Windykacja w Ekwadorze

Postępowanie w sprawie windykacji w Ekwadorze rozpoczyna się od prawnej, finansowej i dokumentacyjnej oceny dłużnika. Na tym etapie ustala się, czy dłużnik jest osobą fizyczną, spółką ekwadorską, oddziałem, przedstawicielem handlowym czy zagranicznym kontrahentem posiadającym majątek w Ekwadorze. Analizie podlegają również działalność gospodarcza, adres, osoby uprawnione do reprezentacji, historia przedsiębiorstwa, toczące się sprawy sądowe, procedury wykonawcze oraz oznaki możliwego kwestionowania długu.

Jeżeli dłużnikiem jest spółka ekwadorska, istotne jest sprawdzenie jej numeru identyfikacji podatkowej, dostępnych danych korporacyjnych, statusu spółki, przedstawicieli prawnych, oznak braku aktywności, likwidacji, zakończenia działalności, niedawnej zmiany zarządu lub ograniczenia aktywności gospodarczej. Taka weryfikacja pomaga ocenić, czy sprawę należy rozpocząć od negocjacji, złożenia pozwu, wniosku o środki zabezpieczające, wykonania istniejącego dokumentu czy wcześniejszego poszukiwania majątku dłużnika.

Wstępna analiza obejmuje również ocenę dokumentów wierzyciela: umowy, faktur, zamówień, potwierdzeń dostawy lub wykonania usług, korespondencji handlowej, uznania długu, weksli, gwarancji, porozumień płatniczych, zagranicznego orzeczenia sądowego, orzeczenia arbitrażowego lub ugody mediacyjnej. W Ekwadorze rodzaj dokumentu bezpośrednio wpływa na wybór ścieżki postępowania: sądowe dochodzenie roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej, szczególna uproszczona procedura dochodzenia długu pieniężnego, skrócone postępowanie sądowe, zwykłe postępowanie cywilne, uznanie zagranicznego orzeczenia albo późniejsze wykonanie.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się istotne sprawy sądowe, nie ma wyraźnych oznak niewypłacalności i nadal prowadzi on działalność gospodarczą, można rozpocząć etap przedsądowy. Jeżeli analiza wskazuje na ryzyko wyprowadzania majątku, brak współpracy, sztuczne kwestionowanie długu albo faktyczne zaprzestanie działalności, strategia powinna od początku zmierzać do odpowiedniej procedury sądowej.

Etap przedsądowy obejmuje formalną komunikację i negocjacje z dłużnikiem w celu uzyskania pełnej zapłaty, harmonogramu płatności, uznania długu, dodatkowego zabezpieczenia, zwrotu towaru, potrącenia, ugody albo innego zgodnego z prawem sposobu uregulowania zobowiązania.

Kontakt z dłużnikiem może odbywać się listownie, pocztą elektroniczną, telefonicznie, za pomocą wiadomości lub innego środka pozwalającego zachować dowód treści, daty wysłania i tożsamości stron. Na tym etapie ważne jest dotarcie do osób uprawnionych do podejmowania decyzji, wyjaśnienie stanowiska dłużnika oraz udokumentowanie każdej odpowiedzi, uznania długu, propozycji płatności albo odmowy.

Wezwanie przedsądowe ma samodzielne znaczenie: porządkuje roszczenie wierzyciela, pomaga zabezpieczyć dowody i może doprowadzić do rozwiązania sprawy przed procesem. Formalne zawiadomienie w ramach postępowania sądowego ma odrębny skutek prawny i odbywa się zgodnie z ekwadorskimi przepisami procesowymi.

Przedsądowa windykacja w Ekwadorze zwykle koncentruje się na początkowym okresie do 60 dni, chyba że strony uzgodniły spłatę ratalną lub inny sposób wykonania zobowiązania. Jeżeli ten etap nie przynosi oczekiwanego wyniku, dłużnik narusza zawarte porozumienie albo wstępna analiza pokazuje, że negocjacje nie chronią wystarczająco wierzyciela, sprawę należy przygotować do windykacji sądowej.

