Windykacja w Sudanie

Postępowanie windykacyjne w Sudanie rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

W Sudanie nie ma przedawnienia windykacji, dlatego windykację sądowa  można rozpocząć w dowolnym momencie, niezależnie od wieku długu.

Prawo sudańskie przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia pozwu w sądzie. Do pozwu należy dołączyć dokumenty potwierdzające zasadność roszczenia oraz listę świadków, na których powołuje się powód. Zabrania się przedstawiania dokumentów i wzywania świadków, których nie wymieniono w powyższym wykazie.

Następnie sąd wyznacza rozprawę jawną w celu zarejestrowania pozwu. Na tym posiedzeniu sąd omawia z powodem zasadność roszczenia i bada przedstawiony materiał dowodowy. Jeżeli pozew spełnia wymogi, sąd wydaje postanowienie o uwzględnieniu pozwu, uiszczeniu wpisu i wezwaniu pozwanego do sądu. Opłatę sądową należy uiścić w terminie jednego dnia od dnia wydania postanowienia przez sąd. W przeciwnym razie wniosek zostaje odrzucony.

W wyznaczonym dniu na rozpoznanie sprawy strony mają obowiązek stawić się osobiście lub za pośrednictwem swoich pełnomocników. Jeżeli ani powód, ani pozwany nie stawią się na pierwszej rozprawie, sprawę należy zamknąć. Powód może wnieść nowe powództwo lub, w ciągu siedmiu dni od zakończenia sprawy, złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Jeżeli sąd uzna przyczyny niestawiennictwa powoda za ważne, uchyla postanowienie o zamknięciu sprawy i wyznacza nową rozprawę. Jeżeli powód stawił się, a pozwany był nieobecny na pierwszej rozprawie, sąd rozpozna sprawę zaocznie, jeżeli pozwany został prawidłowo zawiadomiony. Jeżeli sąd uzna, że ​​oskarżony nie został zawiadomiony, rozprawa zostanie odroczona w celu dalszego zawiadomienia. Jeżeli pozwany stawił się na kolejne rozprawy i podał uzasadnioną przyczynę niestawienia się na pierwszej rozprawie, sąd może dopuścić go do przedstawienia obrony pod warunkiem zwrotu kosztów lub spełnienia innych warunków.

Jeżeli wobec nieobecnego oskarżonego zapadł wyrok zaoczny, może on w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku złożyć wniosek o uchylenie wyroku. Jeżeli sąd uzna, że ​​pozwany nie został prawidłowo powiadomiony lub miał uzasadnione usprawiedliwienie nieobecności, sąd uchyli postanowienie i zarządzi nową rozprawę, z zastrzeżeniem ewentualnych kosztów.

Na rozprawie sąd przeprowadza rozmowy z obecnymi stronami w celu ustalenia kwestii prawnych i faktycznych będących przedmiotem sporu między nimi. Zamiast dyskusji sąd może nakazać stronom złożenie pisemnych wyjaśnień. Jeżeli pozwany nie przedstawi swojej obrony i pisemnych wyjaśnień, sąd może, po zapoznaniu się z zeznaniami powoda, wydać wyrok przeciwko pozwanemu lub podjąć inne orzeczenie, jakie uzna za stosowne.

Po zakończeniu dyskusji lub rozpatrzeniu pisemnych wyjaśnień sąd ustala na ich podstawie: 1) kwestie niesporne między stronami; 2) kwestie prawne i faktyczne, co do których istnieją rozbieżności; 3) streszczenie materiału dowodowego, jaki strony zamierzają przedstawić w celu potwierdzenia spornych faktów.

Po ustaleniu kwestii spornych sąd przystępuje do rozprawy, na której wysłuchuje każdej ze stron i jej dowodów. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sąd przeprowadza ostateczne spory pomiędzy stronami i podejmuje decyzję.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego w terminie 15 dni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Najwyższego Sądu Krajowego Sudanu w terminie 15 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowania i konfiskaty papierów wartościowych.

Alternatywną możliwością windykacji jest postępowanie upadłościowe wobec dłużnika. Zgodnie z sudańskim prawem upadłościowym wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli istnieje określona kwota wymagalna do natychmiastowej zapłaty lub zapłaty w określonym terminie w przyszłości; a dłużnik w ciągu trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości dokonał aktu upadłości. Do aktów upadłości prawo zalicza następujące zdarzenia, np.: dłużnik opuścił Sudan lub pozostał poza nim; majątek dłużnika został zajęty i sprzedany w wyniku wykonania orzeczenia sądu; dłużnik powiadomił jednego ze swoich wierzycieli, że zaprzestał spłacania swoich długów lub ma zamiar to zrobić; dłużnik przebywał w areszcie dłużej niż 21 dni na skutek wykonania wyroku lub postanowienia sądu cywilnego za niezapłacenie kwoty pieniężnej. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Do takich transakcji lub działań zaliczać się mogą w szczególności: transakcje dokonywane po obniżonych cenach; preferowanie jednego wierzyciela przed innymi; jakąkolwiek oszukańczą transakcję w stosunku do wierzycieli, pod warunkiem że kontrahent dłużnika wiedział o takim oszustwie. Sąd może uchylić te czynności, jeżeli upadłość dłużnika, który dokonał przelewu lub innej określonej czynności, ogłoszono upadłość na podstawie wniosku o ogłoszenie upadłości złożonego w terminie trzech miesięcy od dnia dokonania przelewu lub innej określonej czynności. W wyniku unieważnienia powyższych transakcji lub czynności możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Sudanie, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

18.11.2024

115