Windykacja w Indiach

Postępowanie windykacyjne w Indiach rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni. Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Termin przedawnienia w Indiach roszczeń związanych z niewykonaniem zobowiązań umownych i windykacją wynosi 3 lata. Zgodnie z Ustawą o przedawnieniu z 1963 r. po upływie określonego terminu zobowiązania dłużne uważa się za wygasłe i dochodzenie roszczeń jest zabronione. Jednocześnie ustawa z 1963 r. dopuszcza możliwość przerwania biegu przedawnienia poprzez częściową spłatę długu przez dłużnika lub pisemne uznanie długu. Od dnia dokonania jednego z wskazanych działań bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo indyjskie przewiduje dwie główne możliwości odzyskania długu na drodze sądowej: pozew na mocy nakazu 37 Kodeksu postępowania cywilnego z 1908 r. i pozew cywilny.

Pozew na podstawie zarządzenia 37 kodeksu postępowania cywilnego z 1908 r. Wariant ten przewiduje uproszczoną procedurę rozpatrywania spraw związanych ze zwrotem środków oraz rozstrzyganiem sporów w obrocie gospodarczym. Orzeczenie wydaje sąd bez wysłuchania stanowiska obrony oskarżonego, na podstawie pisemnych pism procesowych. W swej istocie opcja ta ma na celu szybkie rozstrzygnięcie sporu, biorąc pod uwagę fakt, że pozwany nie posiada odpowiedniej podstawy materialno-prawnej do swojej obrony. Procedura uproszczona ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy roszczenia opierają się na dokumentach typu zabezpieczenia, pisemne umowy z jasno określoną wysokością zobowiązań. Decyzja sądu jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie, chyba że w aktach sądowych zostanie stwierdzony błąd.

Powództwo cywilne jest realizowane na podstawie zarządzenia 4 Kodeksu postępowania cywilnego z 1908 r. w celu wszczęcia spraw na podstawie ustawy o sądach handlowych z 2015 r. i ogólnie.

Powództwo cywilne w sprawie wszczęcia postępowania na podstawie ustawy o sądach handlowych z 2015 r. jest dostępne pod warunkiem, że kwota roszczenia w takim sporze przekracza szacunkową wartość 4000 USD.

Prawo wymaga, aby strony rozstrzygnęły spór w drodze mediacji przed skierowaniem sprawy do sądu, w przeciwnym razie sprawa zostanie odrzucona. Czas spędzony na mediacji nie wlicza się do przedawnienia możliwości skierowania sprawy do sądu. Średni czas trwania mediacji wynosi trzy miesiące z możliwością przedłużenia o dwa miesiące.

W wyniku rozpatrzenia sprawy sąd podejmuje decyzję. Artykuł 23 Kodeksu postępowania cywilnego przewiduje możliwość w orzeczeniu sądu nakazania zapłaty odsetek od kwoty długu od dnia wydania orzeczenia do dnia faktycznego zwrotu środków. Stopę procentową ustala się zgodnie z warunkami umowy, a jeżeli umowa nie określa stopy, wówczas jej wysokość ustala się na podstawie stopy procentowej, po której pieniądze są pożyczane lub wypłacane przez znacjonalizowane banki w związku z transakcjami handlowymi.

Od decyzji sądu przysługuje odwołanie w terminie sześćdziesięciu dni od daty wydania zaskarżonej decyzji. Zażalenie należy rozpatrzyć w terminie sześciu miesięcy od dnia jego otrzymania przez sąd.

Roszczenie cywilne ma ogólne zastosowanie we wszystkich innych sprawach, z zastrzeżeniem poniższych różnic. Termin na złożenie odwołania od decyzji sądu niższej instancji w drodze odwołania wynosi 30 dni kalendarzowych od daty wydania decyzji, złożenie odwołania od decyzji do Wysokiego Trybunału (ponowne odwołanie) w ciągu 90 dni od daty decyzji. Wnosząc skargę, sąd wyższej instancji może zawiesić skuteczność zaskarżonego postanowienia, jeżeli odwołujący się o to zwróci, a sąd uzna takie żądanie za uzasadnione.

Ponowne zażalenie można złożyć jedynie wówczas, gdy sprawa rodzi istotne pytanie prawne. Jednakże drugie odwołanie nie przysługuje, jeżeli przedmiotem roszczenia jest odzyskanie pieniędzy w kwocie nieprzekraczającej 25 000 rupii.

Ostateczne orzeczenie sądu wykonuje sąd, który wydał to orzeczenie, lub sąd, który otrzymał to postanowienie do wykonania. Aby wdrożyć przymusową egzekucję, należy zwrócić się do właściwego sądu z odpowiednim wnioskiem w ciągu 12 lat od dnia wydania orzeczenia. Do głównych metod egzekucji zalicza się zajęcie i sprzedaż majątku dłużnika, sprzedaż majątku dłużnika bez aresztowania, wyznaczenie zarządcy majątku dłużnika, zajęcie rachunków dłużnika i w niektórych przypadkach umorzenie z nich środków; dopuszcza się aresztowanie i tymczasowe aresztowanie dłużnika na okres do trzech miesięcy. 

Ponadto, jeżeli dłużnik nie jest w stanie spłacić swojego zadłużenia, a kwota zadłużenia wynosi co najmniej 100 000 rupii, wierzyciel ma prawo wszcząć postępowanie upadłościowe wobec tego ostatniego. W ramach tego postępowania, jeżeli istnieją ku temu ku temu podstawy, prawo przewiduje możliwość unieważnienia transakcji dłużnika dokonanych po zaniżonej cenie, na szkodę wierzyciela, bądź też stosujących oszustwo. W przypadku skutecznego zakwestionowania tych transakcji, majątek będący przedmiotem transakcji musi zostać zwrócony dłużnikowi. Następnie kosztem takiego majątku wierzyciel może zaspokoić swoje roszczenia finansowe.

Alternatywnie dla windykacji, jeśli zachodzą szczególne okoliczności sprawy, należy rozważyć możliwość pociągnięcia dłużnika do odpowiedzialności karnej za nadużycie zaufania (art. 406 k.p.k.), podstęp (art. 417 k.p.k.), oszustwo i fałszywe nakłanianie do wydania mienia (art. 420 k.p.k.) oraz wyrządzenie szkody (art. 426 k.p.k.).

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Republice Indii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

21.10.2024

406