Przed rozpoczęciem windykacji sądowej należy sprawdzić termin przedawnienia właściwy dla konkretnego zobowiązania. W Ekwadorze roszczenie oparte na dokumencie o mocy wykonawczej co do zasady powinno zostać zgłoszone w ciągu pięciu lat, natomiast zwykłe roszczenie cywilne podlega zasadniczo dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia. Jeżeli roszczenie oparte na dokumencie o mocy wykonawczej nie zostanie zgłoszone w odpowiednim terminie, może nadal istnieć jako zwykłe roszczenie w okresie przewidzianym przez prawo, o ile zobowiązanie i dowody nadal pozwalają na dochodzenie należności.

Przedawnienia nie ocenia się wyłącznie według nazwy dokumentu. Znaczenie mają charakter zobowiązania, data wymagalności, dokument potwierdzający dług, istnienie dokumentu o mocy wykonawczej, częściowe płatności, uznanie długu oraz wybrana procedura sądowa. W szczególnej uproszczonej procedurze dochodzenia długu pieniężnego, jeżeli nie przewidziano odrębnego terminu, stosuje się ogólne zasady przedawnienia właściwe dla danego roszczenia.

Bieg przedawnienia może zostać przerwany przez wyraźne albo dorozumiane uznanie długu przez dłużnika, a także przez formalne zawiadomienie sądowe o wniesionym roszczeniu. Jeżeli zawiadomienie sądowe zostanie dokonane w ustawowym terminie liczonym od dnia złożenia pozwu, przerwanie może wywoływać skutek od dnia złożenia pozwu. Skutki przedawnienia mają znaczenie w postępowaniu wtedy, gdy dłużnik podnosi przedawnienie jako obronę przed roszczeniem wierzyciela.

Ustawodawstwo ekwadorskie przewiduje kilka ścieżek sądowej windykacji długów, a wybór procedury zależy od dokumentu potwierdzającego zobowiązanie, wysokości długu, wymagalności płatności, istnienia dokumentu o mocy wykonawczej oraz złożoności zarzutów, które może podnieść dłużnik. W praktyce roszczenie o zapłatę może być rozpoznawane w trybie sądowego dochodzenia roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej, w szczególnej uproszczonej procedurze dochodzenia długu pieniężnego, w skróconym postępowaniu sądowym albo w zwykłym postępowaniu cywilnym.

Sądowe dochodzenie roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej stosuje się wtedy, gdy wierzyciel posiada dokument, któremu prawo nadaje moc wykonawczą, a zobowiązanie jest jasne, bezwarunkowe, określone i aktualnie wymagalne. Jeżeli zobowiązanie dotyczy zapłaty pieniędzy, kwota długu musi być oznaczona albo możliwa do ustalenia za pomocą prostej operacji arytmetycznej. Do takich dokumentów mogą należeć oświadczenie strony złożone pod przysięgą przed właściwym sędzią, autentyczna kopia aktu publicznego, dokumenty prywatne uznane zgodnie z prawem albo orzeczeniem sądu, weksle, testamenty, ugody pozasądowe oraz inne dokumenty, którym ustawa przyznaje moc wykonawczą.

Wniosek o sądowe dochodzenie roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej powinien być złożony wraz z odpowiednim dokumentem. Jeżeli wierzyciel przedstawia dowody dotyczące majątku dłużnika, sędzia może zastosować środki zabezpieczające wobec tego majątku w granicach dochodzonej kwoty. W przypadku wierzytelności zabezpieczonej hipoteką można także żądać zajęcia nieruchomości. Takie środki są szczególnie ważne, gdy istnieje ryzyko ukrycia, sprzedaży albo zmniejszenia majątku dłużnika w toku postępowania.

Po formalnym zawiadomieniu sądowym dłużnik może zapłacić albo wykonać zobowiązanie, zgłosić zarzuty poparte dowodami, złożyć zabezpieczenie w celu zawieszenia określonego środka zabezpieczającego albo wnieść roszczenie wzajemne oparte na innym dokumencie o mocy wykonawczej. Jeżeli dłużnik nie odpowie, nie wykona zobowiązania albo powoła się na zarzuty niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu, sędzia może wydać rozstrzygnięcie nakazujące wykonanie zobowiązania.

