Windykacja w Botswanie

Postępowanie windykacyjne w Botswanie rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Zanim rozpoczniesz windykację należności na drodze prawnej, warto zwrócić uwagę na termin przedawnienia. Okres przedawnienia roszczeń wynikających z ustnych porozumień wynosi 3 lata. W przypadku długów wynikających z umów pisemnych i weksli termin przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik uzna dług, dokona częściowej spłaty długu lub odsetek albo ustanowi zabezpieczenie. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo.

Windykacja należności w Botswanie odbywa się za pośrednictwem zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Zwykłe postępowanie sądowe wszczyna się poprzez doręczenie wezwania, po czym rejestrator sądu, jeżeli wezwanie spełnia wymogi proceduralne, rejestruje je i organizuje wezwanie pozwanego do sądu. 

Termin na stawienie się w sądzie po otrzymaniu wezwania wynosi od 14 do 21 dni i zależy od odległości pozwanego od sądu. Stawiennictwo pozwanego powinno zostać odnotowane poprzez należyte wypełnienie i doręczenie protokołu stawiennictwa. Niezwłocznie po stawieniu się pozwanego w celu obrony, rejestrator musi przekazać sprawę sędziemu.

Jeżeli pozwany nie zgłosi swojego stawiennictwa (z zastrzeżeniem należytego doręczenia wezwania), rejestrator może na wniosek powoda wydać wyrok ostateczny przeciwko pozwanemu na kwotę nieprzekraczającą kwoty określonej w pozwie, wraz z odsetkami w wysokości podanej stopy, a jeżeli stopy nie podano – w wysokości 10 proc w skali roku do chwili zapłaty.

Jeżeli pozwany zgłosi swoje stawiennictwo, powód powinien sporządzić pozew w formie oświadczenia i złożyć go w terminie 14 dni od daty zgłoszenia stawiennictwa. Z kolei pozwany musi złożyć oświadczenie w sprawie oświadczenia powoda w ciągu 14 dni od jego otrzymania. Powód musi następnie złożyć odpowiedź na oświadczenie pozwanego w ciągu 14 dni. 

Jeżeli roszczenia powoda dotyczą ustalonej sumy pieniędzy lub opierają się na instrumencie pieniężnym, powód może wraz z oświadczeniem złożyć wniosek o wydanie orzeczenia w postępowaniu sumarycznym. Do wniosku należy dołączyć oświadczenie, które może zawierać zeznania potwierdzające fakty popierające roszczenie, a także stwierdzać, że pozwany nie dysponuje dobrą obroną i że złożenie oświadczenia o zamiarze podjęcia obrony ma na celu wyłącznie opóźnienie sprawy. Rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić nie wcześniej niż w ciągu 15 dni sądowych od daty wniesienia wniosku. Po rozpatrzeniu wniosku pozwany może: (a) udzielić powodowi zabezpieczenia, które będzie satysfakcjonujące dla rejestratora, na pokrycie wszelkich kosztów, w tym kosztów; b) przekonać sędziego pisemnym oświadczeniem lub ustnym zeznaniem, że posiada dobrą obronę w tej sprawie. Jeżeli pozwany nie złoży zabezpieczenia lub nie przekona sędziego, sędzia może wydać wyrok sumaryczny na korzyść powoda. W przeciwnym razie sprawa będzie kontynuowana w kolejności zwykłej. 

Następnie sąd, po wymianie dokumentów proceduralnych, wyznacza konferencję dotyczącą zarządzania sprawą, podczas której strony i prawnicy spotykają się, aby omówić charakter i podstawę swoich roszczeń i sprzeciwów, a także możliwości szybkiego rozstrzygnięcia roszczenia.

