Windykacja na Tajwanie

Windykacja na Tajwanie rozpoczyna się od analizy prawnej i finansowej dłużnika: jego wypłacalności, rodzaju działalności, historii przedsiębiorstwa, zarejestrowanego lub faktycznego miejsca prowadzenia działalności, majątku znajdującego się na Tajwanie, dokumentów potwierdzających dług, toczących się spraw sądowych, wcześniejszych postępowań egzekucyjnych, oznak niewypłacalności oraz prawdopodobieństwa zakwestionowania roszczenia. W przypadku wierzyciela zagranicznego taka analiza pozwala także ustalić, czy sprawę należy rozpocząć od wezwania do zapłaty, mediacji sądowej, wniosku o nakaz zapłaty, zwykłego postępowania sądowego, uznania zagranicznego orzeczenia sądowego albo egzekucji na podstawie istniejącego już tytułu wykonawczego.

Jeżeli dłużnik nadal prowadzi działalność gospodarczą na Tajwanie, nie wykazuje oczywistych oznak niewypłacalności, a roszczenie jest potwierdzone dokumentami, zwykle uzasadnione jest rozpoczęcie od etapu przedsądowego. Na tym etapie wierzyciel może dążyć do dobrowolnej zapłaty, uzgodnienia harmonogramu spłaty, zwrotu towaru, udokumentowania uznania długu, potrącenia wzajemnych roszczeń, przeniesienia długu na osobę trzecią, wymiany usług lub towarów albo innego porozumienia kończącego spór bez postępowania sądowego.

Komunikacja z dłużnikiem zwykle rozpoczyna się po wysłaniu formalnego wezwania za pomocą możliwych do udokumentowania kanałów, takich jak poczta, e-mail, telefon lub komunikatory biznesowe. Celem tego etapu jest dotarcie do osoby uprawnionej do podjęcia decyzji o płatności, ustalenie stanowiska dłużnika, zachowanie dowodów zgłoszonego żądania, udokumentowanie ewentualnego częściowego uznania długu oraz przygotowanie akt sprawy na wypadek odmowy zapłaty.

Średni okres przedsądowej windykacji wynosi do 60 dni, z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono plan ratalnej spłaty zadłużenia. Jeżeli dłużnik nie odpowiada, kwestionuje dług bez wystarczających podstaw, wykorzystuje negocjacje wyłącznie do opóźnienia płatności albo wstępna analiza wskazuje, że dobrowolne odzyskanie należności jest mało prawdopodobne, wierzyciel powinien przejść do właściwej ścieżki sądowej.

Przed rozpoczęciem działań sądowych należy ustalić okres przedawnienia właściwy dla konkretnego rodzaju roszczenia. Zgodnie z tajwańskim Kodeksem cywilnym ogólny okres przedawnienia wynosi 15 lat, o ile ustawa nie przewiduje krótszego terminu. Krótsze terminy mogą mieć decydujące znaczenie w sprawach handlowych: roszczenia o odsetki, czynsz i inne świadczenia okresowe płatne w odstępach nie dłuższych niż rok przedawniają się co do zasady po pięciu latach, natomiast niektóre roszczenia, w tym roszczenia o zapłatę ceny za towary lub produkty dostarczone przez kupców, producentów i osoby wykonujące rzemiosło, przedawniają się po dwóch latach.

Bieg przedawnienia może zostać przerwany przez wezwanie do zaspokojenia roszczenia, uznanie roszczenia przez dłużnika, wniesienie powództwa, złożenie wniosku o nakaz zapłaty, złożenie wniosku o pojednanie, poddanie sporu arbitrażowi, zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, zawiadomienie o toczącym się postępowaniu, wszczęcie postępowania egzekucyjnego albo złożenie wniosku o przymusową egzekucję. Po przerwaniu bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od prawnie właściwego momentu przerwania.

Jeżeli bieg przedawnienia został przerwany przez wezwanie do zaspokojenia roszczenia, a powództwo nie zostanie wniesione w ciągu sześciu miesięcy od daty tego wezwania, przerwanie uważa się za niebyłe. Z tego względu moment wysłania wezwania ma znaczenie praktyczne: wezwanie może wzmocnić pozycję wierzyciela, ale przy zbliżającym się upływie przedawnienia powinno być połączone z właściwym działaniem procesowym w wymaganym terminie.

Prawo tajwańskie przewiduje sądową windykację długów w zwykłym postępowaniu sądowym, postępowaniu uproszczonym, postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń oraz w postępowaniu o wydanie nakazu zapłaty.