W sądowym dochodzeniu roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej zarzuty dłużnika są ograniczone do szczególnych podstaw: braku mocy wykonawczej dokumentu, nieważności formalnej albo fałszywości dokumentu, całkowitego albo częściowego wygaśnięcia zobowiązania, istnienia aktu sądowego związanego z lichwą albo nieuzasadnionym prywatnym wzbogaceniem, a także zarzutów wstępnych przewidzianych przez prawo. Jeżeli zarzuty dłużnika są należycie uzasadnione, sąd wyznacza jedną rozprawę w celu rozpoznania ugody, zarzutów, dowodów i argumentów stron. Odwołanie w tej procedurze nie wstrzymuje wykonania rozstrzygnięcia, a nadzwyczajne zaskarżenie dotyczące błędów prawnych nie jest dostępne w tym trybie.

Zwykłe postępowanie cywilne stosuje się do roszczeń, dla których prawo nie przewiduje szczególnej procedury. W sprawie cywilnej albo handlowej dotyczącej długu ta droga może być potrzebna, gdy wierzyciel nie posiada dokumentu o mocy wykonawczej, gdy wysokość długu albo stosunek prawny wymaga szerszego badania dowodów, gdy dłużnik zaprzecza istnieniu zobowiązania, kwestionuje umowę, spiera się co do dostawy towarów lub wykonania usług, podnosi wzajemne naruszenia, szkody, odsetki, potrącenie albo inne okoliczności wymagające pełnego rozpoznania.

Zwykłe postępowanie cywilne rozpoczyna się od złożenia pozwu do właściwego sądu. Pozew powinien wskazywać strony, opisywać dług, przedstawiać fakty, podstawy prawne, wysokość roszczenia, żądanie zapłaty oraz dowody. Dokumenty, które znajdują się już w posiadaniu wierzyciela, powinny zostać złożone wraz z pozwem, ponieważ terminowe zgłoszenie i przedstawienie dowodów ma istotne znaczenie dla dalszego przebiegu sprawy.

Po przyjęciu pozwu sędzia zarządza formalne zawiadomienie pozwanego. W zwykłym postępowaniu cywilnym pozwany ma trzydzieści dni od ostatniego zawiadomienia na złożenie odpowiedzi. W odpowiedzi powinien jasno odnieść się do faktów i żądań, wskazać, co przyznaje i czemu zaprzecza, podnieść zarzuty, dołączyć dostępne dowody pisemne oraz wskazać inne środki dowodowe. Jeżeli pozwany wnosi roszczenie wzajemne przeciwko wierzycielowi, powodowi wyznacza się odpowiedni termin na odpowiedź.

Brak odpowiedzi albo brak jasnego stanowiska wobec faktów może zostać oceniony przez sąd zgodnie z regułami procesowymi. Jeżeli odpowiedź, roszczenie wzajemne albo wskazane dowody nie spełniają wymogów prawa, sędzia może zażądać ich wyjaśnienia albo uzupełnienia w przewidzianym terminie. Dla wierzyciela ten etap jest ważny, ponieważ pokazuje, czy obrona dłużnika opiera się na rzeczywistym sporze, zarzucie procesowym, potrąceniu, kwestionowaniu dokumentów czy strategii opóźniania.

Po złożeniu odpowiedzi albo po upływie terminu na jej złożenie sędzia wyznacza rozprawę wstępną. Odbywa się ona w terminie przewidzianym przez prawo i ma centralne znaczenie w zwykłym postępowaniu cywilnym. Na tej rozprawie sąd bada zarzuty wstępne, ważność postępowania, właściwość sądu, przedmiot sporu, roszczenia osób trzecich oraz kwestie procesowe, które mogą wpłynąć na końcowe rozstrzygnięcie. Jeżeli wada może zostać usunięta, sędzia może nakazać jej poprawienie; jeżeli zostanie uwzględniony zarzut nieusuwalny, sprawa może zakończyć się bez badania meritum.

Podczas rozprawy wstępnej sędzia obowiązkowo dąży do ugody między stronami. Jeżeli strony osiągną pełne porozumienie, może ono zostać zatwierdzone przez sąd, a postępowanie kończy się ze skutkiem wykonawczym. Jeżeli ugoda jest częściowa, sprawa toczy się dalej w zakresie nierozwiązanych kwestii. Spór może również zostać skierowany do prawnie działającego ośrodka mediacyjnego. Dla wierzyciela ugoda zatwierdzona przez sąd albo protokół mediacyjny mogą stać się skuteczną podstawą późniejszego wykonania, jeżeli dłużnik ponownie nie wykona zobowiązania.

