Windykacja w Brazylii

Postępowanie windykacyjne w Brazylii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Termin przedawnienia wynosi 10 lat. Terminy przedawnienia nie mogą ulec zmianie za zgodą stron. Każde działanie dłużnika skutkujące uznaniem długu powoduje przerwanie biegu przedawnienia. Po przerwie bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo brazylijskie przewiduje sądową windykację długów w drodze zwykłego postępowania sądowego i poprzez wydanie nakazu zapłaty.

Strona musi być reprezentowana w sądzie przez prawnika zarejestrowanego w Brazylijskiej Izbie Adwokackiej. Ale jeśli strona ma kwalifikacje prawne, ma prawo samodzielnie chronić swoje interesy.

Zwykły proces sądowy polega na złożeniu pozwu do sądu, po czym sąd postanawia o uwzględnieniu pozwu, wzywa pozwanego i przygotowuje się do rozpoznania sprawy co do istoty. Jeżeli pozew spełnia wymogi proceduralne, pozwany zostanie wezwany na rozprawę. Wezwanie należy złożyć w terminie 45 dni od dnia złożenia pozwu.

Pozwany może wnieść sprzeciw w formie wniosku w terminie 15 dni od dnia otrzymania wezwania. Pozwany musi w sprzeciwie podać całość swojego zarzutu, wskazując podstawę faktyczną i prawną, na której kwestionuje roszczenie powoda oraz wskazując dowody, które zamierza przedstawić. Pozwany ma także obowiązek dokładnego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie twierdzeń faktycznych zawartych w pozwu. Twierdzenia, które nie zostały zakwestionowane w sprzeciwie, uważa się za prawdziwe, chyba że są one niezgodne z całością obrony.

Jeżeli pozwany nie złoży odpowiedzi na pozew, uważa się, że się nie stawił, a przedstawione przez powoda zarzuty faktyczne uznaje się za prawdziwe. W takiej sytuacji, jeżeli nie ma potrzeby przedstawiania dodatkowych dowodów, ostateczną decyzję w sprawie podejmuje sędzia.

Jeżeli pozwany złoży obronę, sąd przeprowadzi rozprawę przygotowawczą w celu rozstrzygnięcia wszelkich nierozstrzygniętych kwestii proceduralnych, jeśli takie istnieją; określa kwestie prawne istotne dla rozstrzygnięcia merytorycznego; określa rozkład ciężaru dowodu; wyznacza, w razie potrzeby, śledztwo i rozprawę sądową.

W razie potrzeby sąd wyznacza rozprawę sądową w celu rozpatrzenia sprawy. W trakcie rozprawy sąd wysłuchuje strony, biegłych, bada materiał dowodowy i przesłuchuje świadków (jeśli występują). Spotkanie ma charakter jednorazowy i ciągły, lecz w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach może zostać podzielone pod nieobecność biegłego lub świadka, za zgodą stron. Jeśli rozprawa, narada i wyrok nie mogą odbyć się tego samego dnia, sędzia wyznacza ich kontynuację na następny możliwy termin z pierwszeństwem w harmonogramie. Po zakończeniu narady lub przedstawieniu ostatecznych powodów, sędzia ogłasza wyrok na rozprawie lub w ciągu 30 dni.

