Windykacja na Sri Lance

Proces windykacji na Sri Lance rozpoczyna się od prawnej i faktycznej oceny dłużnika, podstawy zadłużenia oraz dokumentów, które mogą potwierdzać roszczenie wierzyciela. Na tym etapie należy ustalić, czy dłużnikiem jest spółka lankijska, osoba fizyczna, spółka osobowa, oddział przedsiębiorstwa albo inna struktura prowadząca działalność gospodarczą, a także czy roszczenie wynika z pisemnej umowy, faktury, dostawy towarów, wykonania usług, czeku, weksla, poręczenia, orzeczenia zagranicznego sądu albo innego dokumentu, który może stanowić podstawę dochodzenia należności.

Przed rozpoczęciem negocjacji lub postępowania sądowego należy przeanalizować dokumenty wierzyciela. Znaczenie mogą mieć w szczególności: umowa, zamówienie, faktura, dokument dostawy, protokół odbioru, zestawienie salda, historia płatności, korespondencja z dłużnikiem, pisemne uznanie długu, dokumenty potwierdzające adres i działalność dłużnika, informacje o toczących się sprawach sądowych, postępowaniach egzekucyjnych, ryzyku niewypłacalności, dostępnych aktywach oraz zabezpieczeniach ustanowionych na rzecz wierzyciela. Taka analiza pozwala wybrać właściwą ścieżkę: działania polubowne, mediację, zwykłe postępowanie sądowe, postępowanie uproszczone w sprawie roszczenia pieniężnego, postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, uznanie i wykonanie zagranicznego orzeczenia, egzekucję albo postępowanie związane z niewypłacalnością.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się znane postępowania sądowe, nie występują oczywiste przeszkody egzekucyjne, a dłużnik nadal prowadzi aktywną działalność na Sri Lance, etap polubowny może być użyteczny przed skierowaniem sprawy do sądu. Jeżeli dłużnik unika kontaktu, kwestionuje dług bez przedstawienia dowodów, przenosi majątek, ignoruje wezwania do zapłaty albo występują już przeciwko niemu postępowania egzekucyjne, strategia powinna koncentrować się na zabezpieczeniu dokumentów, wyborze właściwego sądu i przygotowaniu sprawy do dochodzenia roszczenia na drodze sądowej.

Etap polubowny może obejmować pisemne wezwanie do zapłaty, bezpośrednie negocjacje z dłużnikiem, potwierdzenie salda zadłużenia, ustalenie harmonogramu spłaty, zwrot towaru, potrącenie, przeniesienie zobowiązania na inną osobę albo inne rozwiązanie akceptowalne z punktu widzenia interesów wierzyciela. Komunikacja z dłużnikiem zwykle rozpoczyna się po wysłaniu formalnego wezwania pocztą, pocztą elektroniczną, komunikatorem albo innym kanałem, który pozwala później wykazać próbę polubownego rozwiązania sporu.

W przypadku określonych sporów cywilnych na Sri Lance mediacja może być wymaganym etapem przed skierowaniem sprawy do sądu. W ramach systemu rad mediacyjnych spory dotyczące długu, szkody albo roszczenia związanego z majątkiem ruchomym lub nieruchomym o wartości do 1 000 000 rupii lankijskich mogą wymagać skierowania do rady mediacyjnej. Jeżeli ugoda nie zostanie osiągnięta, odpowiednie zaświadczenie albo sprawozdanie o braku ugody ma znaczenie dla dalszego etapu postępowania. W praktyce jest to szczególnie istotne w mniejszych sporach cywilnych i gospodarczych, w których wierzyciel chce zachować możliwość dalszego dochodzenia należności przed sądem.

Przed rozpoczęciem sądowej windykacji należności wierzyciel powinien ustalić właściwy termin przedawnienia według charakteru roszczenia. Na Sri Lance sześcioletni termin może mieć zastosowanie do roszczeń opartych na pisemnym przyrzeczeniu, umowie, porozumieniu, zabezpieczeniu, wekslu albo czeku. Inne roszczenia pieniężne mogą podlegać krótszym terminom. Roszczenia dotyczące sprzedanych i dostarczonych towarów, rachunków handlowych, zapisów księgowych, wykonanej pracy lub usług mogą podlegać rocznemu terminowi, a niektóre roszczenia o zwrot pieniędzy pożyczonych bez pisemnego zabezpieczenia mogą podlegać trzyletniemu terminowi.