Jeżeli nie dojdzie do pełnej ugody, rozprawa wstępna obejmuje dalsze rozpoznanie kwestii dowodowych. Strony mogą sprzeciwiać się dowodom drugiej strony, żądać wyłączenia dowodów nieistotnych, zbędnych albo nieodpowiednich oraz określić fakty, które mają zostać udowodnione na rozprawie merytorycznej. Ten etap porządkuje spór i zapobiega temu, aby proces przekształcił się w nieograniczoną dyskusję bez jasnych granic dotyczących długu, dokumentów i zarzutów.

Po rozprawie wstępnej sędzia wyznacza rozprawę merytoryczną. Na tym etapie przeprowadza się dopuszczone dowody, przesłuchuje świadków i biegłych, analizuje dokumenty oraz inne środki dowodowe, a strony przedstawiają swoje argumenty. Po zakończeniu rozprawy sędzia wydaje rozstrzygnięcie zgodnie z regułami procesowymi. W sprawach o zapłatę orzeczenie może w całości albo w części potwierdzić zobowiązanie, oddalić roszczenie, rozstrzygnąć zarzuty, określić odsetki, koszty sądowe i inne skutki wynikające z żądania.

Skrócone postępowanie sądowe stosuje się do kategorii spraw, które prawo wyraźnie przypisuje do tej ścieżki. W sprawach o zapłatę może mieć znaczenie wtedy, gdy spór nie nadaje się do dochodzenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej ani do szczególnej uproszczonej procedury dochodzenia długu pieniężnego, ale prawo pozwala na bardziej skoncentrowane rozpoznanie niż w zwykłym postępowaniu cywilnym, na przykład w niektórych sporach dotyczących wynagrodzenia zawodowego i innych przypadkach przewidzianych przez właściwe przepisy.

W skróconym postępowaniu sądowym nie dopuszcza się zmiany pozwu, a roszczenie wzajemne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy pozostaje związane z głównym sporem. Pozwany ma piętnaście dni na odpowiedź na pozew i roszczenie wzajemne. Sprawa jest rozpoznawana na jednej rozprawie, podzielonej na dwa etapy: pierwszy obejmuje uporządkowanie kwestii procesowych, określenie punktów spornych i próbę ugody, a drugi dowody i argumenty stron. Jedna rozprawa odbywa się w terminie przewidzianym przez prawo, co czyni tę ścieżkę bardziej skoncentrowaną niż zwykłe postępowanie cywilne.

Szczególna uproszczona procedura dochodzenia długu pieniężnego może zostać zastosowana, gdy wierzyciel dochodzi określonego, pieniężnego, wymagalnego i przeterminowanego długu, o ile jego kwota nie przekracza pięćdziesięciu jednolitych wynagrodzeń podstawowych, a zobowiązanie nie wynika z dokumentu o mocy wykonawczej. Ta procedura jest szczególnie istotna dla handlowych długów udokumentowanych, które nie dają podstaw do dochodzenia roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej.

Dług może być potwierdzony dokumentami podpisanymi przez dłużnika albo oznaczonymi jego fizycznym lub elektronicznym znakiem, fakturami, potwierdzeniami dostawy, zaświadczeniami, dokumentami elektronicznymi, dokumentami pochodzącymi od wierzyciela, które uprawdopodabniają wcześniejszą relację stron, a także innymi dowodami dopuszczalnymi przez prawo. Procedura ta może mieć zastosowanie również do niektórych roszczeń z tytułu czynszu, opłat administracyjnych, zobowiązań członkowskich, opłat edukacyjnych i innych udokumentowanych zobowiązań pieniężnych.

Wniosek powinien wskazywać źródło długu, jego dokładną albo możliwą do obliczenia wysokość oraz dokumenty, które go potwierdzają. Jeżeli kwota roszczenia nie przekracza trzech jednolitych wynagrodzeń podstawowych, prawo pozwala na złożenie wniosku bez obowiązkowego zastępstwa adwokackiego, chociaż pomoc prawna ułatwia uporządkowanie dowodów, uniknięcie błędów właściwości i przygotowanie późniejszego wykonania.

