Windykacja w Irlandii

Postępowanie windykacyjne w Irlandii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Okres przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku dokonania przez dłużnika jakiejkolwiek płatności z tytułu długu. Zapłatę odsetek od zadłużenia uważa się za spłatę kwoty głównej. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Zabroniona jest zmiana określonego terminu przedawnienia za zgodą stron.

W zależności od okoliczności sprawy i kosztu roszczenia w Irlandii przewidziano następujące możliwości windykacji sądowej:

Sądy rejonowe rozpatrują sprawy o kwotę roszczenia do 15 000 euro. Postępowanie odbywa się poprzez złożenie pozwu do sądu, po czym sąd postanawia o wszczęciu postępowania i doręcza pozwanemu wezwanie oraz wyznacza termin do wniesienia sprzeciwu od pozwu. Jeżeli pozwany, któremu doręczono wezwanie w związku z roszczeniem dłużnym, nie złoży przesłuchania lub obrony w ciągu 28 dni, powód może złożyć wniosek o wydanie wyroku pod nieobecność pozwanego. W takiej sytuacji sąd podejmuje decyzję bez przeprowadzania rozprawy. Jeżeli pozwany złoży wniosek o stawienie się lub złoży pisemną obronę na pozew, sąd zawiadamia strony o wyznaczeniu sprawy na rozprawę, a następnie rozpoznaje sprawę na rozprawach. W wyniku rozpatrzenia ustnych zeznań stron, dowodów pisemnych oraz dowodów złożonych pod przysięgą sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie po upływie terminu do zaskarżenia. Orzeczenie w sprawie odzyskania kwoty pieniężnej przekraczającej 190,46 EUR powoduje naliczanie odsetek od tej kwoty według rocznej stawki określonej w ustawie o dłużnikach z 1840 r. do czasu jego wykonania. Odsetki naliczane są od dnia wydania orzeczenia, chyba że sąd postanowi inaczej.

Jeżeli kwota roszczenia nie przekracza 2000 euro, wówczas sprawę można rozpatrzyć w trybie uproszczonym w trybie drobnych roszczeń.

Sądy okręgowe są zorganizowane na zasadzie regionalnej i rozpatrują sprawy dotyczące roszczeń do 75 000 euro. Sądy okręgowe rozpatrują również odwołania od decyzji sądów rejonowych. Odwołania są rozpatrywane w drodze pełnego ponownego rozpatrzenia sprawy, a wyrok sądu okręgowego jest ostateczny. Procedura jest realizowana poprzez złożenie pozwu cywilnego, po czym sąd doręcza pozew pozwanemu i daje mu 10 dni na zgłoszenie sprzeciwu, jeśli nie zgadza się z pozwem. Jeśli pozwany nie sprzeciwi się powództwu lub nie wskaże, że zamierza się bronić, powód może uzyskać wyrok zaoczny przeciwko pozwanemu bez konieczności przeprowadzania procesu. Jeżeli pozwany zgłosi sprzeciw, sąd przeprowadza czynności przygotowawcze, podczas których podejmowane są wysiłki w celu rozwiązania sporu lub zawężenia kwestii spornych przed rozprawą. Po zakończeniu czynności przygotowawczych sąd wyznacza rozprawę, podczas której bada ustne zeznania stron, dowody pisemne oraz dowody złożone pod przysięgą.  Po zakończeniu rozprawy sąd wydaje orzeczenie, od którego przysługuje odwołanie do Wysokiego Trybunału w terminie 10 dni. 

