Windykacja w Namibii

Postępowanie windykacyjne w Namibii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Zanim rozpoczniesz windykację należności na drodze prawnej, warto zwrócić uwagę na termin przedawnienia. Okres przedawnienia roszczeń windykacyjnych wynosi 3 lata. W przypadku długów z weksli termin przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik wyraźnie lub milcząco uzna dług. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo.

Windykacja należności w Namibii odbywa się za pośrednictwem zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Zwykły pozew sądowy wszczyna się poprzez wniesienie pozwu do sądu, po czym sąd, jeśli pozew spełnia wymogi proceduralne, rejestruje go i wydaje wezwanie do stawienia się przed pozwanym.

Po otrzymaniu wezwania dłużnik ma 10 dni na złożenie w sądzie zawiadomienia o zamiarze podjęcia obrony przed roszczeniem. Okres od 16 grudnia do 15 stycznia nie jest uwzględniany przy obliczaniu terminu. Jeżeli pozwany nie złoży zawiadomienia o zamiarze podjęcia obrony, powód może zwrócić się do sądu o wyznaczenie rozprawy w celu wydania wyroku zaocznego. Jeżeli pozwany złoży zawiadomienie o zamiarze podjęcia obrony, rejestrator przekazuje sprawę sędziemu prowadzącemu sprawę.

Po przydzieleniu sprawy sędziemu prowadzącemu sprawę, sędzia prowadzący sprawę musi powiadomić strony o dacie i godzinie posiedzenia w sprawie planowania sprawy, które musi się odbyć nie później niż 15 dni od daty przydzielenia sprawy. Niezależnie od tego, czy strony złożą plan zarządzania sprawą przed konferencją, sędzia zarządzający na tej konferencji musi ustalić, co powinno zostać uwzględnione w planie, i nadać temu postanowienie sądowe.

Jeżeli pozwany złożył zawiadomienie o zamiarze obrony, powód może zwrócić się do sądu o wydanie wyroku łącznego w sprawie każdego roszczenia określonego w skardze, w tym roszczenia o odsetki i koszty, pod warunkiem, że roszczenie: opiera się na płynnym dokumencie i odnosi się do określonej kwoty pieniężnej. Oświadczenie powoda musi zostać złożone pod przysięgą. Sędzia zarządzający musi wydać instrukcje dotyczące rozprawy w sprawie wniosku o wydanie wyroku w trybie uproszczonym, z datą rozprawy, która może zostać ustalona na konferencji poświęconej planowaniu sprawy.  Na rozprawie w przedmiocie wniosku o wydanie wyroku w trybie uproszczonym pozwany może: złożyć zabezpieczenie na rzecz powoda; lub przekonać sąd za pomocą oświadczenia pod przysięgą lub ustnych zeznań, że ma uzasadnioną obronę przed roszczeniem. Jeżeli pozwany nie złoży zabezpieczenia lub nie przekona sądu, sąd może wydać wyrok w trybie uproszczonym na korzyść powoda. W przeciwnym razie sąd będzie prowadził sprawę zgodnie z zatwierdzonym planem.

Po zakończeniu narady w sprawie zarządzania sprawą sędzia wyznaczy termin rozprawy wstępnej. W takim przypadku powód musi nawiązać kontakt z pozwanym w celu przygotowania projektu postanowienia o przeprowadzeniu rozprawy wstępnej. Projekt zarządzenia musi zostać sporządzony na 4 dni przed rozprawą wstępną i musi obejmować wszystkie kwestie faktyczne i prawne, które muszą zostać ustalone w toku postępowania; wszystkie istotne fakty nie są kwestionowane; nazwiska wszystkich świadków, którzy będą wezwani do złożenia zeznań; wykaz wszystkich dowodów, jakie strony zamierzają przedstawić; propozycje przyspieszenia rozprawy i innych kwestii proceduralnych.

Następnie sąd przeprowadza rozprawę i po przeanalizowaniu wszystkich dowodów i wniosków stron odbywa się dyskusja między stronami, a następnie podejmuje decyzję.

Od orzeczenia sądu lokalnego przysługuje odwołanie do Sądu Wysokiego w terminie 15 dni od wydania orzeczenia. Od decyzji Sądu Wysokiego można odwołać się do Sądu Najwyższego Namibii w ciągu 21 dni od wydania orzeczenia. Wyrok Sądu Najwyższego nie podlega dalszemu zaskarżeniu. 

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wierzyciel musi wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane przymusowemu wykonaniu w ciągu 30 lat. W ramach przymusowego wykonania orzeczenia sądowego roszczenia wierzyciela mogą być zaspokojone poprzez zajęcie i umorzenie środków pieniężnych z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika w celu ich późniejszej sprzedaży; aresztowanie dłużnika i jego zatrzymanie.

Alternatywną opcją windykacji należności jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli spełnione są następujące warunki: 1) kwota długu nie jest mniejsza niż 100 N$, płatna natychmiast lub w określonym terminie w przyszłości; 2) dłużnik w ciągu trzech miesięcy przed wszczęciem postępowania upadłościowego dokonał czynności zmierzających do ogłoszenia upadłości.

Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego za akty upadłości uważa się następujące działania: 1) przeniesienie przez dłużnika swojego majątku lub jego części w celu wyrządzenia szkody wierzycielom lub uzyskania przewagi jednego wierzyciela nad innymi; 2) zawiera lub zamierza zawrzeć z którymkolwiek ze swoich wierzycieli porozumienie w sprawie całkowitego lub częściowego zwolnienia dłużnika z długów; 3) dłużnik opuszcza terytorium Namibii lub ukrywa się przed wierzycielami; 4) jeżeli dłużnik nie posiada żadnego majątku albo nie wskazał istniejącego majątku w toku wykonywania orzeczenia sądowego; 5) jeżeli dłużnik zawiadomi pisemnie któregokolwiek ze swoich wierzycieli, że nie jest w stanie regulować któregokolwiek ze swoich długów.

W postępowaniu upadłościowym, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie w całości roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia szkody wierzycielom. Transakcje takie obejmują w szczególności: 1) wszelkie zbycie majątku bez uzyskania wartościowego odszkodowania; 2) każda transakcja, w której druga strona dłużnika wiedziała, że ​​dłużnik znajduje się w stanie upadłości; 3) preferowanie jednego wierzyciela kosztem innych. W wyniku unieważnienia powyższych czynności i transakcji możliwe jest zwrócenie dłużnikowi tego, co stracił na takich transakcjach i w związku z tym zwiększenie masy likwidacyjnej w celu zaspokojenia roszczeń wierzycieli oraz pokrycia kosztów realizacji postępowanie upadłościowe.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności w Namibii, nasza firma jest gotowa udzielić Ci fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać dodatkowe informacje i profesjonalną pomoc naszych specjalistów.

10.01.2025

479