Po przyjęciu wniosku sędzia wyznacza dłużnikowi piętnaście dni na zapłatę i zarządza formalne zawiadomienie sądowe. Takie zawiadomienie przerywa bieg przedawnienia. Jeżeli dłużnik nie stawi się, nie zgłosi sprzeciwu albo nie zapłaci w terminie, rozstrzygnięcie sądu staje się ostateczne, wywołuje skutek sprawy rozstrzygniętej i pozwala przejść do wykonania, w tym do zajęcia majątku dłużnika. Jeżeli dłużnik zgłosi uzasadniony sprzeciw, sprawa toczy się dalej na jednej rozprawie, w której możliwa jest ugoda, pojednanie albo orzeczenie sądu.

Dla wierzyciela praktyczna różnica między procedurami jest istotna. Dochodzenie roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej daje silniejszą pozycję, gdy taki dokument istnieje; szczególna uproszczona procedura dochodzenia długu pieniężnego pozwala odzyskiwać udokumentowane długi pieniężne do pięćdziesięciu jednolitych wynagrodzeń podstawowych, gdy nie ma dokumentu o mocy wykonawczej; skrócone postępowanie sądowe koncentruje spór na jednej rozprawie, gdy prawo przypisuje sprawę do tej ścieżki; zwykłe postępowanie cywilne pozwala na szersze badanie sprawy, gdy dług wymaga pełniejszej analizy dowodowej lub prawnej.

Orzeczenie sądu pierwszej instancji oraz niektóre postanowienia wydane w toku sprawy mogą zostać zaskarżone, jeżeli prawo na to pozwala. Odwołanie składa się ustnie na właściwej rozprawie i należy je uzasadnić na piśmie w ciągu dziesięciu dni od zawiadomienia. Druga strona ma dziesięć dni na odpowiedź, po czym sąd drugiej instancji wyznacza rozprawę, wysłuchuje stron i rozstrzyga środek zaskarżenia.

Po rozstrzygnięciu odwołania mogą być dostępne wyjaśnienie, uzupełnienie oraz nadzwyczajne zaskarżenie dotyczące błędów prawnych w przypadkach i na podstawach przewidzianych przez prawo. Nie jest to trzecia instancja ani ponowne pełne rozpoznanie sprawy. Jest to nadzwyczajny środek służący korekcie istotnych błędów prawnych w orzeczeniach i aktach sądowych kończących postępowanie co do istoty, wydanych przez sądy prowincjonalne, sądy podatkowe albo sądy administracyjne.

Nadzwyczajne zaskarżenie dotyczące błędów prawnych wnosi się na piśmie w ciągu dziesięciu dni po uzyskaniu wykonalności przez zaskarżone orzeczenie albo po uzyskaniu wykonalności przez akt sądu, który uwzględnia lub oddala wniosek o wyjaśnienie albo uzupełnienie. Pismo powinno wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie, sprawę, strony, datę zawiadomienia, naruszone przepisy prawa albo pominięte obowiązkowe czynności procesowe, podstawę zaskarżenia oraz konkretne powody wyjaśniające, w jaki sposób powstał błąd prawny.

Ten środek może opierać się między innymi na niewłaściwym zastosowaniu, niezastosowaniu albo błędnej wykładni przepisów procesowych, które spowodowały nieusuwalną nieważność lub pozbawienie prawa do obrony; braku uzasadnienia albo sprzeczności rozstrzygnięcia; rozstrzygnięciu kwestii niewchodzących w zakres sporu; zasądzeniu ponad żądanie; pominięciu kwestii spornych; błędach prawnych w ocenie dowodów prowadzących do nieprawidłowego zastosowania prawa materialnego; naruszeniu norm prawa materialnego, w tym wiążących stanowisk sądowych.

