Windykacja w Azerbejdżanie

Procedura windykacyjna w Azerbejdżanie rozpoczyna się od dokładnej analizy wielu czynników, które obejmują stabilność finansową dłużnika, charakter prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a także historię przedsiębiorstwa. Oceniana jest dostępność dokumentów potwierdzających dług, toczące się spory sądowe i już wszczęte działania egzekucyjne. Ponadto rozważana jest możliwość sporu dotyczącego tej kwoty zadłużenia. Ta dogłębna analiza będzie podstawą do opracowania indywidualnej strategii, która zostanie zastosowana w imieniu Klienta w celu odzyskania długu.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni. Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Ogólny termin przedawnienia wynosi dziesięć lat, natomiast w przypadku sporów dotyczących roszczeń umownych wynosi on trzy lata. Przy tym strony mają prawo zmienić ustalone terminy przedawnienia w zawartej między sobą umowie. Przekroczenie tego terminu nie uniemożliwia wierzycielowi zwrócenia się do sądu, gdyż skutki niedotrzymania tego terminu obowiązują tylko wtedy, gdy dłużnik zwróci się o to do sądu i zanim sąd rozstrzygnie co do istoty podnoszonych roszczeń. Dokonanie przez dłużnika czynności wskazujących na uznanie długu wiąże się z przerwaniem biegu przedawnienia. Po przerwaniu biegu przedawnienia nowy termin rozpoczyna się od nowa.

Jeżeli strony przewidziały w umowie obowiązkowe postępowanie przygotowawcze (roszczeniowe) w celu rozstrzygnięcia sporu lub przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, wówczas wierzyciel ma prawo zwrócić się do sądu dopiero po zakończeniu tych postępowań. W przeciwnym razie zgłoszona reklamacja pozostanie bez rozpatrzenia.

Ponadto w procesie mediacji strony mogą dojść do zawarcia ugody, w której strony ustalają warunki przyjęte przy rozstrzyganiu sporu oraz konsekwencje ich niedotrzymania. W przypadku dobrowolnej odmowy dłużnika wykonania warunków ugody, wierzyciel ma prawo zwrócić się do sądu lub notariusza o wydanie postanowienia i nakazanie wykonania takiej ugody.

W zależności od złożoności sprawy i kosztu roszczenia, prawo przewidują trzy rodzaje windykacji sądowej: postępowanie upominawcze, postępowanie w sprawie roszczeń ogólnych i postępowanie uproszczone w sprawach o drobne roszczenia.

Postępowanie upominawcze stosuje się w sprawach, w których roszczenie wierzyciela jest bezsporne i opiera się na bezspornym zobowiązaniu dłużnika. Z reguły są to roszczenia wynikające z transakcji zawartej w zwykłej formie pisemnej lub roszczenia oparte na złożonym przez notariusza proteście weksla za niezapłacenie, nieprzyjęcie i niedatowany akcept. Aby wdrożyć tę metodę, należy złożyć wniosek do sądu o wydanie postanowienia sądu. W terminie trzech dni od dnia złożenia wniosku sąd wydaje postanowienie bez wzywania stron i wysłuchania ich stanowisk w sprawie. Następnie postanowienie sądu przesyłane jest do dłużnika, który w ciągu dziesięciu dni może złożyć sprzeciw od takiego postanowienia. W przypadku sprzeciwu dłużnika sąd uchyla postanowienie sądu i przekazuje materiały sprawy do ogólnego postępowania windykacyjnego. Jeżeli dłużnik nie wniesie sprzeciwu, postanowienie sądu wchodzi w życie i nie podlega zaskarżeniu.

Uproszczone postępowanie w sprawach o drobne roszczenia stosuje się w sprawach cywilnych o wartości roszczenia do 2000,00 manatów (około 1100,00 euro) oraz w sprawach gospodarczych o wartości roszczenia do 10000,00 manatów (około 5500,00 euro). Po złożeniu wniosku do sądu sąd zawiadamia o tym dłużnika i wyznacza mu 10 dni na złożenie sprzeciwu. Sprawy w postępowaniu uproszczonym należy rozpatrzyć w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku przez wierzyciela bez wzywania stron i wysłuchania ich stanowisk. Jeżeli sprawa nie może zostać rozpatrzona w terminie trzydziestu dni ze względu na jej zawiłość, brak dokumentów lub konieczność wezwania stron, sąd postanawia rozpatrzyć sprawę w trybie ogólnym. 