Wysoki Trybunał rozpatruje wszystkie sprawy cywilne, ale zazwyczaj tylko te sprawy, które nie mogą być rozpatrywane przez sądy niższej instancji. Jeżeli roszczenie nie przekracza 75 000 euro, Wysoki Trybunał może nałożyć na skarżącego karę finansową w postaci dodatkowych kosztów prawnych wynikających z faktu, że sprawa nie została rozpoznana przez sąd niższej instancji. Sąd rozpatruje także odwołania od orzeczeń Sądu Okręgowego. Postępowanie przed Wysokim Trybunałem wszczyna się wezwaniem wstępnym, które może zostać wydane w trybie doraźnym bez pism procesowych, lecz w drodze przesłuchania pod przysięgą, a także w drodze wezwania i rozprawy. Wezwanie w trybie uproszczonym stosuje się w sprawach związanych z inkasem sum pieniężnych. Po otrzymaniu wezwania pozwany ma prawo zawiadomić sąd i powoda o zamiarze obrony przed roszczeniem. W takim przypadku sprawa zostanie rozpatrzona w drodze postępowania sądowego. W przeciwnym razie powód może zwrócić się do sądu o wydanie wyroku zaocznego. 

Od orzeczeń Wysokiego Trybunału przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego w terminie 28 dni od dnia podpisania zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny rozpatruje sprawę w czterech etapach: zatwierdzenie wykazu instrukcji; rozpatrywanie wniosków; wezwanie na posiedzenie; rozpatrzenie odwołania. Po zakończeniu rozprawy sędziowie albo podejmą decyzję tego samego dnia (tzw. decyzja „doraźna”), albo podejmą decyzję w późniejszym terminie (tzw. „decyzja odroczona”). Na postanowienie sądu apelacyjnego przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 21 dni od dnia jego wydania, jeżeli Sąd Najwyższy uwzględni wniosek. Generalnie w sprawach windykacyjnych uzyskanie zgody Sądu Najwyższego na rozpoznanie apelacji jest dość trudne, gdyż Sąd Najwyższy koncentruje się na sprawach poruszających ważne kwestie konstytucyjno-prawne, które mają daleko idące konsekwencje dla jednostek i mają konsekwencje systemowe dla społeczeństwa wymiar sprawiedliwości jako całość. Orzeczenia Sądu Najwyższego są ostateczne i nie przysługuje od nich odwołanie.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel musi uzyskać nakaz egzekucji i wszcząć postępowanie egzekucyjne. Zarządzenie jest ważne dla celów realizacji przez rok od dnia jego wydania. Orzeczenie sądu może zostać poddane wykonaniu w ciągu 12 lat od dnia jego wydania. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; zajęcie i sprzedaż papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów spółki; aresztowanie dłużnika.

Jeżeli dłużnik ma oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien rozważyć możliwość ogłoszenia upadłości i likwidacji dłużnika. Dłużnika indywidualnego można ogłosić upadłość, jeżeli kwota zadłużenia przekracza 20 000 euro. Spółka może zostać zmuszona do ogłoszenia upadłości, jeśli nie jest w stanie spłacić swoich długów. Jeżeli w toku likwidacji spółki okaże się, że jakakolwiek działalność spółki była prowadzona z zamiarem oszukania wierzycieli spółki lub wierzycieli jakiejkolwiek innej osoby lub w celach oszukańczych, sąd może, na wniosek likwidatora lub wierzyciela, jeżeli uzna to za stosowne, orzec, że każda osoba, która świadomie uczestniczyła w prowadzeniu działalności w sposób, o którym mowa powyżej, będzie osobiście odpowiedzialna, bez żadnych ograniczeń odpowiedzialności, za wszystkie długi spółki.  Ponadto wszelkie przeniesienie własności, dostawa towarów, płatność, egzekucja lub inne czynności dotyczące majątku dokonane przez spółkę w ciągu 6 miesięcy przed rozpoczęciem jej likwidacji, które spowodowały, że spółka nie była w stanie spłacić swoich długów poprzez sprzedaż takich aktywów, zostaną uznane za oszustwo wobec jej wierzycieli i w związku z tym będą nieważne. Dzięki zastosowaniu takich zasad możliwe jest zwiększenie szans na zaspokojenie roszczeń wierzycieli w całości, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do spłaty długów w całości. 

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie windykacji międzynarodowej w Irlandii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

14.08.2024

234