Pisemne uznanie długu może mieć znaczenie dla biegu przedawnienia, jeżeli zostało sporządzone na piśmie i podpisane przez dłużnika albo należycie umocowanego przedstawiciela. Dla wierzyciela zagranicznego oznacza to, że samo ustne zapewnienie o zapłacie ma ograniczoną wartość dowodową, natomiast podpisane uznanie długu, harmonogram spłaty, potwierdzenie salda, wiadomość od osoby uprawnionej albo inny pisemny dokument mogą istotnie wpłynąć na ocenę prawną sprawy.

Prawo Sri Lanki przewiduje kilka ścieżek sądowej windykacji należności, a wybór właściwej procedury zależy od wysokości roszczenia, rodzaju dokumentu, stanowiska dłużnika, dostępnych dowodów oraz statusu prawnego stron. Należność może być dochodzona w zwykłym postępowaniu cywilnym, w uproszczonym trybie dotyczącym określonego roszczenia pieniężnego, w postępowaniu dotyczącym drobnych roszczeń, w szczególnym trybie dostępnym dla instytucji udzielających finansowania albo przez wykonanie istniejącego orzeczenia.

Zwykłe postępowanie sądowe stosuje się wtedy, gdy dług jest sporny, sprawa wymaga badania okoliczności faktycznych, dłużnik zgłasza zarzuty albo sprawa nie może być rozpoznana w jednym z trybów szczególnych. Postępowanie rozpoczyna się od wniesienia pozwu do właściwego sądu. Pozew powinien wskazywać strony, okoliczności powstania długu, podstawę prawną roszczenia, kwotę należności, żądane odsetki, dokumenty, na których opiera się wierzyciel, oraz żądane rozstrzygnięcie.

Jeżeli sąd przyjmuje sprawę do dalszego rozpoznania, wydawane jest wezwanie dla pozwanego. Doręczenie wezwania może nastąpić za pośrednictwem osoby doręczającej, listu poleconego, usługi kurierskiej, a w odpowiednich przypadkach pocztą elektroniczną, jeżeli wymagane dokumenty zostały przedłożone sądowi w formie elektronicznej. W przypadku spółki lub innej osoby prawnej doręczenie może nastąpić pod adresem siedziby albo głównego miejsca prowadzenia działalności. Wezwanie zobowiązuje pozwanego do stawienia się i złożenia odpowiedzi w terminie wyznaczonym przez sąd.

W dniu wyznaczonym na stawiennictwo i odpowiedź pozwany może uznać roszczenie, zakwestionować je albo nie wziąć udziału w sprawie. Jeżeli pozwany uznaje roszczenie, sąd może wydać wyrok zgodnie z uznaniem. Jeżeli pozwany kwestionuje roszczenie, powinien złożyć pisemną odpowiedź, a sąd może określić kwestie faktyczne i prawne wymagające rozstrzygnięcia. Jeżeli istnieją uzasadnione przyczyny, sąd może wyznaczyć dodatkowy termin na złożenie odpowiedzi. Jeżeli pozwany nie stawi się albo nie uczestniczy w odpowiednim etapie postępowania, sąd może rozpoznać sprawę pod jego nieobecność i orzec na podstawie dostępnego materiału.

Gdy sprawa jest rozpoznawana jako spór cywilny, sąd bada twierdzenia stron, fakty przyznane, dokumenty, oświadczenia pod przysięgą, zeznania świadków i argumentację prawną. Sąd może ogłosić wyrok bezpośrednio po wysłuchaniu stron albo w innym terminie, o którym strony zostaną powiadomione. Dla wierzyciela praktyczna siła sprawy zwykle zależy od jakości pisemnej umowy, faktur, dowodów dostawy albo wykonania usług, historii płatności, korespondencji z dłużnikiem, uznania długu oraz dowodów prawidłowego zawiadomienia i doręczenia dokumentów dłużnikowi.

Sąd może zasądzić odsetki według stopy uzgodnionej przez strony w dokumencie, na którym opiera się roszczenie. Jeżeli strony nie uzgodniły stopy odsetek, przepisy postępowania cywilnego odwołują się do stopy prawnej określanej przez Bank Centralny Sri Lanki i ogłaszanej w dzienniku urzędowym. Odsetki mogą być oceniane także za okres przed wniesieniem sprawy, od dnia wniesienia sprawy do wydania orzeczenia oraz po wydaniu orzeczenia, jeżeli sąd je zasądzi.

