Windykacja w Papui Nowej Gwinei

Postępowanie windykacyjne w Papui Nowej Gwinei rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Okres przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, gdy dłużnik uzna dług, na przykład poprzez pisemne potwierdzenie lub częściową spłatę długu lub odsetek. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Sądami pierwszej instancji są sądy wiejskie, sądy okręgowe i sąd krajowy. Sądy wiejskie rozpatrują głównie sprawy dotyczące zwykłych sporów prawnych między mieszkańcami wsi, ale mają również jurysdykcję nad roszczeniami windykacyjnymi dotyczącymi niewielkich kwot do 1 000 kina. Sądy okręgowe rozpatrują mniej poważne roszczenia, w których kwota roszczenia nie przekracza 10 000 kina. Sprawy dotyczące większych roszczeń podlegają Sądowi Krajowemu. 

Podstawową funkcją sądu wiejskiego jest promowanie pokoju i harmonii na obszarze, dla którego został powołany, poprzez mediację i dążenie do sprawiedliwego i polubownego rozstrzygania sporów.

Sąd wiejski nie może rozpatrywać sprawy pod nieobecność strony. Jeżeli Sąd Wiejski uzna, że ​​pozwany mający miejsce zwykłego pobytu na obszarze właściwości Sądu Wiejskiego celowo unika przebywania na tym obszarze, sprawa może zostać rozpoznana wyłącznie w drodze wspólnych rozpraw z Sądem Wiejskim, w którego jurysdykcji znajduje się dłużnik faktycznie mieszka. W skład wspólnego posiedzenia wchodzi co najmniej dwóch sędziów sądu wiejskiego z każdego sądu wiejskiego oraz zaproszony sędzia sądu wiejskiego. Jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy łącznej, sąd wiejski może pod nieobecność strony kontynuować sprawę, lecz w takim przypadku sąd wiejski nie jest władny wydać postanowienia.

Od ostatecznej decyzji sądu wiejskiego można się odwołać w ciągu trzech miesięcy, składając ustną lub pisemną apelację do sędziego pokoju. Sędzia może zmienić decyzję sądu wiejskiego w dowolnym momencie w ciągu 12 miesięcy od daty decyzji.

Windykacja sądowa w Sądzie Rejonowym i Krajowym odbywa się w drodze informacji lub skargi, którą może złożyć sam wnioskodawca, jego przedstawiciel ustawowy lub inna upoważniona osoba. Informacja dotyczy tylko jednej kwestii. Reklamacja może dotyczyć jednej lub kilku kwestii. Jeżeli informacja lub skarga spełnia wymogi proceduralne, sąd wystawia wezwanie i doręcza je pozwanemu. Wezwanie należy doręczyć nie później niż na 72 godziny przed wyznaczonym w wezwaniu terminem rozprawy.

Na rozprawie oskarżony zostaje poinformowany o charakterze skargi i zapytany, czy ma powody, dla których nie powinien zostać wydany przeciwko niemu nakaz. Jeżeli pozwany przyznał zasadność zażalenia i nie przedstawił wystarczającej przyczyny, dla której nie można wydać przeciwko niemu nakazu, sąd, po zapoznaniu się z takimi dowodami, jakie uzna za niezbędne ze względu na przedmiot zażalenia, wydaje postanowienie przeciwko niemu oskarżony.

Jeżeli pozwany nie stawi się w miejscu i terminie określonym w wezwaniu albo w miejscu i czasie, w zależności od przypadku, w którym rozprawa została odroczona, sąd może kontynuować rozpatrywanie zażalenia i rozstrzygnąć je jednostronnie albo może odroczyć rozprawę na kolejny dzień.

Jeżeli pozwany nie uznaje zasadności skargi, sąd musi kontynuować proces wysłuchiwania stanowisk stron, przesłuchiwania świadków i rozpatrywania dowodów przedstawionych przez strony na poparcie ich stanowisk. Sąd, po wysłuchaniu stron i dowodów przedstawionych przez każdą z nich, musi rozpatrzyć i rozstrzygnąć całą sprawę oraz podjąć ostateczną decyzję.

Od wyroku Sądu Okręgowego przysługuje odwołanie do Sądu Krajowego. Osoba wnosząca odwołanie musi powiadomić o swoim zamiarze złożenia odwołania, składając w terminie jednego miesiąca od daty wpisu postanowienia zawiadomienie o apelacji do sekretarza sądu, który wydał postanowienie. Od decyzji Sądu Krajowego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Papui-Nowej Gwinei. Jeżeli ktoś pragnie złożyć apelację lub wniosek o dopuszczenie apelacji do Sądu Najwyższego, powinien złożyć apelację lub zawiadomienie o swoim wniosku o dopuszczenie apelacji w terminie 40 dni od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia. Orzeczenie Sądu Najwyższego nie podlega zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane wykonaniu w ciągu 6 lat od dnia wydania orzeczenia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów w spółce. W przypadkach, w których istnieją dowody na to, że dłużnik zamierza opuścić kraj bez spłaty zadłużenia lub zamierza udać się do innego miejsca w kraju z zamiarem uniknięcia spłaty zadłużenia, sąd może aresztować dłużnika.

Alternatywną możliwością windykacji jest skorzystanie z postępowania upadłościowego. Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, jeśli dłużnik dopuścił się aktu niewypłacalności. Czynnościami znamionującymi akt niewypłacalności są w szczególności: dłużnik przekazał syndykowi swój majątek w interesie ogółu swoich wierzycieli; dłużnik dokonał oszukańczego przeniesienia swojego majątku lub jakiejkolwiek części swojego majątku; dłużnik opuścił terytorium Papui Nowej Gwinei; dłużnik został pobrany w wyniku jakiegokolwiek postępowania sądowego na kwotę co najmniej 100 kina, a dłużnik tej kwoty nie zapłacił. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość unieważnienia transakcji dłużnika dokonanych w celu oszukania wierzycieli. Zatem zgodnie z prawem upadłościowym przeniesienie, cesja, darowizna, dostawa lub inne rozporządzenie majątkiem stanowiące akt niewypłacalności uważa się za nieważne i należy je zwrócić dłużnikowi. Ponadto przeniesienie, darowizna lub wydanie majątku lub obciążenie dokonane przez dłużnika w celu wyrządzenia szkody lub zatrzymania wierzycieli lub zmniejszenia majątku dłużnika w celu podziału między jego wierzycieli jest również uważane za oszukańcze i nieważne. W wyniku zastosowania tych przepisów możliwe jest zwrócenie tych aktywów dłużnikowi, a tym samym zwiększenie szans na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli. 

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Papui-Nowej Gwinei, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

27.09.2024

119