Windykacja w Argentynie

Postępowanie windykacyjne w Argentynie rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 5 lat. Wskazany termin nie może ulec zmianie za zgodą stron. Konsekwencje przekroczenia terminu przedawnienia obowiązują wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania przez dłużnika zobowiązania dłużnego. Po przerwie bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo argentyńskie przewiduje sądową windykację długów w postępowaniu zwykłym i uproszczonym.

W postępowaniu sądowym strony muszą być reprezentowane przez prawników, a wszystkie dokumenty procesowe muszą być podpisane przez prawnika, w przeciwnym razie takie dokumenty nie zostaną zaakceptowane przez sąd.

Zwykły proces sądowy odbywa się poprzez złożenie pozwu w sądzie, po czym sąd rozpatruje pozew pod kątem zgodności z wymogami prawnymi. Jeżeli pozew jest zgodny z ustaloną formą, sędzia prześle je pozwanemu, aby w ciągu 15 dni stawił się i udzielił odpowiedzi.

W odpowiedzi na pozew pozwany ma obowiązek wyraźnie wskazać fakty, na których opiera swoją obronę, a także kategorycznie przyznać lub zaprzeczyć każdemu z faktów wskazanych w pozwie, autentyczności załączonych do niego dokumentów, co są mu przypisywane. Milczenie oskarżonego, wymijające odpowiedzi lub ogólne zaprzeczenie można uznać za przyznanie się do prawdziwości istotnych i prawnych faktów, których dotyczą.

Po udzieleniu przez dłużnika odpowiedzi na pozew lub po upływie terminu do tego, jeżeli istota sporu sprowadza się wyłącznie do kwestii prawnych, sąd zakończy rozpatrywanie sprawy i podejmie decyzję. Jeżeli zostaną wskazane fakty istotne dla sprawy, co do których strony nie są zgodne, sąd, nawet jeśli strony tego nie wymagają, przyjmie sprawę do rozpoznania co do istoty i wyznaczy rozprawę.

Na rozprawie sąd będzie starał się pogodzić strony, ustalić fakty decydujące dla sprawy, wysłuchać oświadczeń stron i przyjąć dowody, które uzna za dopuszczalne. Jeżeli na rozprawie wszystkie strony oświadczą, że nie mają dowodów do przedstawienia lub że składają się one jedynie z akt sprawy lub dokumentów już zawartych i niezakwestionowanych, sprawę uważa się za zakończoną i sędzia podejmie decyzję.

W przeciwnym razie sąd wyznacza rozprawę dodatkową i wyznacza stronom termin na przedstawienie dowodów, który nie może przekroczyć czterdziestu dni. Na dodatkowej rozprawie sąd rozpatruje dostarczony materiał dowodowy, wysłuchuje końcowych oświadczeń stron i podejmuje decyzję.

Postępowanie podsumowujące ma zastosowanie w sprawach nieskomplikowanych lub o niewielkiej wartości roszczenia. Proces toczy się na wzór zwykłego procesu sądowego, tyle że w krótszym terminie (wszystkie terminy będą wynosić trzy dni, z wyjątkiem terminu na ustosunkowanie się do reklamacji, który wynosi pięć dni).

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie w terminie 5 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zażalenie rozpatrywane jest na rozprawie sądowej z udziałem zainteresowanych. Po zakończeniu rozprawy sąd apelacyjny podejmuje ostateczną decyzję. Od decyzji sądu apelacyjnego można się odwołać do Sądu Najwyższego Argentyny w ciągu 5 dni od daty powiadomienia o zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia skargi Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia i nie podlega zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane wykonaniu w ciągu 5 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowania i konfiskaty papierów wartościowych.

Jeżeli dłużnik znajduje się w stanie wygaśnięcia spłat, niezależnie od ich przyczyny i charakteru zobowiązań, wierzyciel ma podstawy do wszczęcia wobec dłużnika postępowania upadłościowego. Stan niewykonania zobowiązania musi zostać udowodniony przez każdy fakt wskazujący, że dłużnik nie jest w stanie regularnie wywiązywać się ze swoich zobowiązań. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest umorzenie transakcji dłużnika, które wyrządziły mu szkodę lub pozbawiły go majątku. Wśród takich transakcji wyróżnić należy transakcje dokonane w okresie podejrzeń, w szczególności: transakcje nieodpłatne; wcześniejsza spłata długów wymagalnych w dniu ogłoszenia upadłości lub później; udzielenie hipoteki lub innego świadczenia na niewykonalnym zobowiązaniu, które pierwotnie nie było przedmiotem takiego zabezpieczenia. Okresem podejrzenia jest czas, który upływa od dnia ustalonego jako początek zaprzestania spłat do chwili wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Inne działania na szkodę wierzycieli, popełnione w okresie podejrzenia, mogą zostać uznane za nieważne w stosunku do wierzycieli, jeżeli osoba zawierająca transakcję z dłużnikiem wiedziała o stanie wypowiedzenia płatności. W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Argentynie, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

23.09.2024

224