Windykacja w Tunezji

Postępowanie windykacyjne w Tunezji rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem kroków prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 15 lat. Termin przedawnienia dochodzenia wierzytelności z weksla wynosi trzy lata. Skutki upływu terminu przedawnienia są stosowane przed sądem wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia przerywa każda czynność, poprzez którą dłużnik uznaje dług wobec wierzyciela. Na przykład, jeśli sporządzono i zatwierdzono bilans; jeżeli dłużnik dokonał częściowej spłaty; jeżeli dłużnik żąda odroczenia płatności; jeżeli dłużnik złoży gwarancję lub inne zabezpieczenie. Po przerwie bieg przedawnienia zaczyna biec na nowo.

Prawo tunezyjskie przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego oraz poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia przez prawnika pisemnego wniosku do sądu. Odpis wniosku doręcza się oskarżonemu za pośrednictwem komornika wraz z kopiami dowodów. Udział adwokata w sądzie pierwszej instancji jest obowiązkowy. Kancelaria prawnika uważana jest za adres wybrany przez jego klienta w całym procesie, w którym prawnik reprezentuje interesy klienta.

Pozew powinien zawierać wymóg złożenia przez pozwanego pisemnej odpowiedzi na pozew, popartej dowodami, za pośrednictwem adwokata przed wyznaczonym terminem rozprawy. W przypadku braku takiej odpowiedzi, sąd będzie prowadził sprawę na podstawie przedłożonych dokumentów. Termin wyznaczenia rozprawy nie może być krótszy niż 21 dni, jeśli pozwany mieszka w Tunezji i 60 dni, jeśli mieszka za granicą.

Adwokat powoda ma obowiązek na siedem dni przed wyznaczonym terminem rozprawy złożyć w sekretariacie oryginał pozwu, którego odpis doręczono pozwanemu wraz z dowodami oraz rejestrem w dwóch egzemplarzach zawierającym wykaz przedstawionych dokumentów. Po zweryfikowaniu uiszczenia opłat sądowych urzędnik dokona wpisu pozwu do odpowiedniego rejestru i uwzględni go w harmonogramie rozprawy określonym w wezwaniu. Następnie przekazuje sprawę Prezesowi Trybunału w celu wyznaczenia sprawozdawcy.

Jeżeli pozwany zatrudnia adwokata, ten ma obowiązek, za pośrednictwem komornika, powiadomić prawnika powoda o swoim zastępstwie i złożyć kopię tego zawiadomienia w sekretariacie sądu w celu włączenia go do akt sprawy. Musi także dostarczyć prawnikowi powoda kopię swojej odpowiedzi na pozew, a także kopie dokumentów potwierdzających. Jeśli oskarżony nie zaangażuje obrońcy lub obrońca oskarżonego nie wniesie sprzeciwu, sąd przystąpi do sprawy i wyda decyzję na podstawie dostępnych materiałów.

Sprawę rozpatrywał się w terminie określonym w porządku obrad. Sąd sprawdza wygląd stron, ich władzę i przestrzeganie zasad proceduralnych. Sąd może zarządzić drugie wezwanie dla pozwanego, jeśli pozwany nie otrzymał pierwszego wezwania osobiście. Jeśli sąd uzna, że sprawa jest gotowa do rozpatrzenia, wyznaczy rozprawę w celu wysłuchania stron. Rozprawa taka może zostać wyznaczona tego samego dnia.

Sąd może niezwłocznie przystąpić do postępowania bez dalszego badania, jeżeli roszczenie opiera się na przyznaniu się do winy, akcie notarialnym, dokumencie prywatnym z nie podrobionym podpisem lub domniemaniach prawnych. Czyniąc to, sąd zezwala pełnomocnikom stron na wymianę argumentów i dokumentów w określonym terminie.

