Windykacja w Tajlandii

Postępowanie windykacyjne w Tajlandii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 5 lat. Sąd nie może oddalić pozwu ze względu na przedawnienie, chyba że pozwany tego zażąda. Terminy przedawnienia określone przepisami prawa nie mogą zostać przedłużone ani skrócone za zgodą stron. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany, jeżeli dłużnik uznał obowiązek długu poprzez pisemne potwierdzenie, częściową spłatę, zapłatę odsetek, złożenie zabezpieczenia lub inną jednoznaczną czynność polegającą na uznaniu długu. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo tajskie przewiduje sądową windykację długów w drodze postępowania zwykłego i postępowania w sprawie drobnych roszczeń.

Zwykły proces sądowy polega na złożeniu pozwu w sądzie, po czym sąd rozpatruje pozew i wydaje postanowienie o jego przyjęciu, odrzuceniu lub zwróceniu. Po uwzględnieniu pozwu sąd ma obowiązek wystosować wezwanie wraz z kopią pozwu, które należy doręczyć pozwanemu w celu złożenia odpowiedzi na pozew. W ciągu siedmiu dni od daty wniesienia pozwu powód ma obowiązek skontaktować się z urzędnikami w celu doręczenia wezwania pozwanemu.

Po doręczeniu pozwanemu wezwania i skargi, pozwany musi złożyć pisemną odpowiedź w sądzie w ciągu piętnastu dni. Pozwany musi jasno określić w swojej odpowiedzi, czy przyznaje, czy też zaprzecza wszystkim lub tylko części zarzutów powoda, a także powody takiego postępowania. Sąd musi rozpatrzyć odpowiedź i zarządzić jej przyjęcie, zwrot lub oddalenie.

Po złożeniu odpowiedzi sąd wyznacza termin rozprawy wstępnej, zawiadamiając strony z co najmniej piętnastodniowym wyprzedzeniem, chyba że: pozwany nie złoży odpowiedzi; odpowiedź pozwanego w pełni i wyraźnie potwierdza roszczenia powoda; odpowiedź pozwanego całkowicie zaprzecza twierdzeniom powoda, bez podania przyczyny, a sąd uznaje, że rozprawa wstępna nie jest wymagana; sąd uznaje za możliwe podjęcie decyzji w sprawie bez przesłuchania świadków; sprawa jest drobna i nie ma trudnych kwestii do rozwiązania i nie jest wymagana wstępna rozprawa.

Jeżeli pozwany nie udzieli odpowiedzi, powód musi wystąpić do sądu w ciągu piętnastu dni o wydanie wyroku zaocznego. W takim przypadku sąd domyślnie orzeknie na korzyść powoda, chyba że sąd uzna, że roszczenie powoda jest nieuzasadnione i sprzeczne z prawem.  Ponadto, jeśli sąd ma powody, by podejrzewać, że pozwany nie wie o wezwaniu do udzielenia odpowiedzi, sąd może nakazać ponowne wysłanie wezwania w zwykły sposób lub w inny sposób i nałożyć takie warunki, jakie uzna za konieczne, aby powiadomić pozwanego o wezwaniu.

W dniu rozpoznania sporu z udziałem dwóch stron sąd ma obowiązek sprawdzić twierdzenia i argumenty stron, wyjaśnić, jakie dowody strony zamierzają przedstawić sądowi. Sąd sprawdza także, które twierdzenia strony przyjmują, a które kwestionują. Fakty, do których przyznają się obie strony, uważa się za ustalone. Jeśli chodzi o kwestie prawne lub fakty podniesione przez jedną ze stron, ale nieakceptowane przez drugą stronę i bezpośrednio związane z przedmiotem sporu, sąd musi je uznać za kwestie sporne.

Każda ze stron ma obowiązek odpowiedzieć na pytania sądu lub pytania zaproponowane przez drugą stronę, dotyczące faktów, na które strony powołują się oraz dowodów, które mają zostać przedstawione na rozprawie. Jeżeli strona odmawia odpowiedzi na pytania faktyczne lub bezzasadnie zaprzecza faktowi, fakt ten uważa się za przyznany, chyba że strona nie jest w stanie w tym czasie odpowiedzieć lub uzasadnić swojej odmowy.