Po zakończeniu narady w sprawie zarządzania sprawą sędzia wyznaczy termin rozprawy wstępnej. W takim przypadku powód musi nawiązać kontakt z pozwanym w celu przygotowania projektu postanowienia o przeprowadzeniu rozprawy wstępnej. Projekt zarządzenia musi zostać sporządzony na 4 dni przed rozprawą wstępną i musi obejmować wszystkie kwestie faktyczne i prawne, które muszą zostać ustalone w toku postępowania; wszystkie istotne fakty, które nie są kwestionowane; nazwiska wszystkich świadków, którzy będą wezwani do złożenia zeznań; wykaz wszystkich dowodów, jakie strony zamierzają przedstawić; propozycje przyspieszenia rozprawy i innych kwestii proceduralnych.

Następnie sąd przeprowadza rozprawę i po przeanalizowaniu wszystkich dowodów i wniosków stron odbywa się dyskusja między stronami, a następnie podejmuje decyzję. Jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawie, powód ma prawo przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń w takim zakresie, w jakim ciężar dowodu spoczywa na nim. Decyzja zapada na podstawie ilości dowodów przedstawionych przez powoda.

Od wyroku Sądu Magistrackiego można odwołać się do Wysokiego Trybunału w ciągu 21 dni od wydania wyroku. Od decyzji Wysokiego Trybunału można odwołać się do Sądu Apelacyjnego w ciągu sześciu tygodni od wydania wyroku. Wyrok Sądu Apelacyjnego nie podlega dalszemu zaskarżeniu. 

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wierzyciel musi wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane przymusowemu wykonaniu w ciągu 30 lat. W ramach przymusowego wykonania orzeczenia sądowego roszczenia wierzyciela mogą być zaspokojone poprzez zajęcie i umorzenie środków pieniężnych z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika w celu ich późniejszej sprzedaży; zajęcie i konfiskata papierów wartościowych; zajęcie akcji i udziałów spółek; aresztowanie i uwięzienie dłużnika.

Alternatywną opcją windykacji należności jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli spełnione są następujące warunki: 1) kwota długu nie jest mniejsza niż 100 puli botswańskich, płatna natychmiast lub w określonym terminie w przyszłości; 2) dłużnik dopuścił się aktu upadłości.

Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego za akty upadłości uważa się następujące działania: 1) rozporządzenie przez dłużnika jakimkolwiek składnikiem swojego majątku w sposób powodujący pokrzywdzenie wierzycieli lub uprzywilejowanie jednego wierzyciela względem pozostałych; 2) zawiera lub zamierza zawrzeć z którymkolwiek ze swoich wierzycieli porozumienie w sprawie całkowitego lub częściowego zwolnienia dłużnika z długów; 3) dłużnik opuszcza terytorium Botswany lub ukrywa się przed wierzycielami; 4) dłużnik nie czyni zadość wymogowi orzeczenia sądu lub nie wskazuje na możliwość dysponowania takim majątkiem albo ze sprawozdania egzekutora wynika, że ​​nie znalazł on dostatecznego majątku płynnego dłużnika; 5) dłużnik powiadomi któregokolwiek ze swoich wierzycieli, że zawiesił lub zamierza zawiesić spłatę swoich długów, lub jeśli faktycznie zawiesił spłatę swoich długów.

W postępowaniu upadłościowym, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie w całości roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia szkody wierzycielom. Transakcje takie obejmują w szczególności: 1) wszelkie zbycie majątku bez uzyskania wartościowego odszkodowania; 2) każda transakcja, w której druga strona umowy dłużnika wiedziała, że ​​dłużnik znajduje się w stanie upadłości; 3) preferowanie jednego wierzyciela kosztem innych. W wyniku unieważnienia powyższych czynności i transakcji możliwe jest zwrócenie dłużnikowi tego, co stracił na takich transakcjach i w związku z tym zwiększenie masy likwidacyjnej w celu zaspokojenia roszczeń wierzycieli oraz pokrycia kosztów realizacji postępowanie upadłościowe.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności w Botswanie, nasza firma jest gotowa udzielić Ci fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji i profesjonalną pomoc naszych specjalistów.

13.01.2025

400