W mniejszych sporach pieniężnych na Sri Lance możliwe jest także postępowanie w sprawie drobnych roszczeń. Roszczenie może zostać wniesione w granicach właściwości miejscowej odpowiedniego okręgu sądowego, z uwzględnieniem ustawowych ograniczeń kwotowych i przedmiotowych. Wartość pieniężna takiego roszczenia wynosi do 2 000 000 rupii lankijskich, bez odsetek. Sprawa zwykle opiera się na pozwie, oświadczeniach pod przysięgą i dokumentach, takich jak umowa, faktura, czek, weksel, dokument pisemny, zestawienie salda albo inny dokument, na którym wierzyciel opiera swoje roszczenie.

Postępowanie dotyczące drobnych roszczeń ma charakter dokumentowy i służy sprawniejszemu rozpoznawaniu odpowiednich spraw cywilnych. Sąd może zachęcać strony do ugody, opierać się na oświadczeniach pod przysięgą, dopuścić przedstawienie dokumentów, wzywać świadków albo żądać dokumentów, gdy stanowiska stron są rozbieżne. Dokument przedłożony w takim postępowaniu nie wymaga odrębnego dowodzenia, jeżeli druga strona nie zakwestionuje jego autentyczności z uzasadnionych przyczyn. Sąd powinien dążyć do zakończenia postępowania w terminie osiemnastu miesięcy od jego rozpoczęcia, chyba że sędzia odnotuje przyczyny opóźnienia. Apelacje od wyroku sądu do spraw drobnych roszczeń są kierowane do Sądu Wysokiego, a wnioski o zgodę na apelację lub apelacje końcowe w tym trybie powinny zostać rozpoznane i zakończone w terminie dwunastu miesięcy od wniesienia wniosku albo apelacji, chyba że zostaną odnotowane przyczyny opóźnienia.

Uproszczony tryb dochodzenia określonych roszczeń pieniężnych może być stosowany, gdy roszczenie dotyczy długu albo oznaczonej kwoty pieniężnej wynikającej z weksla, czeku, pisemnego dokumentu, pisemnej umowy na oznaczoną kwotę albo poręczenia związanego z takim długiem. Ten tryb jest odpowiedni dla roszczeń jasno udokumentowanych i możliwych do dokładnego obliczenia, a nie dla spraw wymagających szerokiego badania wykonania umowy, wad, szkody albo spornych obowiązków gospodarczych.

Wierzyciel powinien oprzeć się na pisemnym dokumencie lub umowie oraz oświadczeniu pod przysięgą. W praktyce skuteczność tej ścieżki zależy od tego, czy kwota jest oznaczona, czy dokument został prawidłowo opłacony skarbowo, jeżeli było to wymagane, czy nie zawiera podejrzanych zmian lub przeróbek oraz czy roszczenie mieści się we właściwym terminie przedawnienia. Jeżeli sąd uzna dokumenty i oświadczenie za wystarczające, może wydać wstępne orzeczenie na kwotę nieprzekraczającą dochodzonego roszczenia wraz z odsetkami i kosztami dopuszczonymi przez sąd.

Pozwany może bronić się w tym trybie tylko po uzyskaniu zgody sądu. Oznacza to, że postępowanie jest bardziej skoncentrowane niż zwykły spór cywilny: dłużnik musi wykazać wystarczającą podstawę do obrony przed określonym roszczeniem pieniężnym, zamiast opóźniać sprawę ogólnym zaprzeczeniem. Jeżeli pozwany nie uzyska zgody na obronę albo sąd uzna, że jego stanowisko nie stanowi wystarczającej odpowiedzi na roszczenie, wierzyciel może uzyskać orzeczenie szybciej niż w zwykłym postępowaniu.

Odrębna szczególna ścieżka dotyczy windykacji należności przez instytucje finansujące. Taki tryb jest dostępny dla instytucji udzielającej finansowania i służy dochodzeniu długu przed sądem okręgowym właściwym według miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego, miejsca powstania podstawy roszczenia albo miejsca zawarcia umowy, której wykonania dochodzi wierzyciel. Dotyczy kwalifikowanych należności instytucji finansujących i opiera się na bardziej dokumentowym przebiegu niż zwykły proces cywilny.

W sprawie prowadzonej przez instytucję finansującą składany jest pozew wraz z oświadczeniem pod przysięgą wskazującym, że dochodzona kwota jest prawnie należna, projektem wstępnego orzeczenia, wymaganymi opłatami oraz kopiami pozwu, oświadczenia i dokumentów dla każdego pozwanego. Oświadczenie może złożyć członek organu, główny pracownik albo pełnomocnik prawny należycie upoważniony do prowadzenia sprawy, jeżeli posiada osobistą wiedzę o faktach. Sąd ocenia dokumenty przed wydaniem wstępnego orzeczenia.

