Windykacja w Luksemburgu

Postępowanie windykacyjne w Luksemburgu rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni. Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie sporów cywilnych wynosi 30 lat, a sporów handlowych 10 lat. Ustawodawstwo nie przewiduje możliwości zmiany określonych terminów przedawnienia za zgodą stron. Skutki przekroczenia terminu przedawnienia sąd wyciąga dopiero wówczas, gdy pozwany to oświadczy. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania długu przez dłużnika, na przykład pisemnego uznania długu. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo luksemburskie przewiduje sądową windykację długów w formie postępowania ogólnego i poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Postępowanie przed sądem powszechnym prowadzi się poprzez złożenie do sądu wezwania do wezwania pozwanego, po czym sąd wzywa pozwanego i przygotowuje się do rozpoznania sporu. Od dnia otrzymania wezwania pozwany ma 15 dni na wyznaczenie adwokata (w sprawach gospodarczych rozpatrywanych przez sądy rejonowe wyznaczenie adwokata nie jest obowiązkowe). Wymiana zastrzeżeń i dokumentów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem prawników stron. Kopie tych dokumentów przekazywane są do sekretariatu sądu za potwierdzeniem doręczenia stronie przeciwnej. W tym zakresie po wyznaczeniu przez pozwanego adwokata ma on obowiązek powiadomić o tym adwokata powoda. Przed zakończeniem wymiany dokumentów i zastrzeżeń strony przedstawiają sądowi ostateczne wnioski, zgodnie z którymi ich spór zostanie rozpatrzony. W przeciwnym razie uważa się, że zrzekł się ich, a sąd wyda orzeczenie dopiero na podstawie ostatnich złożonych zarzutów. Zapis dotyczący wniosków końcowych nie dotyczy przygotowania uproszczonego.

Należy wziąć pod uwagę, że na żądanie pozwanego powód ma obowiązek przedstawić gwarancje zapłaty kosztów i odszkodowania na wypadek niezgodnego z prawem roszczenia. Powodowie, którzy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium: państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Rady Europy lub państwa, z którym Luksemburg jest związany konwencją międzynarodową, która przewiduje zwolnienie z takiej gwarancji, są zwolnieni z tej gwarancji.

Po otrzymaniu wniosków końcowych prezes sądu wyznacza dzień i godzinę rozpoznania sprawy. W wyznaczonym dniu sprawa powinna zostać przekazana prezesowi izby w celu wyznaczenia sędziego pokoju w celu zbadania sprawy. Sędzia wyznacza terminy niezbędne do rozpoznania sprawy stopniowo, biorąc pod uwagę charakter, pilność i złożoność sprawy oraz po zasięgnięciu opinii prawników. Po zakończeniu śledztwa sędzia stwierdza zamknięcie śledztwa i przesyła je do Prezesa izby w celu zorganizowania późniejszego rozpoznania sprawy w sądzie.

W sprawach, w których wartość roszczenia nie przekracza 100 000 EUR i w których występuje tylko jeden powód i jeden pozwany, zapewnione jest uproszczone przygotowanie sprawy do rozprawy. 

Nie później niż na osiem dni przed rozpoczęciem rozprawy wyznaczonej do rozpoznania pism pełnomocnicy stron mają obowiązek pisemnie poinformować sąd, przed którym toczy się sprawa, o zamiarze prowadzenia sprawy. W przeciwnym razie uznaje się, że strony potwierdziły swoje argumenty na rozprawie, a ich pełnomocnicy są zwolnieni z obowiązku stawiennictwa na rozprawie wyznaczonej w tym celu. Po rozpatrzeniu argumentów sąd wydaje wyrok, który staje się skuteczny po upływie terminu do wniesienia odwołania.

Spory na kwotę do 15 000 euro rozpatrują sądy pokoju. Jeżeli kwota roszczenia przekracza 15 000 euro, sprawa musi zostać rozpoznana przez sąd rejonowy. Od decyzji sądu pokoju przysługuje odwołanie do sądu rejonowego, a od decyzji sądu rejonowego do Sądu Najwyższego. Odwołanie należy wnieść w terminie czterdziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Na etapie apelacyjnym prawo do reprezentowania stron i podejmowania decyzji w ich imieniu mają wyłącznie prawnicy. Wniesienie odwołania wstrzymuje wejście w życie i wykonanie zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia apelacji sąd apelacyjny podejmuje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia.

