Windykacja w Eswatini

Postępowanie windykacyjne w Eswatini rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Prawo nie przewiduje okresu przedawnienia roszczeń windykacyjnych. Dzięki temu wierzyciel ma w każdej chwili możliwość wszczęcia windykacji prawnej.

Windykacja należności w Eswatini odbywa się za pośrednictwem zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia wezwania do sądu. Jeśli wezwanie spełnia wymogi proceduralne, sekretarz sądu rejestruje je i wydaje wstępny wyrok w celu ściągnięcia długu. Wezwanie, wraz z wyrokiem wstępnym i dokumentami potwierdzającymi istnienie długu, jest następnie przekazywane pozwanemu.

Po otrzymaniu tych dokumentów pozwany ma 10 dni na stawienie się w sądzie i albo uznanie swojej odpowiedzialności, albo jej zakwestionowanie. Jeśli pozwany nie stawi się w wyznaczonym terminie lub poinformuje o zamiarze stawienia się, ale utraci prawo do obrony z powodu braku złożenia zarzutów, powód może wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie postępowania pisemnego bez powiadamiania pozwanego. Na podstawie takiego wniosku sędzia może wydać orzeczenie zgodne z żądaniami powoda, przedstawionymi w wezwaniu lub oświadczeniu.

Jeżeli pozwany zgłosił swoje stawiennictwo, ma on obowiązek w terminie 10 dni zgłosić sprzeciw wobec żądań powoda. Powód musi następnie odpowiedzieć na zarzuty pozwanego w ciągu 12 dni od ich otrzymania. Pozwany ma wówczas prawo złożyć odpowiedź na wniosek powoda w ciągu następnych 12 dni.

Jeżeli pozwany stawił się w sądzie w celu obrony, powód ma prawo, przed posiedzeniem przygotowawczym, złożyć wniosek o wydanie przez sąd orzeczenia w postępowaniu uproszczonym w przedmiocie roszczeń określonych w wezwaniu. Do takiego wniosku należy dołączyć oświadczenie zawierające dowody faktów uzasadniających roszczenie, a także oświadczenie, że pozwany nie dysponuje dobrą obroną i że jego oświadczenie o zamiarze podjęcia obrony zostało złożone wyłącznie w celu opóźnienia rozpatrzenie sprawy. Podczas rozpatrywania wniosku pozwany może podjąć następujące działania: (a) udzielić powodowi zabezpieczenia satysfakcjonującego rejestratora na wypadek jakiejkolwiek decyzji, w tym kosztów; b) przekonać sędziego za pomocą oświadczenia złożonego pod przysięgą lub ustnych zeznań o istnieniu dobrej obrony w danej sprawie. Jeżeli pozwany nie przedstawi wymaganego zabezpieczenia lub nie przekona sędziego o zasadności swojej obrony, sędzia może wydać wyrok podsumowujący na korzyść powoda. 

W przypadku spełnienia przez pozwanego wskazanych wymagań sprawa będzie kontynuowana w trybie ogólnym.

Po zakończeniu wymiany dokumentów proceduralnych sąd zaplanuje konferencję dotyczącą zarządzania sprawą. Na tej konferencji strony i ich prawnicy spotykają się, aby omówić istotę i podstawy zgłoszonych roszczeń i sprzeciwów oraz rozważyć możliwości szybkiego rozwiązania sporu.

Po zakończeniu narady w sprawie zarządzania sprawą sędzia wyznaczy termin rozprawy dotyczącej istoty sprawy. Podczas tego postępowania sąd bada dowody, przesłuchuje świadków i rozstrzyga kwestie sporne dotyczące prawa i faktów. Jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawie, powód ma prawo przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń w granicach ustalonego ciężaru dowodu. Decyzja sądu opiera się na ilości i jakości dowodów przedstawionych przez powoda. Po ustaleniu wszystkich okoliczności sprawy sąd daje stronom możliwość wypowiedzenia się w dyskusji, a następnie podejmuje ostateczną decyzję.

Orzeczenie sądu magisterialnego może zostać zaskarżone do Sądu Wysokiego w ciągu 21 dni od dnia wydania orzeczenia. Orzeczenie Sądu Wysokiego może zostać zaskarżone do Sądu Najwyższego Eswatini w ciągu 15 dni od dnia wydania orzeczenia. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wierzyciel musi wszcząć postępowanie egzekucyjne. W ramach przymusowego wykonania orzeczenia sądowego roszczenia wierzyciela mogą być zaspokojone poprzez zajęcie i umorzenie środków pieniężnych z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika w celu ich późniejszej sprzedaży; zajęcie i konfiskata papierów wartościowych; zajęcie akcji i udziałów spółek; aresztowanie i uwięzienie dłużnika.

Alternatywną opcją windykacji należności jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli spełnione są następujące warunki: 1) kwota długu nie jest mniejsza niż 100 emalangeni, płatna natychmiast lub w określonym terminie w przyszłości; 2) dłużnik dopuścił się aktu upadłości.

Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego za akty upadłości uważa się następujące działania: 1) przeniesienie przez dłużnika swojego majątku lub jego części w celu wyrządzenia szkody wierzycielom lub uzyskania przewagi jednego wierzyciela nad innymi; 2) zawiera lub zamierza zawrzeć z którymkolwiek ze swoich wierzycieli porozumienie w sprawie całkowitego lub częściowego zwolnienia dłużnika z długów; 3) dłużnik opuszcza terytorium Eswatini lub ukrywa się przed wierzycielami; 4) jeżeli dłużnik nie posiada żadnego majątku albo nie wskazał istniejącego majątku w toku wykonywania orzeczenia sądowego; 5) jeżeli dłużnik zawiadomi pisemnie któregokolwiek ze swoich wierzycieli, że nie jest w stanie regulować któregokolwiek ze swoich długów.

W ramach postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie w całości roszczeń wierzycieli, możliwe jest zakwestionowanie i unieważnienie transakcji dokonanych w celu wyrządzenia szkody wierzycielom. Transakcje takie obejmują: 1) zbycie majątku bez otrzymania wartościowego wynagrodzenia; 2) transakcji, w których druga strona zobowiązania dłużnika wiedziała o stanie niewypłacalności dłużnika; 3) działania mające na celu uprzywilejowanie jednego wierzyciela ze szkodą dla innych. Anulowanie tego typu transakcji pozwala na zwrot utraconego przez dłużnika majątku i zwiększenie masy likwidacyjnej, co przyczynia się do pełniejszego zaspokojenia roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności w Eswatini, nasza firma jest gotowa udzielić Ci fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji i profesjonalną pomoc naszych specjalistów.

15.01.2025

455