Windykacja w Chinach

Procedura windykacyjna w Chinach rozpoczyna się od dogłębnej analizy różnych czynników. Analiza ta obejmuje stabilność finansową dłużnika, miejsce jego rejestracji, charakterystykę jego działalności handlowej, wielkość i kompletność tworzenia kapitału docelowego, obecność pracowników i historię jego przedsiębiorstwa. Ważne jest uwzględnienie dokumentalnych dowodów zadłużenia, bieżących procesów sądowych oraz już podjętych działań windykacyjnych. Ponadto warto rozważyć możliwość powstania sporów dotyczących kwoty zadłużenia. Ta dogłębna analiza stanowi fundament do opracowania indywidualnej strategii, która będzie stosowana w imieniu klienta w celu odzyskania długu.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Usługi windykacyjne w Chinach mogą świadczyć wyłącznie certyfikowani prawnicy lub kancelarie prawne. Lokalne ustawodawstwo jest wyjątkowo negatywne wobec firm windykacyjnych, dlatego już w 1995 roku Krajowe Biuro Bezpieczeństwa Publicznego i Państwowa Administracja Przemysłu i Handlu wspólnie wydały dekret zabraniający tworzenia firm windykacyjnych. Innymi słowy, zgodnie z tym rozporządzeniem wszystkie firmy zajmujące się zbiórką w Chinach są nielegalne. 

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni. Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Ogólny termin przedawnienia wynosi trzy lata, a w sprawach dotyczących międzynarodowych sporów handlowych – cztery lata od chwili powstania sporu lub od chwili, gdy wierzyciel dowiedział się o naruszeniu jego praw. Biegu przedawnienia nie można zmienić w drodze porozumienia stron, lecz można go przerwać i odnowić w drodze pozwu.

Oficjalne pozasądowe rozwiązanie sporu nie jest obowiązkowe przed złożeniem pozwu do sądu, jednakże zgodnie z chińskim prawem procesowym sąd zawsze pełni funkcję „mediatora” i zachęca obie strony do osiągnięcia wspólnego porozumienia. Sąd może wykonywać tę rolę w dowolnym momencie, od chwili przyjęcia dokumentów od powoda aż do momentu, gdy sprawa nie została jeszcze przekazana do przymusowego wykonania wyroku sądu.

Takie działanie procesowe nie jest przymusem: każda ze stron może odmówić mediacji sądu. W przypadku, gdy sędzia uzna, że sprawa jest skomplikowana lub wydanie decyzji może wiązać się z określonymi ryzykami dla sędziego, może „zachęcić i wywrzeć presję” na obie strony, aby doszły do wspólnego porozumienia. Jednak strony i ich prawnicy mogą sprzeciwić się takiej presji ze strony sędziego (co w praktyce jest dość trudne do realizacji), mogą odmówić presji i nalegać na uzyskanie wyroku sądowego dotyczącego istoty zgłoszonych roszczeń.

W zależności od złożoności sprawy i kosztu roszczenia, ustawodawstwo dotyczące postępowania cywilnego ChRL przewiduje trzy rodzaje sądowych postępowań windykacyjnych: procedury proste, standardowe i złożone.

Prosty tryb rozpatrywania sprawy ma zastosowanie w sprawach o niewielkiej wartości wierzytelności lub w sprawach, w których dłużnik przyznaje się do długu. Sprawy takie rozpoznaje jeden sędzia sądu, bez wzywania stron i wysłuchania ich wyjaśnień. W pozostałych przypadkach sprawy rozpatrywane są w trybie zwykłym, z wzywaniem stron i toczeniem rozpraw. Jednocześnie niestawienie się dłużnika na rozprawę jest automatycznie traktowane jako zrzeczenie się przez oskarżonego prawa do obrony. Jeżeli powód nie stawi się na rozprawę, sprawę uważa się za umorzoną na wniosek powoda. Te dwie procedury są typowe dla sporów krajowych, dlatego ponadnarodowe spory handlowe (na przykład sprawy międzynarodowych sporów handlowych) są domyślnie uważane za sprawy złożone i są rozpatrywane przez co najmniej trzech sędziów. 