Pismo składa się do tego samego organu sądowego, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Właściwy sąd prowincjonalny albo inny właściwy sąd sprawdza, czy pismo zostało wniesione w ustawowym terminie, i przekazuje akta do Krajowego Sądu Sprawiedliwości Ekwadoru. Po otrzymaniu akt wyznacza się sędziego do oceny dopuszczalności środka. Jeżeli występują możliwe do usunięcia braki formalne, może zostać wyznaczony termin na wyjaśnienie albo uzupełnienie pisma; jeżeli wymogi prawa nie są spełnione, środek może zostać uznany za niedopuszczalny.

Jeżeli nadzwyczajne zaskarżenie dotyczące błędów prawnych zostanie dopuszczone, strony są zawiadamiane, a akta trafiają do właściwej wyspecjalizowanej izby Krajowego Sądu Sprawiedliwości Ekwadoru. Druga strona może złożyć uzasadnioną odpowiedź w terminie przewidzianym przez prawo. Sąd wyznacza rozprawę i rozstrzyga, czy utrzymać orzeczenie, uchylić je w całości albo w części, skorygować uzasadnienie, wydać odpowiednie rozstrzygnięcie albo stwierdzić nieważność i przekazać sprawę właściwemu sądowi.

Wniesienie takiego środka nie wstrzymuje samo przez się wykonania orzeczenia. Wnoszący może żądać zawieszenia wykonania przy składaniu środka zaskarżenia, ale powinien złożyć odpowiednie zabezpieczenie na pokrycie możliwych szkód drugiej strony wynikających z opóźnienia. Jeżeli zabezpieczenie zostanie złożone w ustawowym terminie po wstępnej ocenie środka, wykonanie może zostać zawieszone; jeżeli zabezpieczenie nie zostanie złożone, wykonanie trwa dalej.

Jeżeli wierzyciel posiada już zagraniczne orzeczenie sądowe, zagraniczny protokół mediacyjny albo równoważny dokument o skutku wykonawczym, odzyskanie należności w Ekwadorze może wymagać uznania i wykonania zagranicznego orzeczenia przed rozpoczęciem przymusowej windykacji. Wniosek składa się do wyspecjalizowanej izby sądu prowincjonalnego właściwego dla adresu osoby, przeciwko której orzeczenie ma zostać wykorzystane. Jeżeli osoba ta nie ma adresu w Ekwadorze, wykonanie może być związane z miejscem położenia jej majątku albo miejscem, w którym orzeczenie ma wywołać skutki.

W toku uznania sąd ekwadorski sprawdza warunki formalne: autentyczność dokumentu, ostateczność orzeczenia, legalizację albo poświadczenie, tłumaczenie, jeżeli jest potrzebne, dowód, że dłużnik został zawiadomiony i mógł wykonywać prawo do obrony, a także dane wystarczające do dokonania formalnego zawiadomienia sądowego w Ekwadorze. Sąd nie rozpoznaje ponownie istoty zagranicznego sporu, lecz ustala, czy orzeczenie może wywoływać skutki prawne w Ekwadorze.

Zagraniczne orzeczenia arbitrażowe mają szczególny reżim. W Ekwadorze zagraniczne orzeczenie arbitrażowe może wywoływać skutki i być wykonane zgodnie z zasadami dotyczącymi orzeczeń arbitrażowych, bez ponownego sądowego badania istoty sporu arbitrażowego. Do przygotowania wykonania wierzyciel powinien posiadać orzeczenie arbitrażowe, zapis na arbitraż, dowody ostateczności albo wykonalności, dokumenty zalegalizowane albo poświadczone, gdy jest to wymagane, wymagane tłumaczenia oraz informacje o majątku dłużnika w Ekwadorze.

Gdy orzeczenie sądowe, orzeczenie arbitrażowe, protokół mediacyjny albo inny dokument wykonawczy staje się wykonalny, wierzyciel może rozpocząć przymusowe wykonanie. Przy wykonaniu prawomocnego orzeczenia sąd ustala wyliczenie kapitału, odsetek i kosztów sądowych, a następnie wydaje nakaz wykonania i wyznacza dłużnikowi pięć dni na spełnienie zobowiązania.

Jeżeli dłużnik nie zapłaci w terminie, wierzyciel może żądać zastosowania środków wobec majątku i praw majątkowych dłużnika. Wykonanie może obejmować zajęcie ruchomości, nieruchomości, pojazdów, wierzytelności i innych składników majątkowych podlegających egzekucji, a następnie ich wycenę, sprzedaż przymusową i zaliczenie zgodnie z regułami procesowymi.