Doręczenie wstępnego orzeczenia w tej procedurze zwykle następuje listem poleconym na adres podany przez pozwanego instytucji jako adres do doręczeń. Dowód doręczenia może wynikać z potwierdzenia odbioru albo innego ustawowo dopuszczalnego potwierdzenia. Jeżeli doręczenie listem poleconym nie przynosi wymaganego dowodu odbioru, sąd może zezwolić na doręczenie przez wywieszenie orzeczenia za pośrednictwem właściwego urzędnika egzekucyjnego albo innej osoby upoważnionej przez sąd.

W przypadku kredytów bankowych zabezpieczonych hipoteką prawo Sri Lanki przewiduje także odrębną ścieżkę odzyskiwania należności bankowych. Jeżeli nastąpi zwłoka w zapłacie kapitału, odsetek albo obu tych świadczeń, zwłoka może obejmować całą niespłaconą część kredytu oraz należne odsetki. Przy spełnieniu wymogów ustawowych organ banku może zezwolić na sprzedaż obciążonej nieruchomości w drodze aukcji publicznej albo upoważnić zarządcę do objęcia w posiadanie obciążonej nieruchomości, zarządzania nią i jej utrzymywania, a także do przejęcia kontroli nad przedsiębiorstwem rolnym lub przemysłowym, w którym znajduje się obciążony majątek ruchomy. Dla procedur dotyczących sprzedaży i przejęcia majątku kwota kapitału kredytu powinna wynosić co najmniej 5 000 000 rupii lankijskich, bez narosłych odsetek i kar.

Dla dłużnika procedury szczególne tworzą podwyższone ryzyko praktyczne, jeżeli zadłużenie wynika z jasnej dokumentacji kredytowej, pisemnego zabezpieczenia, hipoteki, czeku, weksla albo innego dokumentu potwierdzającego oznaczoną kwotę pieniężną. Dla wierzyciela wymagają one starannego przygotowania akt kredytowych, dokumentów zabezpieczenia, zawiadomień, danych adresowych, historii płatności, kalkulacji odsetek oraz dowodów, że roszczenie mieści się we właściwym trybie ustawowym.

Strona niezadowolona z ostatecznego wyroku albo orzeczenia w cywilnej sprawie o dług może co do zasady rozpocząć postępowanie apelacyjne przez złożenie zawiadomienia o apelacji w sądzie pierwszej instancji w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia zaskarżonego orzeczenia. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia ogłoszenia, dnia wniesienia, niedziel ani dni ustawowo wolnych od pracy. Zawiadomienie o apelacji powinno wskazywać sąd, numer sprawy, strony, skarżącego, przeciwnika apelacji i żądane rozstrzygnięcie, a także obejmować wymagane zabezpieczenie kosztów albo zwolnienie oraz dowód doręczenia kopii zawiadomienia drugiej stronie.

Po zawiadomieniu o apelacji skarżący powinien złożyć pismo apelacyjne w terminie sześćdziesięciu dni od daty zaskarżonego wyroku albo orzeczenia. Pismo apelacyjne powinno przedstawiać okoliczności sprawy, zarzuty wobec orzeczenia oraz żądane rozstrzygnięcie. Ten termin jest traktowany rygorystycznie, dlatego jego niedochowanie może prowadzić do odmowy przyjęcia apelacji przez sąd, który wydał orzeczenie.

Postanowienia wydawane w toku sprawy są traktowane inaczej niż wyroki końcowe. Strona niezadowolona z postanowienia wydanego w trakcie cywilnego procesu może wnieść środek zaskarżenia tylko po uzyskaniu zgody na apelację od sądu odwoławczego. Ma to znaczenie w sprawach o zapłatę, ponieważ postanowienie procesowe, orzeczenie zaoczne, rozstrzygnięcie dotyczące dokumentów, zgody na obronę albo inna decyzja pośrednia może podlegać innej ścieżce niż końcowe orzeczenie o długu.

W postępowaniu dotyczącym drobnych roszczeń strona niezadowolona z wyroku może wnieść apelację do Sądu Wysokiego z powodu błędu faktycznego albo prawnego. Postanowienie sądu do spraw drobnych roszczeń, w tym postanowienie uchylające albo odmawiające uchylenia wyroku zaocznego, może być zaskarżone do Sądu Wysokiego tylko po uzyskaniu zgody tego sądu. Wniosek o zgodę na apelację albo apelacja końcowa w tym trybie powinny zostać rozpoznane i zakończone w terminie dwunastu miesięcy od wniesienia wniosku albo apelacji, chyba że sędzia odnotuje przyczyny opóźnienia.