Na etapie sądowego dochodzenia należności dopuszczalne jest zamrożenie kont i aktywów przeciwnika (potocznie nazywane „ratowaniem majątku”), pod warunkiem przedłożenia sądowi gwarancji, z której zostanie wypłacone odszkodowanie przeciwnikowi, jeśli działanie w zakresie „ratowania majątku” zostanie uznane za bezprawne (na przykład odrzucenie pozwu wierzyciela). W Chinach taka gwarancja jest dość dostępna, ponieważ jest realizowana poprzez zawarcie umowy z firmą ubezpieczeniową i wystawienie polisy ubezpieczeniowej, która jest przedstawiana w sądzie wraz z wnioskiem. 

Jeżeli jedna ze stron nie jest usatysfakcjonowana orzeczeniem sądu, ma prawo zaskarżyć je do organu odwoławczego. Po rozpatrzeniu apelacji sąd apelacyjny podejmuje decyzję, która jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu. Co więcej, jeżeli strona uważa, że ​​takie orzeczenie jest nieprawidłowe, może złożyć formalną skargę do sądu trzeciej instancji. Złożenie takiego odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania i skuteczności decyzji organu odwoławczego. Sąd kasacyjny nie rozpatruje sprawy, jeżeli jednak uzna, że ​​orzeczenie drugiej instancji jest błędne, uchyla je i przekazuje do ponownego rozpoznania sądowi apelacyjnemu albo wyznacza inny sąd do ponownego rozpatrzenia.

Przymusowe wykonanie orzeczenia sądu, które weszło w życie, przeprowadza sąd pierwszej instancji, który w trakcie takiego wykonania może sprawdzić i przeszukać cały majątek dłużnika, na przykład dom, mieszkanie, samochód, udziały w spółce, inwestycje, rachunki bankowe i tak dalej. Jeżeli sąd uzna, że ​​majątek lub środki są niewystarczające, aby zrekompensować stronie wygrywającej, sąd zawiesi wykonanie i może podjąć decyzję o wznowieniu egzekucji w każdej chwili, gdy odkryje nowe dowody potwierdzające majątek przeciwnika.

W zależności od okoliczności sprawy istnieje około dziesięciu możliwości procesowych pociągnięcia właścicieli spółki dłużnika do dodatkowej odpowiedzialności za długi spółki, jeżeli dłużnik nie posiada wystarczających środków na spłatę długu wierzycielowi (niektóre sytuacje nazywane są „piercingowymi zasłona korporacyjna”). Przykładowo, spółka dłużnika deklaruje dużą kwotę kapitału docelowego, ale właściciel spółki nie wniósł pieniędzy do kapitału docelowego lub nie wniósł w całości, wówczas sąd ma prawo odzyskać od takiego właściciela część długu w granicach kwoty nie wniesionej na kapitał zakładowy. 

Dodatkową możliwością oddziaływania na dłużnika jest pociągnięcie osób kontrolujących do odpowiedzialności karnej zgodnie z art. 313 prawa karnego Chińskiej Republiki Ludowej za odmowę wykonania orzeczenia sądu, jeżeli dłużnik ma możliwość jego wykonania. 

Warto także zaznaczyć, że w Chinach dość aktywną praktyką jest sprzedaż potwierdzonych wyrokiem sądu wierzytelności innej osobie – zwana „sprzedażą aktywów zagrożonych”. Dlatego w najbardziej beznadziejnych przypadkach wierzyciel może skorzystać z tej możliwości, mimo że cena sprzedaży takiego niepracującego składnika aktywów jest dość niska. 

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Chińskiej Republice Ludowej, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

04.10.2024

447