Windykacja we Francji

Postępowanie windykacyjne we Francji rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Okres przedawnienia wynosi 5 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania długu przez dłużnika. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Termin przedawnienia może zostać skrócony lub przedłużony za zgodą stron. Nie można go jednak skrócić do okresu krótszego niż jeden rok ani przedłużyć do więcej niż dziesięciu lat. Strony mogą także za obopólnym porozumieniem zwiększyć podstawy zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia przewidzianego przepisami prawa.

Ustawodawstwo francuskie przewiduje sądową windykację długów w formie postępowania ogólnego i poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Postępowanie przed sądem powszechnym przeprowadza się poprzez złożenie wezwania do sądu. Jeżeli kwota roszczenia nie przekracza 5000 euro, postępowanie sądowe można wszcząć poprzez złożenie wniosku. Sprawa wszczęta wezwaniem kierowana jest na rozprawę sądową, o której terminie sekretarz powiadamia wnioskodawcę po przedstawieniu projektu wezwania. Strony mają obowiązek wyznaczyć obrońcę, który będzie ich bronił w postępowaniu sądowym, jeżeli reprezentacja adwokata jest obowiązkowa. W przypadkach, gdy kwota roszczenia przekracza 10 000 euro, reprezentacja prawnika jest obowiązkowa. Strony mają obowiązek wzajemnego zawiadomienia o ustanowionych pełnomocnikach.

W dniu rozprawy wstępnej sprawa zostaje przekazana prezesowi izby, w której sprawa jest rozpatrywana. Przewodniczący izby omawia stan sprawy z obecnymi prawnikami i po zapoznaniu się z opiniami prawników oraz przedstawionymi przez nich dokumentami podejmuje decyzję o gotowości sprawy do rozpoznania co do istoty. Jeżeli przewodniczący uzna, że ​​sprawa jest gotowa do merytorycznego rozpatrzenia, stwierdza zamknięcie śledztwa. Dochodzenie zostaje również uznane za zamknięte, gdy strony zgodzą się na jego kontynuowanie bez rozprawy. Jeżeli przewodniczący uzna, że ​​sprawa nie jest gotowa do merytorycznego rozpoznania, powołuje sędziego postępowania przygotowawczego.

Po przekazaniu sprawy sędziemu przedprocesowemu, ten prowadzi dochodzenie w sprawie. Zadaniem sędziego jest zapewnienie rzetelnego przebiegu postępowania, w szczególności terminowej wymiany opinii i przekazywania dokumentów. Terminy niezbędne do rozpoznania sprawy sędzia przedprocesowy ustala stopniowo, biorąc pod uwagę charakter, pilność i złożoność sprawy oraz po zasięgnięciu opinii prawników. Sędzia przedprocesowy może wezwać adwokatów do ustosunkowania się do argumentacji, co do której nie doszedł do wniosku, do złożenia wyjaśnień dotyczących faktów i prawa niezbędnych do rozstrzygnięcia sporu, a w razie potrzeby do przedstawienia swoich argumentów. Po zakończeniu śledztwa sędzia stwierdza zamknięcie tego etapu i przekazuje materiały sprawy prezesowi izby.