W szczególnych postępowaniach dotyczących windykacji należności przez instytucje finansujące ścieżka apelacyjna może również wpływać na egzekucję. Przepisy szczególne przewidują między innymi, że postępowanie przed sądem pierwotnym nie jest automatycznie wstrzymywane tylko dlatego, że udzielono zgody na apelację, a orzeczenie wydane przez sąd odwoławczy może działać jako tytuł wykonawczy. Jest to istotne, gdy dłużnik próbuje opóźnić odzyskanie należności po wydaniu wstępnego albo ostatecznego orzeczenia.

Jeżeli możliwe jest dalsze zaskarżenie do Sądu Najwyższego Sri Lanki, wniosek o zgodę albo szczególną zgodę na apelację co do zasady podlega terminowi sześciu tygodni od właściwego wyroku, postanowienia albo orzeczenia. Sąd Najwyższy Sri Lanki jest sądem ostatniej instancji, a jego rozstrzygnięcie jest ostateczne.

Jeżeli wierzyciel posiada już orzeczenie sądu innego państwa, sprawa może wymagać uznania, rejestracji i wykonania zagranicznego orzeczenia na Sri Lance przed zastosowaniem lokalnych środków egzekucyjnych. Ustawa o wzajemnym uznawaniu, rejestracji i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń sądowych nr 49 z 2024 r. obowiązuje od 26 marca 2025 r. i ma zastosowanie do orzeczeń z państw wskazanych w odpowiednim akcie urzędowym. W sprawach dotyczących długów handlowych sądem rejestrującym może być Sąd Okręgowy w Kolombo albo inny sąd wyznaczony do tego celu.

Wniosek o uznanie, rejestrację i wykonanie zagranicznego orzeczenia należy złożyć w terminie dziesięciu lat od dnia wydania prawomocnego orzeczenia. Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie wydane przez sąd pochodzenia, potwierdzające autentyczność orzeczenia, oraz inne wymagane dokumenty. Sprawa jest rozpoznawana w trybie uproszczonym na podstawie pism, oświadczeń pod przysięgą i dokumentów, bez prowadzenia dowodów ustnych, w ustawowych ramach sześciu miesięcy. Po rejestracji zagraniczne orzeczenie ma taką samą moc jak orzeczenie sądu rejestrującego na Sri Lance. Praktyczne ryzyka obejmują brak należytego zawiadomienia pozwanego w postępowaniu zagranicznym, oszustwo, uchylenie albo zmianę orzeczenia, brak objęcia państwa pochodzenia odpowiednim reżimem oraz konieczność prawidłowego tłumaczenia, jeżeli orzeczenie nie jest sporządzone w języku akceptowanym przez sąd lankijski.

Po uzyskaniu wykonalnego orzeczenia lankijskiego albo zarejestrowanego orzeczenia zagranicznego wierzyciel powinien rozpocząć postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z przepisami postępowania cywilnego wniosek o wykonanie orzeczenia co do zasady podlega dziesięcioletniemu terminowi od dnia wydania orzeczenia albo od orzeczenia apelacyjnego je potwierdzającego. Nakaz egzekucyjny, który pozostaje niewykonany, obowiązuje przez rok od jego wydania, ale może zostać odnowiony albo zastąpiony nowym nakazem do czasu zaspokojenia orzeczenia.

Egzekucja rozpoczyna się od wniosku do sądu, który wydał orzeczenie. Wniosek powinien wskazywać sprawę, strony, datę orzeczenia, ewentualną apelację, wcześniejsze próby egzekucji, kwotę należną wraz z odsetkami i kosztami oraz sposób, w jaki wierzyciel żąda pomocy sądu. Przy zajęciu i sprzedaży majątku czynności egzekucyjne są wykonywane w ramach sądowego procesu egzekucyjnego przez właściwego urzędnika.