Zarzuty dłużnika na etapie wykonania są ograniczone. Mogą opierać się wyłącznie na okolicznościach powstałych po utworzeniu dokumentu wykonawczego, takich jak rzeczywista zapłata, przekazanie rzeczy w celu zapłaty, ugoda, zwolnienie z długu, odnowienie zobowiązania, połączenie osoby dłużnika i wierzyciela, potrącenie albo utrata lub zniszczenie rzeczy należnej. Takie zarzuty nie wstrzymują automatycznie wykonania, dlatego wcześniejsze przygotowanie informacji o majątku dłużnika zwiększa praktyczną skuteczność odzyskiwania należności.

Jeżeli dłużnik wykazuje oznaki niewypłacalności, wierzyciel może rozważyć wszczęcie postępowania z udziałem wierzycieli. Gdy dłużnik jest zarejestrowanym przedsiębiorcą, procedura może rozwinąć się jako postępowanie zbiorowe albo upadłościowe, w zależności od okoliczności. Niewypłacalność może być domniemana między innymi wtedy, gdy dłużnik po otrzymaniu nakazu wykonania nie płaci, nie wskazuje wystarczającego majątku, wskazuje majątek sporny albo położony poza Ekwadorem, albo gdy wartość zajętego majątku nie wystarcza na pokrycie zobowiązania.

W ramach postępowania dotyczącego niewypłacalności sąd może zastosować środki zmierzające do zgromadzenia wierzycieli, zachowania majątku dłużnika, połączenia procedur wykonawczych, powołania zarządcy albo depozytariusza, zajęcia majątku, rejestracji stanu niewypłacalności albo upadłości oraz publikacji informacji o otwarciu procedury. W określonych przypadkach mogą zostać zastosowane także dodatkowe środki związane ze stawiennictwem dłużnika i ochroną masy przeznaczonej dla wierzycieli.

Majątek dłużnika dzieli się między wierzycieli zgodnie z zasadami postępowania dotyczącego niewypłacalności. Jeżeli istnieje kilku wierzycieli, równoległe procedury wykonawcze, ukrywanie majątku, podejrzane transfery albo niewystarczający majątek, postępowanie zbiorowe może umożliwić bardziej uporządkowane zbadanie aktywów dłużnika oraz czynności dokonanych przed otwarciem procedury.

Jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli i zostanie stwierdzona upadłość zawiniona albo oszukańcza, mogą zostać zbadane czynności, które zaszkodziły wierzycielom, bezpodstawnie zmniejszyły majątek dłużnika albo przeniosły aktywa na osoby trzecie w celu utrudnienia windykacji. Unieważnienie takich szkodliwych czynności może pozwolić na powrót majątku albo jego wartości do masy przeznaczonej na spłatę długów, a także na dochodzenie roszczeń od osób odpowiedzialnych.

Dłużnik może również zainicjować zapobiegawcze porozumienie z wierzycielami, gdy posiada majątek wystarczający do pokrycia zobowiązań, ale przewiduje, że nie będzie w stanie zapłacić w terminie. W takiej sytuacji może zostać zaproponowane porozumienie z wierzycielami i plan płatności w granicach prawa. Dla wierzyciela postępowanie dotyczące niewypłacalności ma szczególne znaczenie wtedy, gdy indywidualne wykonanie nie pozwala skutecznie odzyskać długu.

Zespół Grandliga wspiera klientów na wszystkich etapach windykacji w Ekwadorze: analizie dłużnika i jego majątku, weryfikacji dokumentów, negocjacjach przedsądowych, wyborze między dochodzeniem roszczenia na podstawie dokumentu o mocy wykonawczej, szczególną uproszczoną procedurą dochodzenia długu pieniężnego, skróconym postępowaniem sądowym albo zwykłym postępowaniem cywilnym, uznaniu zagranicznych orzeczeń, przymusowym wykonaniu oraz procedurach dotyczących niewypłacalności. W każdej sprawie strategia zależy od rodzaju zobowiązania, dostępnych dowodów, terminu przedawnienia, położenia majątku oraz realnej możliwości odzyskania długu w Ekwadorze.

16.09.2024

277