W niektórych sporach majątkowych, w których cena lub wartość przedmiotu sporu jest niższa niż 500 000 dolarów tajwańskich, powód musi złożyć wniosek o mediację sądową przed wniesieniem powództwa. Mediację uważa się za skuteczną, jeżeli strony osiągną porozumienie, a skuteczna mediacja ma taki sam skutek prawny jak ugoda zawarta w toku procesu.

Wymóg mediacji przed wniesieniem powództwa podlega ustawowym wyjątkom. Sąd może niezwłocznie oddalić wniosek o mediację, jeżeli mediacja jest niewykonalna, oczywiście zbędna albo wyraźnie pozbawiona szans powodzenia; jeżeli wcześniej bez powodzenia skorzystano z mediacji prowadzonej przez inny prawnie upoważniony organ mediacyjny; jeżeli spór wynika z papierów wartościowych; jeżeli spór został podniesiony w powództwie wzajemnym; jeżeli zawiadomienie musi zostać doręczone przez ogłoszenie albo za granicą; albo jeżeli spór wynika z roszczenia instytucji finansowej opartego na umowie pożyczki lub umowie karty kredytowej.

W przypadku niepowodzenia mediacji powodowi wydawane jest zaświadczenie o nieudanej mediacji. Jeżeli powód wniesie pozew do sądu w terminie dziesięciu dni, pozew uważa się za złożony od chwili złożenia wniosku o mediację.

Nakaz zapłaty może być wykorzystywany w sprawach o zapłatę określonej kwoty pieniężnej, innych rzeczy zamiennych lub papierów wartościowych. Wniosek powinien wskazywać strony, kwotę i przedmiot roszczenia, zdarzenie lub transakcję będące podstawą roszczenia, stan ewentualnego świadczenia wzajemnego oraz właściwy sąd. Sąd wydaje nakaz zapłaty bez badania dłużnika. Dłużnik ma 20 dni od doręczenia nakazu zapłaty na wniesienie sprzeciwu w całości albo w części, bez obowiązku podawania przyczyn. Jeżeli sprzeciw nie zostanie wniesiony w tym terminie, nakaz zapłaty staje się tytułem wykonawczym. Jeżeli sprzeciw zostanie wniesiony prawidłowo, nakaz zapłaty traci moc w zakresie objętym sprzeciwem, a wniosek wierzyciela traktuje się jako wszczęcie powództwa albo wniosek o mediację.

Postępowanie o wydanie nakazu zapłaty ma istotne ograniczenia w sprawach transgranicznych. Nakaz zapłaty nie może być zastosowany, jeżeli świadczenie wzajemne wierzyciela nie zostało jeszcze spełnione albo jeżeli nakaz zapłaty musi zostać doręczony za granicą lub przez ogłoszenie. Nakaz zapłaty traci również skuteczność, jeżeli nie może zostać doręczony dłużnikowi w ciągu trzech miesięcy od jego wydania.

Zwykłe postępowanie sądowe rozpoczyna się od złożenia pozwu do właściwego sądu. Po otrzymaniu pozwu przewodniczący wyznacza termin rozprawy, chyba że powództwo podlega odrzuceniu, przekazaniu innemu sądowi albo wcześniejszemu rozpoznaniu w postępowaniu przygotowawczym przez wymianę pism procesowych. Odpis pozwu doręcza się pozwanemu wraz z wezwaniem na rozprawę. Z wyjątkiem spraw pilnych, między doręczeniem pozwu a rozprawą powinno co do zasady upłynąć co najmniej dziesięć dni; jeżeli przeprowadzono postępowanie przygotowawcze, okres przygotowania powinien wynosić co najmniej pięć dni.

Jeżeli pozwany uzna to za konieczne, powinien złożyć odpowiedź na pozew w sądzie, przekazując pisemny odpis lub kopię bezpośrednio powodowi, w terminie dziesięciu dni od otrzymania pozwu i nie później niż pięć dni przed rozprawą, jeżeli termin rozprawy został już wyznaczony. Odpowiedź pozwanego powinna wskazywać fakty i podstawy obrony, dowody oraz stanowisko wobec faktów i dowodów przedstawionych przez powoda.

Przed rozpoczęciem rozprawy sąd może podjąć czynności potrzebne do sprawnego zakończenia postępowania: nakazać stronom lub ich przedstawicielom ustawowym osobiste stawiennictwo, zobowiązać strony do przedstawienia dokumentów i przedmiotów, wezwać świadków lub biegłych, zażądać dokumentów lub przedmiotów, nakazać osobie trzeciej przedstawienie dokumentów lub przedmiotów, przeprowadzić oględziny, zarządzić opinię biegłego, zwrócić się do organu lub organizacji o przeprowadzenie badania albo powierzyć zebranie dowodów sędziemu wyznaczonemu lub delegowanemu.

