Windykacja na Malcie

Postępowanie windykacyjne na Malcie rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Zanim rozpoczniesz windykację należności na drodze prawnej, warto zwrócić uwagę na termin przedawnienia. Okres przedawnienia roszczeń windykacyjnych wynosi 5 lat. Skutki upływu terminu przedawnienia roszczeń można dochodzić przed sądem wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany przez każdą czynność dłużnika, poprzez którą uznaje dług wobec wierzyciela, np. częściową spłatę długu. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo.

Windykacja sądowa na Malcie prowadzona jest w trybie zwykłym i uproszczonym.

Zwykłe postępowanie sądowe wszczyna się po okazaniu wezwania. Wezwaniu musi towarzyszyć oświadczenie pod przysięgą, w którym należy przedstawić wszystkie fakty związane ze sprawą i opisać każdy fakt oddzielnie; lista świadków, którzy mają zostać przesłuchani; oraz dowody potwierdzające roszczenia wierzyciela. Jeżeli wezwanie spełnia wymogi proceduralne, sąd je rejestruje i nakazuje wezwanie pozwanego do sądu.

W ciągu dwudziestu dni od daty doręczenia wezwania pozwany musi odpowiedzieć, jeżeli nie zamierza przyznać roszczenia. Jeżeli pozwany zamierza uznać roszczenie w całości i bezwarunkowo, zobowiązany jest do złożenia stosownego oświadczenia.  W przeciwnym razie pozwany składa odpowiedź na pozew zawierającą: (a) wszystkie zarzuty, które zostaną uznane za niebyłe, jeśli nie zostaną podniesione przed wszczęciem sporu; (b) jasne i precyzyjne oświadczenie o obronie co do istoty roszczeń, bez odwoływania się do źródeł prawnych. Wraz z odpowiedzią na pozew pozwany składa oświadczenie zawierające: (1) wszystkie fakty istotne dla roszczenia; (2) obalenie, przyznanie lub wyjaśnienie okoliczności przedstawionych w oświadczeniu powoda. Oświadczenie musi zostać zweryfikowane pod przysięgą przed rejestratorem lub musi mu towarzyszyć oświadczenie pozwanego. Pozwany powinien również podać nazwiska świadków, których zamierza powołać, wskazując fakty i dowody, które zamierza potwierdzić ich zeznaniami. Do odpowiedzi na pozew należy załączyć wszystkie dokumenty niezbędne do poparcia zarzutów.

Jeżeli pozwany nie złoży oświadczenia o obronie i oświadczenia, sąd wyda wyrok tak, jakby pozwany nie stawił się na wezwanie, chyba że pozwany przedstawi sądowi zadowalające wyjaśnienie przyczyny niezłożenia tych dokumentów w terminie wyznaczony czas. Jednakże przed wydaniem orzeczenia sąd przyzna pozwanemu krótki termin, którego nie można przedłużyć, na wniesienie pisemnych sprzeciwów wobec roszczenia powoda. Sprzeciwy te należy przekazać powodowi, który będzie miał krótki czas na udzielenie odpowiedzi. Po złożeniu obrony lub upływie ustalonych terminów wstępne procedury pisemne uznaje się za zakończone i wyznacza się termin rozprawy.

Jeżeli roszczenie wierzyciela dotyczy określonego, płynnego i wymagalnego długu, który nie wiąże się z wykonaniem jakiejkolwiek czynności, wierzyciel jest uprawniony do złożenia w pozwie wniosku o wydanie przez sąd wyroku uproszczonego na jego korzyść bez przeprowadzania rozprawy. W tym celu powód musi w swoim oświadczeniu wskazać, że jego zdaniem dłużnik nie ma obrony przed roszczeniem. Od chwili doręczenia pozwu pozwany ma obowiązek stawić się w sądzie, nie wcześniej niż piętnaście dni i nie później niż trzydzieści (30) dni, w celu zakwestionowania działań powoda. Jeżeli pozwany nie uczyni tego lub nie przekona sądu, że dysponuje ważną obroną przed roszczeniem, sąd wyda orzeczenie na korzyść powoda. Jeśli jednak pozwanemu uda się zakwestionować powództwo powoda, pozwany będzie miał dwadzieścia dni od daty nakazu sądowego na obronę i złożenie odpowiedzi na pozew.