Jeżeli sąd uzna, że ​​sprawa nie jest gotowa do rozpoznania, może z własnej inicjatywy powołać świadków i biegłych, których zeznania uzna za przydatne, a w razie potrzeby przekazać sprawę sędziemu sprawozdawcy w celu przeprowadzenia dodatkowych badań, w tym przesłuchania, badanie, badanie, dochodzenie w sprawie fałszowania dokumentów i wszelkie inne środki niezbędne do ustalenia prawdy. Po przeprowadzeniu dodatkowych badań sędzia sprawozdawca sporządza protokół i zwraca sprawę prezesowi sądu do rozpatrzenia. Sąd w trakcie rozpatrywania sprawy dokonuje oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadza narady między stronami i podejmuje decyzję. Orzeczenie sądu podejmuje trzech sędziów większością głosów.

Tryb wydania nakazu zapłaty służy windykacji należności w ściśle określonej wysokości na podstawie umowy lub czeku i weksla. Jeżeli kwota długu przekracza 150 dinarów, wierzyciel jest zobowiązany przed złożeniem wniosku powiadomić dłużnika za pośrednictwem komornika, że ​​w przypadku braku spłaty w ciągu pięciu pełnych dni zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie windykacyjne. Do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty potwierdzające zadłużenie. Jeżeli dłużnik mieszka za granicą, termin ten wydłuża się do 30 dni. Po upływie wyznaczonego terminu wierzyciel ma prawo zwrócić się do sądu o wydanie nakazu zapłaty. Do wniosku dołączane są dokumenty potwierdzające istnienie długu oraz dowód zawiadomienia dłużnika. Jeżeli sąd uzna dług za uzasadniony, w terminie trzech dni wyda nakaz zapłaty. W przeciwnym razie wniosek zostaje odrzucony. Nakaz zapłaty jest doręczany pozwanemu i przysługuje od niego odwołanie.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego w terminie 20 dni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Wniesienie odwołania powoduje przywrócenie sprawy do stanu sprzed wydania zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim wniesiono zażalenie. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do tunezyjskiego Sądu Kasacyjnego w terminie 20 dni od daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Złożona skarga kasacyjna nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. W wyjątkowych przypadkach sąd może na wniosek wnioskodawcy zawiesić wykonanie zaskarżonej decyzji na miesiąc, jeżeli uzna, że ​​jej wykonanie może wywołać nieodwracalne skutki. Decyzja Sądu Kasacyjnego jest ostateczna i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Nie obowiązuje termin przedawnienia egzekucji. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów w spółce, aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Alternatywną możliwością odzyskania długu od firmy i przedsiębiorcy jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Zgodnie z tunezyjskim prawem handlowym wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli dłużnik zaprzestał dokonywania płatności. Ponadto dłużnik, który zaprzestał dokonywania płatności, musi samodzielnie zgłosić ten fakt do urzędu właściwego sądu w terminie miesiąca od dnia zaprzestania spłat. W przypadku niedopełnienia tego obowiązku dłużnik zostaje uznany za bankruta i podlega karze przewidzianej w art. 290 tunezyjskiego kodeksu karnego, a mianowicie karze dwóch lat pozbawienia wolności. W ramach postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza do całkowitego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Takie transakcje lub czynności dokonane po dacie zaprzestania płatności (lub w ciągu dwudziestu dni poprzedzających tę datę), ale przed wydaniem orzeczenia o upadłości, powinny obejmować między innymi: czynności i dyspozycje o charakterze nieodpłatnym, z wyjątkiem drobnych darowizn zgodnie z miejscowymi zwyczajami; przedterminowe płatności, niezależnie od formy, w jakiej zostały dokonane; spłaty wymagalnych długów pieniężnych dokonywane w inny sposób niż gotówka, weksle, czeki i polecenia zapłaty; udzielanie zabezpieczeń w celu zabezpieczenia istniejącego zadłużenia; wszelkie transakcje z kontrahentem, który wiedział, że dłużnik zaprzestał dokonywania płatności. Unieważnienie powyższych czynności lub transakcji może nastąpić w terminie dwóch lat od dnia wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości. W wyniku umorzenia powyższych czynności i transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Tunezji, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

25.11.2024

126