Windykacja w Dżibuti

Postępowanie windykacyjne w Dżibuti rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie windykacji wynosi 3 lata. Termin przedawnienia sprzedaży komercyjnej wynosi dwa lata. Skutki upływu terminu przedawnienia są stosowane przed sądem pierwszej i apelacyjnej instancji wyłącznie na wniosek dłużnika. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu w przypadku uznania długu przez dłużnika. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo Dżibuti przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłej procedury sądowej, uproszczoną procedurę w przypadku drobnych sporów oraz wydanie nakazu zapłaty.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia pozwu w sądzie. Następnie sąd wystawia wezwanie do wezwania pozwanego na pierwszą rozprawę i przekazuje je komornikowi w celu doręczenia pozwanemu. Odstęp między datą uznania roszczenia a pierwszą rozprawą nie powinien przekraczać jednego miesiąca, chyba że obowiązują szczególne terminy ze względu na odległość, święta sądowe lub szczególne okoliczności.

Okres pomiędzy doręczeniem wezwania a dniem stawienia się w sądzie wynosi pięć dni, jeżeli pozwany zamieszkuje w miejscu siedziby sądu. Okres ten wydłuża się do 10 dni, jeśli pozwany mieszka w innym miejscu w kraju lub do dwóch miesięcy, jeśli pozwany mieszka poza terytorium Dżibuti. Naruszenie terminu pomiędzy doręczeniem wezwania a dniem stawienia się powoduje nieważność wezwania.

W wyznaczonym dniu sprawa musi zostać zarejestrowana i przekazana do właściwej izby (cywilnej lub gospodarczej) do rozpatrzenia. Sąd może niezwłocznie rozpatrzyć na pierwszym posiedzeniu sprawę, która na podstawie wyjaśnień stron i dokumentów dostarczonych przed posiedzeniem jest gotowa do merytorycznego rozpoznania, nawet przy ustnych ustaleniach. Sąd może rozpatrzyć także sprawę, w której pozwany nie stawił się, jeżeli sprawa jest gotowa do rozpoznania co do istoty, albo zarządzić ponowne wezwanie oskarżonego w celu zachowania zasady postępowania kontradyktoryjnego.

Sąd może także odłożyć rozpoznanie sprawy na inne posiedzenie, jeżeli strony będą potrzebowały wymiany poglądów lub dodatkowych dokumentów. Opinie muszą jasno określać żądania stron, a także podstawę faktyczną i prawną każdego roszczenia, ze wskazaniem związanych z nimi dokumentów i ich numerów. Do wniosków dołączono wykaz dokumentów potwierdzających te wymagania. W wyznaczonym terminie sąd rozpatruje wnioski stron i złożone dokumenty, a jeżeli uzna, że ​​nie ma potrzeby prowadzenia postępowania przygotowawczego i sprawa jest gotowa do rozpoznania, wysłuchuje strony lub wyznacza termin rozprawy. Po naradzie stron sąd podejmuje decyzję.

Uproszczona procedura w przypadku drobnych sporów ma zastosowanie w przypadku odzyskania długu, którego kwota nie przekracza 3 000 000 franków dżibutyjskich i która jest potwierdzona dokumentami pisemnymi. Aby wdrożyć tę procedurę, wierzyciel musi złożyć w sądzie odpowiedni wniosek i dokumenty uzupełniające. Jeżeli na podstawie złożonych dokumentów sędzia uzna roszczenie wierzyciela za uzasadnione, wydaje postanowienie o przymusowej egzekucji. Decyzja ta nie podlega zaskarżeniu. Sędzia określa przedmiot zobowiązania oraz termin i warunki, na jakich ma on zostać spełniony. W postanowienie  wskazano także miejsce, dzień i godzinę rozprawy sądu pierwszej instancji, na której sprawa będzie rozpatrywana. Kancelaria zawiadamia strony o wyroku w drodze obwieszczenia administracyjnego. Jeżeli obowiązek został wykonany w wyznaczonym terminie, powód zawiadamia o tym urząd, a sprawa zostaje pozostawiona bez rozpoznania. W przypadku braku spełnienia roszczenia, sąd rozpatruje roszczenia wierzyciela i podejmuje ostateczną decyzję. 

Tryb wydania nakazu zapłaty służy rozpatrzeniu roszczenia o zapłatę kwoty pieniężnej, pod warunkiem że dług wynika ze zobowiązań umownych i wynosi określoną kwotę nieprzekraczającą kwoty głównej 2 000 000 franków Dżibuti i 200 000 franków Dżibuti w kary lub jeżeli dług, którego kwota nie przekracza 5 000 000 franków Dżibuti, powstaje w wyniku czeku, przyjęcia lub wystawienia weksla, wykonania weksla, indosu lub poręczenia któregokolwiek z tych dokumentów. Aby wdrożyć tę procedurę, wierzyciel powinien złożyć do sądu odpowiedni wniosek o wydanie nakazu zapłaty. Jeżeli sąd uzna wniosek wierzyciela za uzasadniony, w terminie 8 dni wydaje nakaz zapłaty i przekazuje go wierzycielowi w celu doręczenia dłużnikowi. Nakaz zapłaty nie zostanie wydany, jeśli musi zostać doręczony poza Dżibuti lub jeżeli dłużnik nie ma znanego miejsca zamieszkania lub zamieszkania w Dżibuti. Jeżeli postanowienie nie zostanie doręczone dłużnikowi w terminie 6 miesięcy, traci ono moc. Po doręczeniu dłużnikowi nakazu zapłaty może on w terminie 15 dni złożyć na niego protest. Jeżeli dłużnik nie złoży protestu, nakaz zapłaty nabiera mocy ostatecznej decyzji i podlega wykonaniu. Jeżeli dłużnik złoży protest, zostanie on rozpatrzony przez sąd w zakresie swoich kompetencji i w wyniku rozpatrzenia sąd podejmie decyzję w sprawie sporu.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego w terminie miesiąca od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Jeżeli wnoszący odwołanie mieszka poza sądem, termin na złożenie odwołania wydłuża się o 10 dni; jeżeli wnoszący odwołanie mieszka poza Dżibuti, termin ten wydłuża się o dwa miesiące. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Dżibuti w terminie 15 dni od daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie może zostać poddane wykonaniu w ciągu 3 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych; aresztowanie i konfiskata udziałów spółki; aresztowanie i konfiskata statków i samolotów; aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Alternatywną możliwością odzyskania długu od spółki i przedsiębiorcy jest postępowanie w sprawie sądowej likwidacji dłużnika. Zgodnie z prawem handlowym Dżibuti wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli dłużnik nie jest w stanie pokryć swoich zobowiązań istniejącym majątkiem, a dług jest pewny, płynny i wykonalny. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Do transakcji lub czynności dokonanych po dacie ustania płatności, ale przed ogłoszeniem upadłości, należy w szczególności zaliczyć: wszelkie nieodpłatne transakcje przenoszące własność ruchomości lub nieruchomości; wszelkie umowy, których zobowiązania dłużnika znacznie przekraczają zobowiązania drugiej strony; jakakolwiek spłata długu, termin płatności jeszcze nie nadszedł; spłata długu w sposób nieprzewidziany umową stron; przeniesienie majątku na dłużnika jako zabezpieczenie wcześniej zaciągniętych długów. W wyniku unieważnienia powyższych transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Dżibuti, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

13.11.2024

114