W zależności od charakteru orzeczenia i majątku dłużnika postępowanie egzekucyjne może obejmować zajęcie i sprzedaż ruchomości, egzekucję z nieruchomości, zajęcie środków pieniężnych lub wierzytelności, egzekucję z udziałów albo innych praw majątkowych, wydanie określonego składnika majątku lub inne środki dostępne w postępowaniu cywilnym. Dla wierzyciela zagranicznego praktyczna wartość egzekucji zależy zwykle od tego, czy dłużnik ma możliwe do ustalenia aktywa na Sri Lance, czy są one zarejestrowane na jego nazwisko albo nazwę, czy istnieją konkurujący wierzyciele oraz czy postępowanie niewypłacalnościowe lub wcześniejsze czynności egzekucyjne wpływają na możliwość odzyskania należności.

Jeżeli dłużnik nie jest w stanie spłacać długów i spełnione są warunki ustawowe, niewypłacalność może mieć znaczenie dla odzyskania należności. Wierzyciel może wszcząć postępowanie, jeżeli dłużnik dopuścił się czynu świadczącego o niewypłacalności, a wierzytelność spełnia ustawowe warunki złożenia wniosku. Takie czyny mogą obejmować opuszczenie Sri Lanki albo pozostawanie za granicą z zamiarem pokrzywdzenia lub opóźnienia wierzycieli, ukrywanie majątku, dokonywanie oszukańczych darowizn, rozporządzeń, obciążeń, przekazań lub przeniesień majątku, pozostawanie w więzieniu przez dwadzieścia jeden dni w związku z długiem, złożenie oświadczenia o niewypłacalności, niezapłacenie, niezabezpieczenie albo nieuzgodnienie sposobu spłaty długu stwierdzonego orzeczeniem w terminie trzydziestu dni po pisemnym zawiadomieniu albo niewykonanie nakazu sądu dotyczącego zapłaty po doręczeniu stanowczego nakazu.

Niewypłacalność ma znaczenie także wtedy, gdy dłużnik przeniósł majątek przed rozpoczęciem lub w trakcie odzyskiwania należności. Lankijskie przepisy dotyczące niewypłacalności obejmują czynności, które mogą szkodzić wierzycielom, w tym rozporządzenia bez wartościowego świadczenia wzajemnego, uprzywilejowanie wybranych wierzycieli, określone pełnomocnictwa albo zgody na wydanie orzeczenia udzielone krótko przed wnioskiem o niewypłacalność oraz czynności dokonane z zamiarem pokrzywdzenia lub opóźnienia wierzycieli. Ma to szczególne znaczenie, gdy dłużnik przeniósł majątek na osoby powiązane, zaspokoił jednego wierzyciela kosztem innych, wyprowadził aktywa poza zwykły tok działalności albo próbował zmniejszyć majątek dostępny do podziału.

Jeżeli dana czynność zostanie skutecznie zakwestionowana, celem jest przywrócenie wartości do majątku dłużnika i zwiększenie masy dostępnej dla wierzycieli oraz pokrycia kosztów postępowania. Strategia wierzyciela powinna więc obejmować analizę przeniesień majątku, transakcji z podmiotami powiązanymi, płatności dokonanych krótko przed niewypłacalnością, podejrzanych zabezpieczeń, ukrytych wierzytelności, udziałów w spółkach, ruchomości, nieruchomości oraz dokumentów wskazujących, kto faktycznie kontrolował czynność albo odniósł z niej korzyść.

Jeżeli dłużnikiem jest spółka albo inna struktura gospodarcza, znaczenie może mieć także zachowanie osób zarządzających lub kontrolujących dłużnika, zwłaszcza gdy istnieją dowody ukrywania majątku, fikcyjnych długów, nierzetelnych ksiąg, oszukańczych przeniesień albo innych działań szkodzących wierzycielom. Strategia odzyskiwania należności powinna łączyć dochodzenie samego długu, środki egzekucyjne oraz instrumenty związane z niewypłacalnością, aby wierzyciel mógł dochodzić zarówno należności, jak i kwestionować czynności, które zmniejszyły majątek możliwy do odzyskania.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w zakresie windykacji na Sri Lance, Grandliga może pomóc na wszystkich kluczowych etapach odzyskiwania należności: analizie dłużnika, przygotowaniu dowodów, negocjacjach polubownych, czynnościach związanych z mediacją, zwykłym postępowaniu sądowym, uproszczonym dochodzeniu określonych roszczeń pieniężnych, drobnych roszczeniach, uznaniu i wykonaniu zagranicznych orzeczeń, egzekucji sądowej oraz działaniach związanych z niewypłacalnością. Pomagamy wierzycielom wybrać właściwą ścieżkę prawną, przygotować materiały sprawy i skoordynować strategię odzyskiwania należności w sprawach lokalnych i transgranicznych dotyczących Sri Lanki.

14.10.2024

256