Windykacja w Libii

Postępowanie windykacyjne w Libii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 15 lat. Prawo zabrania zmiany określonego terminu za zgodą stron. Skutki upływu terminu przedawnienia są stosowane przed sądem pierwszej i apelacyjnej instancji wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia zostaje przerwany w przypadku wyraźnego lub pośredniego uznania przez dłużnika roszczeń wierzyciela. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Ustawodawstwo libijskie przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania prawnego oraz poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia pozwu w sądzie. Sąd przekaże wówczas komornikowi odpis pozwu do doręczenia pozwanemu. Termin na stawienie się przed sądem pierwszej instancji wynosi co najmniej osiem dni w sprawach cywilnych i trzy dni w sprawach gospodarczych. Po doręczeniu pozwu pozwanemu, komornik zawiadamia o tym powoda, a powód jest zobowiązany do złożenia pozwu do rejestracji w rejestrze sądowym nie później niż w dniu poprzedzającym datę wyznaczonej rozprawy.

W wyznaczonym dniu do rozpatrzenia sprawy strony muszą stawić się osobiście lub za pośrednictwem swoich przedstawicieli, prawników, upoważnionych na podstawie zadania ogólnego lub specjalnego. Mogą także powierzyć reprezentację swoim krewnym lub szwagrom do trzeciego stopnia pokrewieństwa na podstawie oświadczenia złożonego na zgromadzeniu lub potwierdzonego podpisem starszego plemiennego lub naczelnika gminy, poświadczonego przez kompetentny sędzia.

Jeżeli pozwany nie stawi się na pierwszą rozprawę, sąd z własnej inicjatywy, po sprawdzeniu prawidłowości jego zawiadomienia, uznaje oskarżonego za nieobecnego i rozpoznaje sprawę bez jego obecności. W takim przypadku pozwany ma prawo wstąpić do sprawy, jeżeli nie została ona jeszcze skierowana do etapu wyrokowania.

Na pierwszym spotkaniu powód ma obowiązek przedstawić stan faktyczny i przedmiot roszczenia, przedstawić wszelkie istotne roszczenia i dowody. Pozwany ma obowiązek przedstawić swoje zastrzeżenia, żądania i dokumenty przed drugą rozprawą. Sąd pierwszej instancji ma prawo, z ważnych powodów, zezwolić stronom w toku rozpatrywania sprawy na przedstawienie nowych zarzutów, dowodów lub dokumentów albo na dokonanie zmian w wymaganiach.

Sąd pierwszej instancji może podjąć próbę pogodzenia stron, jeśli uzna to za przydatne. W tym celu sąd ma prawo zobowiązać strony do osobistego stawiennictwa. W przypadku osiągnięcia pojednania sporządzany jest protokół mający moc wykonawczą. Sąd ma prawo w razie potrzeby ponawiać próby pojednania.

Sąd ma obowiązek jak najszybciej przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sprawie i skierować strony na spotkanie w celu rozważenia istoty roszczenia. Na pięć dni przed wspomnianym spotkaniem strony zobowiązane są do złożenia pism zawierających żądania końcowe, zestawienie faktów i uzasadnienie prawne. Sąd po rozważeniu istoty roszczenia podejmuje ostateczną decyzję.

Procedura wystawienia nakazu zapłaty służy windykacji należności w ściśle określonej wysokości, które są poparte dokumentacją. W tym celu wierzyciel musi najpierw przesłać dłużnikowi wezwanie do wykonania zobowiązania w terminie co najmniej trzech dni. Jeżeli dłużnik nie spełni warunku w wyznaczonym terminie, wierzyciel ma prawo zwrócić się do sądu o wydanie nakazu zapłaty. Po złożeniu wniosku sąd wydaje nakaz zapłaty. Jeżeli sąd nie może uwzględnić wniosku, wyznacza się rozprawę.

Nakaz zapłaty musi zostać doręczony dłużnikowi w terminie sześciu miesięcy od dnia jego wystawienia, pod rygorem jego nieważności. Dłużnik może wnieść protest od nakazu zapłaty. Zaskarżenie następuje poprzez wezwanie wierzyciela na posiedzenie sądu pierwszej instancji lub sądu rejonowego, w zależności od okoliczności. Komornik rejestruje zaskarżoną sprawę, a sąd w trybie przyspieszonym ją rozpatruje i wydaje ostateczną decyzję.

Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego w terminie 30 dni od dnia wydania zaskarżonego orzeczenia. Od decyzji Sądu Apelacyjnego można odwołać się do Sądu Najwyższego Libii w ciągu 30 dni od daty wydania kwestionowanej decyzji. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Decyzja może zostać wykonana w ciągu 15 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Alternatywną możliwością odzyskania długu od firmy i przedsiębiorcy jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Zgodnie z libijskim prawem handlowym wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli dłużnik przestanie spłacać swoje długi. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Do transakcji lub czynności dokonanych w ciągu dwóch lat od wszczęcia postępowania upadłościowego należy w szczególności zaliczyć: 1) czynności nieodpłatne, z wyjątkiem zwyczajnych prezentów oraz czynności mających na celu wypełnienie obowiązku moralnego lub osiągnięcie pożytku publicznego, jeżeli są proporcjonalne do sytuacji finansowej dawcy; 2) wcześniejsza spłata długów; 3) transakcje z podmiotami powiązanymi; 4) udzielenie zastawu na zabezpieczenie wcześniej zaciągniętego długu, którego termin płatności jeszcze nie nadszedł; 5) transakcje, w których zobowiązania dłużnika są znacznie większe niż zobowiązania strony przeciwnej. Czynności kompensacyjne są nieważne także wówczas, gdy zostały dokonane w ciągu roku przed ogłoszeniem upadłości, pod warunkiem, że kontrahent dłużnika wiedział o niewypłacalności dłużnika. W wyniku unieważnienia powyższych transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Libii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

19.11.2024

97