Jeżeli pozwany nie stawi się w sądzie w dniu rozprawy, sąd będzie kontynuował postępowanie, a pozwany zostanie uznany za zawiadomionego o przebiegu procesu w tym dniu. W takim przypadku pozwanemu nie przysługuje prawo kwestionowania prawidłowości ustalenia kwestii spornych i obowiązków przedstawienia dowodów.

Jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania świadków, sąd wyznacza termin przesłuchania świadków, który nie może być krótszy niż dziesięć dni od dnia wyznaczenia terminu rozpoznania sporu. Po zakończeniu przesłuchania świadków sąd wysłuchuje wystąpień stron (jeżeli jest to konieczne) i podejmuje decyzję.

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń ma zastosowanie do windykacji w kwocie nieprzekraczającej 40 000 bahtów. W mniejszych sprawach sąd ma obowiązek wyznaczyć termin rozprawy i wezwać oskarżonego tak szybko, jak to możliwe. Jeżeli w dniu rozprawy powód i pozwany stawią się w sądzie, sąd musi najpierw podjąć próbę osiągnięcia ugody między stronami. W mniejszych sprawach sąd ma obowiązek rozpatrywać sprawę w sposób ciągły, bez odroczenia, z wyjątkiem przypadków szczególnej konieczności. W drobnych sprawach sąd ma prawo podjąć ostateczne decyzje ustnie.

Od decyzji sądu pierwszej instancji można odwołać się do sądu apelacyjnego w ciągu miesiąca od daty ogłoszenia orzeczenia, jeżeli kwota roszczenia przekracza 50 000 bahtów. Złożenie odwołania nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd apelacyjny może jednak zawiesić wykonanie orzeczenia, jeżeli zainteresowany złoży odpowiednie zabezpieczenie. Strona, która nie zgadza się z orzeczeniem sądu drugiej instancji, może w terminie miesiąca od dnia wydania zaskarżonego orzeczenia zwrócić się do Sądu Najwyższego Tajlandii o zgodę na złożenie apelacji. W przypadku uzyskania zgody uczestnikowi sprawy przysługuje odwołanie. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu można skierować do wykonania w ciągu 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; zajęcie i konfiskata praw patentowych i znaków towarowych; konfiskata prawa dzierżawy nieruchomości i prawa do korzystania z różnych usług.

Jeżeli dłużnik jest w stanie niewypłacalności, wówczas wskazane jest skorzystanie z procedury upadłościowej dłużnika. Zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, dłużnika uważa się za znajdującego się w stanie niewypłacalności w następujących przypadkach: gdy dłużnik przenosi swój majątek lub prawo do zarządu swoim majątkiem na inne osoby; dłużnik przenosi lub sprzedaje swój majątek z zamiarem oszukania lub oszustwa; dłużnik opuszcza terytorium Królestwa Tajlandii; dłużnik zgadza się na wyrok zobowiązujący go do zapłaty, której nie musi płacić; jeżeli majątek dłużnika został zajęty postanowieniem sądu lub jeżeli dłużnik nie posiada majątku, który mógłby zostać zajęty w celu zaspokojenia długów; dłużnik zawiadamia przynajmniej jednego ze swoich wierzycieli, że nie jest w stanie spłacić swoich długów.

Wierzyciel ma prawo wszcząć postępowanie upadłościowe, jeżeli zaistnieją następujące okoliczności: dłużnik znajduje się w stanie niewypłacalności; dłużnik będący osobą fizyczną jest winien jednemu lub większej liczbie wierzycieli kwotę co najmniej jednego miliona bahtów lub dłużnik będący osobą prawną jest winien jednemu lub większej liczbie wierzycieli kwotę co najmniej dwóch milionów bahtów; dług można określić z całą pewnością, niezależnie od tego, czy jest on wymagalny natychmiast, czy w przyszłości. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość unieważnienia transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Wśród takich transakcji należy wyróżnić w szczególności: każdą transakcję dokonaną w sposób oszukańczy w stosunku do wierzycieli; przeniesienie majątku lub inna czynność, którą dłużnik wykonał lub zgodził się przeprowadzić w celu zapewnienia jednemu z wierzycieli przewagi nad innymi wierzycielami. W wyniku unieważnienia powyższych transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Tajlandii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

10.10.2024

212