Windykacja na Słowacji

Postępowanie windykacyjne na Słowacji rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Generalny termin przedawnienia wynosi 3 lata. Prawo nie przewidują możliwości zmiany określonego terminu przez strony. Przekroczenie terminu przedawnienia nie uniemożliwia wierzycielowi skierowania sprawy do sądu, jeżeli jednak dłużnik zwróci się do sądu z wnioskiem o zastosowanie konsekwencji przedawnienia, wówczas roszczenie zostanie oddalone. 

Ponadto Republika Słowacka jest stroną Konwencji ONZ o przedawnieniu w międzynarodowej sprzedaży towarów z 1974 r., dlatego też w przypadku, gdy wierzyciel zagraniczny jest zarejestrowany w kraju będącym również stroną tej konwencji, termin przedawnienia w tej sprawa będzie trwała 4 lata. 

Przeprowadzenie obowiązkowej przedprocesowej procedury windykacyjnej przed skierowaniem sprawy do sądu nie jest wymagane, a zaniechanie takich czynności nie jest warunkiem wszczęcia sprawy. 

W zależności od złożoności sprawy i kosztu roszczenia ustawodawstwo przewiduje następujące możliwości windykacji sądowej: 

1. Tryb wystawienia nakazu zapłaty (“Platobný rozkaz”) ma zastosowanie do bezspornych roszczeń wierzyciela. Po złożeniu wniosku sąd może uwzględnić zgłoszone wierzytelności w ramach tego postępowania nawet bez zwracania się o to przez wierzyciela i bez wzywania pozwanego. W wyniku rozpatrzenia wniosku sąd przyjmuje nakaz zapłaty, w którym nakazuje pozwanemu zaspokojenie żądań w całości w terminie 15 dni od dnia doręczenia lub w tym samym terminie przedstawienie sprzeciwu wraz z uzasadnieniem merytorycznym. Jeżeli pozwany w wyznaczonym terminie nie zgłosi sprzeciwu, nakaz zapłaty nabiera mocy ostatecznej decyzji. Jeżeli dłużnik w wyznaczonym terminie zgłosi sprzeciw, nakaz zapłaty uważa się za nieważny, a sprawa podlega rozpoznaniu w ogólnym postępowaniu procesowe. 

2. Tryb wystawienia europejskiego nakazu zapłaty (“Európsky platobný rozkaz”) ma zastosowanie w sprawach bezspornych roszczeń pieniężnych pomiędzy stronami z krajów Unii Europejskiej (z wyjątkiem Danii). Cena roszczenia za tę procedurę nie może przekraczać 5000 euro. Aby uzyskać europejskie polecenie zapłaty, należy wypełnić standardowy formularz wniosku i złożyć go w sądzie. Sąd przyjmuje polecenie zapłaty na zamkniętym posiedzeniu i przesyła je dłużnikowi, po czym dłużnik ma 30 dni na złożenie swoich zarzutów do sądu. Jeśli dłużnik zgłasza zarzuty, sąd wezwie powoda, aby wysłuchać jego stanowiska w sprawie, a jeśli uznaje zarzut za uzasadniony, unieważnia polecenie zapłaty. W takim przypadku sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie ogólnym. Jeśli jednak dłużnik nie złoży swoich zarzutów do sądu, polecenie zapłaty nabiera mocy ostatecznego rozstrzygnięcia. Europejskie polecenie zapłaty jest uznawane we wszystkich państwach członkowskich UE (z wyjątkiem Danii).

3. Ogólne postępowanie procesowe stosuje się w sprawach, w których dłużnik kwestionuje nakaz zapłaty lub gdy od początku było oczywiste, że roszczenie wierzyciela jest kontrowersyjne. Proces ten przebiega w drodze rozprawy, podczas której strony są wzywane do przedstawienia swoich stanowisk w sprawie. Prawo nie określa konkretnych terminów postępowania, jednak sąd nie może dopuścić do niepotrzebnych opóźnień, działać oszczędnie i bez nadmiernych i nieproporcjonalnych obciążeń dla stron. W tym względzie termin ten zależy od obciążenia sądu pracą i w praktyce może wynosić sześć miesięcy lub dłużej. W wyniku rozpatrzenia sprawy sąd podejmuje postanowienie w sprawie (“Rozsudok”), które wchodzi w życie w terminie 15 dni od chwili doręczenia stronie w sprawie, pod warunkiem, że nie zostanie od niego zaskarżone . Orzeczenie sądu musi zostać wykonane w terminie trzech dni od dnia jego wejścia w życie, chyba że sąd ustali dłuższy termin. Sąd może także określić kwotę, termin i tryb spłaty długu pieniężnego.