Sprawa wyznaczona do rozprawy musi być rozpatrywana nieprzerwanie aż do podjęcia ostatecznej decyzji. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby sąd wydał orzeczenie w sprawie w dniu określonym w wezwaniu, jeżeli roszczenie nie jest kwestionowane lub jeżeli sąd jest przekonany, że powód nie ma podstaw do wytoczenia powództwa lub pozwany nie ma uzasadnionej obrony. Rozprawę można odroczyć wyłącznie w szczególnych przypadkach uniemożliwiających rozpatrzenie sprawy, np. z powodu niestawiennictwa świadka. Jeżeli oskarżony lub jego obrońca nie stawią się na rozprawie, sprawa może zostać rozpatrzona na podstawie dostępnych materiałów po zapoznaniu się z dowodami, które sąd uzna za niezbędne, pomimo niestawiennictwa oskarżonego.

Sąd podejmuje decyzję po zapoznaniu się z dokumentami procesowymi stron i przedstawionymi dowodami.

Każda strona sporu, która jest niezadowolona z prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji, ma prawo wnieść od niego apelację w terminie 20 dni od daty wydania orzeczenia. Nie można wnieść apelacji od wyroku wydanego na podstawie uznania roszczenia lub wydanego na podstawie zrzeczenia się prawa do odwołania lub zgody z ustaleniami wyroku. Po wniesieniu apelacji sąd wydaje wyrok, który staje się skuteczny z dniem jego przyjęcia i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia sądu, jeżeli dłużnik odmawia dobrowolnego wykonania orzeczenia sądu, należy uzyskać tytuł wykonawczy i przedstawić go w celu przymusowej egzekucji. Nakaz egzekucyjny można przedstawić do egzekucji w ciągu 5 lat. Zaspokojenie roszczeń wierzyciela w toku egzekucji przymusowej następuje w drodze zajęcia środków pieniężnych i ich umorzenia; zajęcie ruchomości i nieruchomości w celu ich późniejszej sprzedaży na licytacji; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych.

Jeżeli dłużnik znajduje się w stanie niewypłacalności, wierzyciel powinien rozważyć możliwość ogłoszenia upadłości dłużnika. Dłużnika handlowego uważa się za znajdującego się w stanie upadłości w następujących przypadkach: 1) jeżeli, biorąc pod uwagę zobowiązania warunkowe i przyszłe, dłużnik nie jest w stanie regulować swoich długów handlowych; 2) jeżeli dług handlowy pozostaje niespłacony w całości lub w części w ciągu dwudziestu czterech tygodni od dnia wykonania tytułu wykonawczego przeciwko dłużnikowi w drodze którejkolwiek z czynności egzekucyjnych. Wierzyciel może, niezależnie od tego, czy dług wobec niego ma charakter handlowy czy inny, nawet jeżeli termin płatności takiego długu jeszcze nie nadszedł, wystąpić do sądu z roszczeniem o uznanie, że dłużnik znajduje się w stanie upadłości. W takim przypadku wierzyciel ma obowiązek jednocześnie ze zgłoszeniem wierzytelności złożyć zabezpieczenie w kwocie odpowiadającej wyższej z dwóch kwot: dziesięciu procentom kwoty zadłużenia przysługującego wierzycielowi albo tysiącowi euro na rzecz wierzyciela dłużnika do bezzwłocznego czuwania nad prawidłowym przebiegiem sprawy i uzasadnienia swoich roszczeń. Wydatki poniesione w toku postępowania upadłościowego zwraca się wierzycielowi ze środków uzyskanych z masy upadłości, w pierwszej kolejności przed wszelkimi innymi długami.

W postępowaniu upadłościowym za bezskuteczne uznaje się wszelkie czynności mające na celu przeniesienie własności, w tym zrzeczenie się dziedziczenia lub nabytych przedawnionych praw majątkowych, jak również wszelkie zobowiązania zaciągnięte przez upadłego lub inne czynności podjęte przez niego z pokrzywdzeniem wierzycieli, nawet jeżeli zainteresowane strony działały w dobrej wierze. Umorzenie takich czynności umożliwia odzyskanie utraconego przez dłużnika majątku i powiększenie masy upadłości, co przyczynia się do pełniejszego zaspokojenia roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności na Malcie, nasza firma jest gotowa zapewnić fachową pomoc w skutecznym rozwiązaniu Twojej sprawy finansowej. Prosimy o kontakt w celu uzyskania dalszych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

12.06.2024

172