Po otrzymaniu materiałów sprawy przewodniczący izby wyznacza termin rozprawy i zwołuje strony na posiedzenie. Po rozpatrzeniu sprawy na rozprawie i wysłuchaniu argumentów stron sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego w terminie miesiąca od dnia wydania orzeczenia. Złożone odwołanie zawiesza moc prawną i wykonalność zaskarżonej decyzji w zakresie objętym skargą. Sprawa jest rozpatrywana w drodze rozprawy. W wyniku rozpatrzenia skargi sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia. Od wyroku sądu apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Kasacyjnego w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania orzeczenia. Reklamacja rozpatrywana jest w trybie rozprawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Sąd Kasacyjny wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Do windykacji stosuje się tryb wystawienia nakazu zapłaty, pod warunkiem, że dług ma podstawę umowną lub wynika z obowiązku ustawowego i wynosi określoną kwotę. Aby zastosować tę procedurę, wierzyciel powinien złożyć wniosek do sądu, dołączając dokumenty potwierdzające dług. Wierzyciel może we wniosku o wydanie nakazu zapłaty żądać, aby w razie sprzeciwu skierować sprawę niezwłocznie do sądu, który uzna za właściwy. Jeżeli sędzia odrzuci wniosek, wierzyciel powinien skorzystać z ogólnej procedury sądowej. Jeżeli po uwzględnieniu złożonych dokumentów wniosek wydaje się w pełni lub częściowo uzasadniony, sędzia wystawia nakaz zapłaty kwoty i wydaje jego odpis wierzycielowi wraz z postanowieniem formularza egzekucyjnego. Z inicjatywy wierzyciela odpis nakazu zapłaty wraz z postanowieniem formularza egzekucyjnego doręcza się dłużnikowi za pośrednictwem komornika. Nakaz zapłaty jest nieważny, jeżeli nie zostanie doręczony dłużnikowi w terminie sześciu miesięcy od dnia jego wystawienia. W ciągu miesiąca od otrzymania nakazu zapłaty dłużnik ma prawo wnieść do niego sprzeciw. W przypadku wniesienia sprzeciwu w terminie, sprawa podlega przekazaniu właściwemu sądowi do rozpoznania w trybie ogólnym.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien umieścić na poświadczonym odpisie postanowienia sądu formułę egzekucji, powiadomić o tym dłużnika i przedstawić komornikowi postanowienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Orzeczenie sądu można skierować do wykonania w ciągu 10 lat od dnia jego wydania. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; konfiskata i sprzedaż praw niematerialnych; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów spółki; aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Jeżeli dłużnik zaprzestaje dokonywania płatności i nie jest w stanie spłacić długu swoim majątkiem, wierzyciel powinien rozważyć możliwość sądowego przejęcia i sądowej likwidacji. Postępowanie windykacyjne ma na celu zapewnienie kontynuacji działalności dłużnika, zachowanie zatrudnienia i spłatę zobowiązań. Likwidacja sądowa ma na celu zakończenie działalności dłużnika lub zbycie majątku dłużnika poprzez całkowite lub odrębne przeniesienie jego praw i majątku. Zgodnie z tymi procedurami niektóre czynności dłużnika są nieważne, jeżeli zostały dokonane od dnia zaprzestania spłaty zadłużenia, w szczególności: wszelkie nieodpłatne czynności związane z przeniesieniem majątku ruchomego lub nieruchomości; każda umowa, w której zobowiązania dłużnika znacznie przewyższają zobowiązania drugiej strony; wszelkie płatności za długi, które nie są wymagalne w terminie płatności; wszelkie zmiany umowy powierniczej mające wpływ na prawa lub majątek już przeniesiony na aktywa powiernicze w celu zabezpieczenia długów zaciągniętych przed przyjęciem niniejszej zmiany itp. Z roszczeniem o uchylenie tych czynności występuje zarządca, przedstawiciel sądowy, osoba upoważniona do realizacji planu lub prokurator. Takie działania prowadzą do przywrócenia majątku dłużnika i zwiększają szanse na całkowite zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Jeżeli likwidacja sądowa osoby prawnej ujawni niewystarczające aktywa, sąd może podjąć decyzję o: Suma tego niedoboru aktywów zostanie w pełni lub częściowo zrekompensowana przez wszystkich lub niektórych prawnych lub faktycznych zarządzających, którzy przyczynili się do błędu zarządzania.  W przypadku likwidacji sądowej otwartej lub ogłoszonej w związku z działalnością indywidualnego przedsiębiorcy z ograniczoną odpowiedzialnością, któremu przydzielono nieruchomość, sąd może, na tych samych warunkach wymagać od przedsiębiorcy zapłaty całości lub części niewystarczającej nieruchomości. Kwota pobrana od takiego dłużnika jest odejmowana od jego niepodzielonych aktywów. Przepisy te umożliwiają także zwiększenie majątku dłużnika, co zwiększa szanse na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji we Francji, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

26.07.2024

158