Stronie sporu, która nie jest usatysfakcjonowana orzeczeniem sądu pierwszej instancji, przysługuje prawo zaskarżenia go w drodze apelacji w terminie 15 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Termin rozpatrzenia odwołania nie jest określony przez prawo. Od ostatecznego orzeczenia sądu apelacyjnego przysługuje zażalenie w drodze odwołania w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia osobie uprawnionej. Od wyroku sądu apelacyjnego nie przysługuje odwołanie, jeżeli kwota roszczenia jest niższa niż dziesięciokrotność minimalnego wynagrodzenia. Ponadto zażalenie przysługuje jedynie w przypadku, gdy sąd poprzedniej instancji dokonał błędnej oceny prawnej sprawy.

Po otrzymaniu prawomocnego postanowienia sądu, jeżeli dłużnik odmówi dobrowolnego zastosowania się do orzeczenia sądu, należy przedłożyć sądowi wniosek o wykonanie orzeczenia, w wyniku czego sąd wyznacza wykonawcę wyroku sądu. W ramach przymusowego wykonania wyroku roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie środków pieniężnych na rachunkach dłużnika, zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z ich późniejszą sprzedażą, potrącenie należności, sprzedaż firmy, sprzedaż papierów wartościowych lub zajęcie udziału w przedsiębiorstwie.

Jeżeli postępowanie egzekucyjne nie przyniesie pozytywnych rezultatów, a dłużnik nie będzie w stanie w ciągu dziewięćdziesięciu dni spełnić co najmniej dwóch zobowiązań pieniężnych wobec więcej niż jednego wierzyciela, wskazane jest wszczęcie postępowania upadłościowego. W ramach tego postępowania możliwe jest pociągnięcie wspólnika spółki lub organu statutowego (członka organu statutowego) do dodatkowej odpowiedzialności za długi spółki, pod warunkiem, że taka osoba uprawniona nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości do sądu w terminie 30 dni od chwili, w której dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o upadłości, przy zachowaniu dyskrecji zawodowej. Na dokonanie takiego zajęcia wierzyciel ma rok od dnia zakończenia postępowania upadłościowego ze względu na brak majątku dłużnika, od dnia unieważnienia ogłoszenia upadłości w stosunku do majątku dłużnika ze względu na brak majątku, albo od zakończenia postępowania egzekucyjnego wszczętego przeciwko dłużnikowi z powodu braku majątku.

Ponadto przepisy przewidują alternatywne możliwości pociągnięcia właścicieli spółki będącej dłużnikiem do odpowiedzialności za długi spółki, w zależności od formy organizacyjno-prawnej spółki. Zgodnie z ogólną zasadą, w przypadku ogłoszenia upadłości spółki właściciele odpowiadają za zobowiązania spółki tylko do takiej wysokości, w jakiej wierzyciele, którzy terminowo zgłosili swoje wierzytelności, nie zostali zaspokojeni w sprawie upadłościowej. 

W przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 239 i 240 ustawy Republiki Słowackiej o prawie karnym wierzyciel ma prawo wszcząć postępowanie karne wobec osób kontrolujących dłużnika za szkodę wyrządzoną wierzycielowi (na przykład, gdy umyślnego wycofywania majątku lub przejmowania nieuzasadnionych zobowiązań dłużnych od osób trzecich w celu uniknięcia zaspokojenia roszczeń wierzyciela) lub dla działań w interesie wierzyciela (dłużnik nie mogąc wywiązać się ze swoich zobowiązań, uniemożliwia przynajmniej częściowe zaspokojenie roszczeń swego wierzyciela, dając pierwszeństwo innemu wierzycielowi).

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji na Słowacji, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

12.06.2024

352