Tryb wystawienia nakazu zapłaty ma zastosowanie w przypadku windykacji popartej pisemnym dowodem. Aby skorzystać z tej procedury, wierzyciel musi złożyć wniosek o wydanie nakazu zapłaty. Jeżeli sąd uzna, że ​​żądanie spełnia wymogi proceduralne, wydaje postanowienie nakazujące dłużnikowi uregulowanie długu w terminie 15 dni albo wniesienie w tym terminie sprzeciwu od nakazu. Jeżeli dłużnik nie zgłosi sprzeciwu, sąd wystawi wierzycielowi tytuł egzekucyjny. Jeżeli w wyznaczonym terminie dłużnik złoży sprzeciw od decyzji, sąd umożliwi wierzycielowi ustosunkowanie się w terminie 15 dni do sprzeciwu pozwanego. Następnie rozpatruje sprawę i podejmuje decyzję, która uwzględnia lub odrzuca zastrzeżenia pozwanego. Od tej decyzji można się odwołać. Ponadto, jeżeli postępowanie to zostanie wszczęte niewłaściwie i w złej wierze, sędzia zobowiąże powoda do zapłaty pozwanemu kary pieniężnej w wysokości do dziesięciu procent kwoty roszczenia. Taka sama odpowiedzialność ciąży na pozwanym, jeżeli złoży sprzeciw w złej wierze.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie w terminie 15 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zażalenie rozpatrywane jest na rozprawie sądowej z udziałem zainteresowanych. Po zakończeniu rozprawy sąd apelacyjny podejmuje ostateczną decyzję. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Federalnego Sądu Najwyższego Brazylii w ciągu 15 dni od daty zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia skargi sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jej ogłoszenia i nie podlega zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się wyroku wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego sąd w terminie 15 dni zawiadamia dłużnika o konieczności spłaty długu. W przypadku braku dobrowolnej spłaty zadłużenia w wyznaczonym terminie kwota zadłużenia zostanie podwyższona o dziesięć procent tytułem grzywny i dziesięć procent jako honorarium adwokackie. Jeżeli dobrowolna wpłata nie zostanie dokonana w terminie, niezwłocznie zostanie wydany nakaz zajęcia i oszacowania mienia, po czym podjęte zostaną czynności zmierzające do zajęcia mienia. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; zajęcie i konfiskata papierów wartościowych i instrumentów finansowych; aresztowanie i konfiskata udziałów w spółce; aresztowanie i konfiskata dochodów firmy.

Jeżeli dłużnik ma oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien rozważyć możliwość ogłoszenia upadłości dłużnika. Ustawodawstwo przewiduje szereg charakterystycznych oznak niewypłacalności, wśród których wyróżnić należy przypadki, gdy dłużnik bez ważnej przyczyny prawnej nie spłaca w terminie zobowiązania określonego w jednym lub większej liczbie dokumentów wykonawczych, których kwota przekracza równowartość 40 minimalnych wynagrodzeń; nie płaci, nie deponuje środków i nie tworzy majątku inwentarzowego wystarczającego na pokrycie długu w ramach postępowania egzekucyjnego; przeprowadza lub pozornie próbuje przeprowadzić transakcje mające na celu opóźnienie płatności lub oszukanie wierzycieli, w tym transakcje symulowane lub przeniesienie części lub całości swojego majątku na osobę trzecią. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, istnieje możliwość unieważnienia transakcji dłużnika, które wyrządziły mu szkodę lub pozbawiły go majątku. Wśród takich transakcji wyróżnić należy w szczególności: spłatę długów, które nie stały się jeszcze wymagalne; spłatę długów, które wygasły i są wymagalne w wyznaczonym terminie w jakikolwiek sposób nieprzewidziany w umowie; transakcje nieodpłatne; działania podjęte w celu wyrządzenia szkody wierzycielom, jeżeli istnieje oszukańcza zmowa między dłużnikiem a osobą trzecią, z którą zawarł umowę. Powództwo o unieważnienie tych czynności musi zostać złożone przez zarządcę sądowego, dowolnego wierzyciela lub prokuratora w ciągu 2-3 lat (w zależności od rodzaju powództwa) od daty wszczęcia postępowania upadłościowego.

Ponadto postanowienie o upadłości spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością pociąga za sobą również upadłość jej wspólników, którzy podlegają takim samym skutkom prawnym jak spółka. Przepis ten dotyczy również wspólników, którzy wystąpili ze spółki w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania upadłościowego.  Roszczenie z tytułu odpowiedzialności takich osób podlega rozpoznaniu w terminie 2 lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu upadłości. Sędzia może, z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych stron, zarządzić zajęcie majątku prywatnego takich osób w wysokości odpowiadającej wyrządzonej szkodzie, przed wydaniem orzeczenia w sprawie odpowiedzialności. Dzięki wykorzystaniu tych przepisów możliwe jest zwiększenie szans na pełne zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Brazylii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

13.09.2024

215