wezwanie, po czym sąd wydaje postanowienie o wezwaniu i doręcza je pozwanemu. Zwyczajowy termin wezwania osób przebywających na terenie Księstwa wynosi sześć pełnych dni. W dniu rozprawy wstępnej prezes sądu lub wyznaczony przez niego sędzia wysłuchuje prostych ustnych wywodów stron i jeżeli uzna, że ​​sprawa jest gotowa do merytorycznego rozpoznania, wyznacza rozprawę główną. Jeżeli sprawa nie jest gotowa do rozpoznania co do istoty, prezes sądu ustala harmonogram rozpoznania sprawy, w którym odnotowuje przewidywaną liczbę rozpraw tymczasowych, terminy wymiany między stronami ustaleń, wniosków i dokumentów oraz terminy prezentacji. Po zakończeniu etapu dochodzenia przewodniczący wyznaczy rozprawę główną w celu rozważenia istoty sprawy. Na rozprawie głównej rozpatrzone zostaną wyłącznie najnowsze pisma złożone przez strony. Jeżeli pozwany nie przedstawi dokumentów i swoich wniosków, sprawa zostanie rozpoznana w oparciu o dokumenty powoda. Po zakończeniu sporów pomiędzy stronami sąd podejmie decyzję niezwłocznie lub na kolejnej rozprawie, którą określi sąd.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji, chyba że ogłoszono tymczasowe wykonanie lub automatycznie dołączono do wydanej decyzji. Na tym etapie strony muszą być reprezentowane przez prawników. Sprawa jest rozpatrywana w drodze rozprawy. W wyniku rozpatrzenia skargi sąd wydaje postanowienie, które z chwilą jego ogłoszenia nabiera mocy ostatecznej. Orzeczenie sądu apelacyjnego może zostać przekazane do sądu wyższej instancji do rozpatrzenia pod kątem niezgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa. Termin do złożenia odwołania od ponownego rozpatrzenia sprawy wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże w przypadku odzyskania środków od Księstwa Monako nie zostaną dokonane żadne wypłaty. Odwołanie rozpatrywane jest w drodze rozprawy publicznej. W wyniku rozpatrzenia odwołania sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien umieścić formułę egzekucyjną na poświadczonym odpisie wyroku i przedłożyć wyrok komornikowi w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; konfiskata prawa dzierżawy, jeżeli dzierżawa podlega przeniesieniu; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów w spółce.

Alternatywną opcją spłaty zadłużenia powinno być rozważenie procedury ugody sądowej i likwidacji majątku. Aby wdrożyć tę procedurę, wierzyciel powinien ustalić za pośrednictwem sądu pierwszej instancji stan zaprzestania spłat przez dłużnika. Postanowienie sądu stwierdzające zaprzestanie spłat automatycznie pociąga za sobą od swojej daty obowiązkowe przeniesienie zarządu majątkiem i działalnością dłużnika na syndyka. Na tym etapie sąd ogłasza ugodę, jeśli uzna, że ​​dłużnik może zaproponować ugodę, która może pomóc w naprawie spółki i przynajmniej częściowym zaspokojeniu roszczeń niezabezpieczonych wierzycieli. W przeciwnym razie sąd zarządza likwidację majątku. W ramach postępowania likwidacyjnego sąd ma prawo pociągnąć do odpowiedzialności za długi spółki jego uczestników, którzy ponoszą nieograniczoną i solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Odpowiedzialność ta dotyczy także uczestników, którzy odeszli z firmy w ciągu roku przed otwarciem postępowania. Ponadto, jeżeli postanowieniem sądu ustalającym zakończenie spłat osoby prawnej okaże się, że majątek nie wystarczy na spłatę zobowiązań, sąd może podjąć decyzję o całkowitej lub częściowej spłacie długów osoby prawnej poprzez ich menadżerom, chyba że udowodnią, że wykazali troskę o niezbędną aktywność i staranność w kierowaniu spółką. Kodeks handlowy przewiduje także pociągnięcie menadżerów dłużnika do odpowiedzialności za długi spółki w przypadku, gdy ci menadżerowie: pod przykrywką osoby prawnej maskującej swoje działania, prowadzili działalność gospodarczą we własnym interesie osobistym lub w imieniu osoby trzeciej; rozporządzali majątkiem osoby prawnej tak, jakby był ich własnym; bezprawnie przeprowadził w interesie osobistym lub na rzecz osoby trzeciej przynoszącą straty transakcję, w wyniku której osoba prawna zaprzestała płatności. Możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności zarządu dłużnika zwiększają szanse na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Monako, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

26.07.2024

232