Ogólne postępowanie pozew ma zastosowanie we wszystkich sprawach, które nie dotyczą postępowania upominawczego lub uproszczonego. Aby skorzystać z tego etapu, należy złożyć pozew do sądu, który jest rozpatrywany na rozprawie poprzez zwołanie stron i wysłuchanie ich wyjaśnień i stanowisk. Termin rozpatrzenia sprawy w postępowaniu procesowym wynosi trzy miesiące od daty złożenia pozwu w sądzie.

W wyniku rozpoznania sprawy w trybie pozwowym lub uproszczonym sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie w terminie miesiąca od dnia jego wydania, pod warunkiem że nie przysługuje od niego zażalenie.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie w terminie miesiąca od dnia jego doręczenia. Sąd apelacyjny rozpatruje skargę w terminie trzech miesięcy od dnia jej uwzględnienia. Orzeczenie sądu apelacyjnego wchodzi w życie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia uczestnikom sprawy, pod warunkiem że nie złożą oni od niego odwołania.

Skargę kasacyjną od orzeczenia sądu apelacyjnego można wnieść w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia sądu. Sprawy cywilne z kwotą roszczenia do 2.000,00 manatów (około 1.100,00 euro) i sprawy gospodarcze z wartością roszczenia do 10.000,00 manatów (około 5.500,00 euro) nie podlegają zaskarżeniu kasacyjnemu. Skarga kasacyjna jest rozpatrywana w terminie dwóch miesięcy od dnia jej uwzględnienia. W wyniku rozpatrzenia skargi Sąd Najwyższy Republiki Azerbejdżanu podejmuje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego ogłoszenia.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu, w celu jego wykonania wydawany jest dokument wykonawczy, który sąd ma obowiązek przekazać komornikowi w celu wykonania.

Termin przekazania tytułu wykonawczego wydanego na podstawie wyroku sądu oraz nakazu sądowego wynosi jeden miesiąc. Tytuły wykonawcze wydane na podstawie wyroków sądów zagranicznych oraz międzynarodowych arbitraży muszą zostać przekazane do przymusowego wykonania w ciągu trzech lat.

Komornik jest obowiązany zapewnić dopełnienie wymagań określonych w dokumencie wykonawczym w terminie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia dokumentu wykonawczego. W rzeczywistości wskazany okres jest znacznie dłuższy.

Ustawa Republiki Azerbejdżanu „O egzekucji” przewiduje możliwość przedstawienia orzeczeń sądowych bankom, w których dłużnik posiada rachunki. Bank obsługujący po otrzymaniu orzeczenia sądu ma obowiązek wykonać je w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania orzeczenia i spisać środki z rachunku dłużnika, o ile są one dostępne. W przypadku braku środków lub niewystarczających środków bank dokona odpowiedniej adnotacji w dokumencie wykonawczym. Niezastosowanie się do tych działań skutkować będzie nałożeniem kar na bank.   

Jeżeli dłużnik nie wykona obowiązku zapłaty wezwania w terminie dwóch miesięcy od tego dnia lub nie jest w stanie spłacić zadłużenia w terminie, wierzyciel może wszcząć wobec dłużnika postępowanie upadłościowe. Ustawa „O niewypłacalności i upadłości” zobowiązuje osobę kontrolującą dłużnika do wszczęcia procesu upadłościowego spółki od chwili powzięcia przez nią wiedzy o fakcie niewypłacalności. Jeżeli kontrolujący dłużnika nie wszczął upadłości, wówczas wierzyciel ma prawo, za pośrednictwem zarządcy majątku dłużnika, wszcząć przed sądem sprawę zadośćuczynienia za dodatkowe koszty wierzyciela poniesione w wyniku naruszenia kontrolującego powyższego obowiązku. W takim przypadku sąd ma prawo zobowiązać kontrolującego do włączenia jego majątku do majątku dłużnika na pokrycie kosztów wierzyciela.

Artykuł 306 kodeksu karnego Republiki Azerbejdżanu przewiduje odpowiedzialność karną za umyślne niezastosowanie się do orzeczenia sądu, które weszło w życie. Dlatego w określonych okolicznościach możliwe jest pociągnięcie urzędników dłużnika do odpowiedzialności karnej za niezastosowanie się do orzeczenia sądu, jako alternatywna możliwość wywarcia nacisku na dłużnika w celu nakłonienia go do spłaty długu. 

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Azerbejdżanie, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

11.06.2024

538