Tryb wystawienia nakazu zapłaty stosuje się do roszczeń o windykację sumy pieniężnej nieprzekraczającej 15 000 euro. Aby wdrożyć tę procedurę, konieczne jest złożenie wniosku wraz z dokumentami potwierdzającymi dług do sędziego pokoju. Jeżeli żądanie wydaje się sędziemu uzasadnione, wydaje on warunkowy nakaz zapłaty z żądaniem zapłaty długu i przekazuje go dłużnikowi. Od dnia doręczenia wezwania do zapłaty dłużnik ma 30 dni na złożenie zastrzeżeń. Zgłoszony w wyznaczonym terminie sprzeciw co do całości lub części wierzytelności wstrzymuje postępowanie w sprawie wykonania nakazu zapłaty. W przypadku sporu każda ze stron ma prawo zażądać rozprawy. Jeżeli w wyniku dyskusji na rozprawie sprzeciw oskarżonego zostanie uznany za uzasadniony, sędzia odnotuje to w uzasadnionym postanowieniu i uzna wydany przez niego warunkowy nakaz zapłaty za nieważny. Jeżeli sędzia uzna, że ​​sprzeciw jest nieuzasadniony, wówczas nakaz zapłaty staje się decyzją ostateczną podlegającą wykonaniu. Jeżeli nie ma sporu i po upływie trzydziestodniowego terminu przysługującego dłużnikowi na złożenie sprzeciwu, wierzyciel może żądać wykonania warunkowego nakazu zapłaty. Sędzia rozpatruje taki wniosek wierzyciela i po sprawdzeniu przestrzegania ustalonej procedury podejmuje ostateczną decyzję. Gdy nakaz zapłaty nabierze mocy ostatecznej decyzji, można go poddać egzekucji w ciągu sześciu miesięcy. Po upływie określonego terminu zlecenie płatnicze uważa się za nieważne.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów spółki; konfiskata owoców (sześć tygodni przed normalnym dojrzewaniem); aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Jeżeli dłużnik ma oznaki upadłości, należy rozważyć możliwość wszczęcia postępowania upadłościowego wobec dłużnika. Zgodnie z Kodeksem handlowym dłużnik, który zaprzestaje regulowania zobowiązań i ma zniszczoną historię kredytową, znajduje się w stanie upadłości. W ramach tego postępowania, w przypadku braku lub niewystarczającego majątku dłużnika, możliwe jest zakwestionowanie i unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych przed wszczęciem postępowania upadłościowego. Wśród takich transakcji należy wymienić, na przykład: transakcje dotyczące bezpłatnego przekazania ruchomości lub nieruchomości, a także działania, operacje lub umowy, odpłatne lub nieodpłatne, jeżeli wartość przekazanego przez dłużnika znacznie przewyższa wartość otrzymaną w zamian; wszelkie płatności dotyczące długów, których termin płatności jeszcze nie nadszedł; wszelkie działania lub płatności dokonane w celu oszukania wierzycieli.

Ponadto, jeżeli upadły lub prawni i faktyczni zarządzający, powiązani lub nie, widoczni lub ukryci, pobierający wynagrodzenie lub nie, niezależnie od tego, czy sprawowali swoje funkcje, czy też byli na emeryturze w spółce w chwili ogłoszenia upadłości, przyczynili się do upadłości w poważny i charakterystyczne przewinienie, wówczas sąd ma prawo zakazać tym osobom prowadzenia działalności gospodarczej bezpośrednio lub przez pośrednika lub pełnienia funkcji administratora, kierownika, komisarza, audytora spółki, zatwierdzonej spółki lub jakiejkolwiek podobnej funkcji. Czas trwania zakazu nie może być krótszy niż rok i dłuższy niż dwadzieścia lat.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Luksemburgu, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

26.07.2024

137