Jeżeli odbywa się posiedzenie przygotowawcze, a jedna ze stron nie stawi się, postępowanie przygotowawcze może być prowadzone z udziałem strony obecnej, a protokół doręcza się stronie nieobecnej. Jeżeli nie ma potrzeby wyznaczania kolejnego posiedzenia, sędzia wyznaczony może zakończyć postępowanie przygotowawcze.

Podczas rozprawy strony przedstawiają swoje żądania, zarzuty, fakty i dowody oraz mają obowiązek składać prawdziwe i pełne oświadczenia dotyczące przedstawianych faktów. Jeżeli jedna ze stron nie stawi się na rozprawę po prawidłowym zawiadomieniu, sąd może na wniosek strony obecnej wydać wyrok zaoczny na podstawie jej twierdzeń. Jeżeli strona nieobecna zostanie wezwana ponownie i ponownie się nie stawi, sąd może wydać wyrok zaoczny również z urzędu. Sąd bierze jednak pod uwagę wcześniejsze twierdzenia, przeprowadzone dowody i pisma przygotowawcze strony nieobecnej, a w przypadkach przewidzianych przez prawo odmawia wydania wyroku zaocznego i odracza rozprawę.

Jeżeli po rozprawie sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia, sąd może zamknąć rozprawę i wydać wyrok. Jeżeli konieczne jest dalsze wyjaśnienie okoliczności, przeprowadzenie dowodów albo zbadanie argumentów stron, sąd może wyznaczyć kolejny termin lub podjąć inne czynności procesowe przewidziane przez prawo.

Postępowanie uproszczone stosuje się w sprawach dotyczących praw majątkowych, w których wartość roszczenia nie przekracza 500 000 dolarów tajwańskich. Może ono mieć zastosowanie także do określonych kategorii spraw niezależnie od wartości roszczenia, w tym do spraw wynikających z papierów wartościowych, niektórych świadczeń okresowych, sporów najmu, sporów dotyczących posiadania oraz innych spraw wskazanych w tajwańskim Kodeksie postępowania cywilnego. Okres przygotowawczy do pierwszej rozprawy musi wynosić co najmniej pięć dni, z wyjątkiem przypadków pilnych. W wezwaniu na rozprawę należy wskazać, że sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym oraz że strony powinny stawić się z dokumentami, przedmiotami i świadkami, których zamierzają przedstawić.

Strona ma obowiązek przed rozprawą złożyć pisma przygotowawcze lub odpowiedzi dotyczące takich twierdzeń, faktów lub dowodów, na które druga strona nie może odpowiedzieć bez przygotowania, oraz bezpośrednio doręczyć stronie przeciwnej oryginały lub kopie takich pism. W sprawach objętych postępowaniem uproszczonym sąd co do zasady powinien zakończyć rozprawę na jednym posiedzeniu i wydać rozstrzygnięcie.

Jeżeli strona nie stawi się na rozprawę po prawidłowym zawiadomieniu, sąd może wydać wyrok zaoczny z urzędu, jeżeli spełnione są warunki procesowe.

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń służy do dochodzenia roszczeń pieniężnych, roszczeń o inne rzeczy zamienne lub papiery wartościowe, jeżeli kwota albo wartość roszczenia nie przekracza 100 000 dolarów tajwańskich. Strony mogą również uzgodnić zastosowanie tego trybu do spraw, w których wartość roszczenia nie przekracza 500 000 dolarów tajwańskich. Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń może odbywać się wieczorem, w niedziele lub inne dni wolne, chyba że jedna ze stron wyrazi sprzeciw.

Jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie mediacyjne bez uzasadnionej przyczyny, mimo że został należycie zawiadomiony z pięciodniowym wyprzedzeniem, sąd może na wniosek powoda zarządzić natychmiastową rozprawę i może z urzędu wydać wyrok zaoczny.

Jeżeli czas i koszty zgromadzenia dowodów są oczywiście nieproporcjonalne do wartości roszczenia, sąd może, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności i bez przeprowadzania dowodu, ustalić stan faktyczny i wydać wyrok końcowy.

Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu drugiej instancji w terminie 20 dni od doręczenia zaskarżonego orzeczenia. Od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje odwołanie do sądu trzeciej instancji w terminie 20 dni od doręczenia zaskarżonego orzeczenia, jeżeli spełnione są ustawowe warunki wniesienia takiego środka zaskarżenia, w tym właściwy próg wartości sporu w sprawach dotyczących praw majątkowych. Orzeczenie sądu trzeciej instancji nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Dla wierzycieli zagranicznych odrębne znaczenie ma uznanie i wykonanie zagranicznych orzeczeń sądowych na Tajwanie. Zagraniczne orzeczenie może zostać uznane, jeżeli zagraniczny sąd miał jurysdykcję według prawa Republiki Chińskiej, pozwany został prawidłowo zawiadomiony w sprawach zakończonych wyrokiem zaocznym, orzeczenie i postępowanie nie naruszają porządku publicznego ani dobrych obyczajów Republiki Chińskiej, a między państwem pochodzenia orzeczenia i Republiką Chińską istnieje wzajemność uznawania orzeczeń. Przymusowe wykonanie prawomocnego zagranicznego orzeczenia jest dopuszczalne dopiero po tym, jak sąd Republiki Chińskiej zatwierdzi jego wykonanie wyrokiem. Sprawę o zezwolenie na wykonanie wnosi się co do zasady do sądu miejsca zamieszkania dłużnika na Tajwanie, a jeżeli dłużnik nie ma miejsca zamieszkania na Tajwanie — do sądu miejsca położenia przedmiotu egzekucji albo miejsca, w którym egzekucja ma zostać przeprowadzona.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia wierzyciel może wszcząć postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu egzekucyjnego. Na Tajwanie tytułami egzekucyjnymi są między innymi prawomocny wyrok, orzeczenie zezwalające na tymczasowe zajęcie, tymczasowy zakaz lub tymczasowe wykonanie, ugoda lub mediacja zawarta zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, akt notarialny ze zgodą na przymusową egzekucję, określone postanowienia sądu zezwalające na sprzedaż obciążonego majątku oraz inne tytuły przewidziane przez prawo. Prawomocny nakaz zapłaty również może stanowić tytuł wykonawczy.

W przypadku zwykłych roszczeń objętych piętnastoletnim okresem przedawnienia prawomocny wyrok co do zasady powoduje rozpoczęcie nowego okresu przedawnienia od dnia jego uprawomocnienia. Jeżeli pierwotny okres przedawnienia był krótszy niż pięć lat, po prawomocnym wyroku albo równoważnym tytule egzekucyjnym ponownie biegnący termin wynosi pięć lat.

W ramach egzekucji przymusowej na Tajwanie roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone przez zajęcie środków na rachunkach dłużnika, zajęcie i sprzedaż ruchomości oraz nieruchomości, zajęcie papierów wartościowych, a także egzekucję z wierzytelności pieniężnych przysługujących dłużnikowi wobec osób trzecich. Przy egzekucji z wierzytelności dłużnika wobec osoby trzeciej sąd egzekucyjny może wydać nakaz zajęcia zakazujący dłużnikowi pobierania lub rozporządzania wierzytelnością oraz zakazujący osobie trzeciej zapłaty na rzecz dłużnika. Sąd może również zezwolić wierzycielowi na pobranie wierzytelności, przenieść wierzytelność na wierzyciela albo nakazać osobie trzeciej zapłatę do sądu egzekucyjnego w celu przekazania środków wierzycielowi.

Jeżeli wierzyciel nie zna majątku dłużnika, sąd egzekucyjny może zobowiązać wierzyciela do przeprowadzenia ustaleń i złożenia sprawozdania albo samodzielnie przeprowadzić takie ustalenia. Sąd może badać sytuację majątkową dłużnika za pośrednictwem organów podatkowych, innych właściwych organów, organizacji lub osób posiadających wiedzę o majątku dłużnika. Jeżeli ujawniony majątek jest niewystarczający albo nie można go ustalić, sąd może nakazać dłużnikowi zgłoszenie majątku podlegającego egzekucji w granicach przewidzianych przez prawo.

Dodatkową albo alternatywną ścieżką w ramach windykacji na Tajwanie może być dochodzenie roszczeń w procedurach związanych z niewypłacalnością. Wybór takiej ścieżki zależy od statusu prawnego dłużnika i należy odróżniać ją od zwykłego postępowania sądowego oraz egzekucji przymusowej. Prawo tajwańskie przewiduje odrębne zasady dla upadłości spółek, reorganizacji spółek oraz oddłużenia konsumenckiego.

Zgodnie z tajwańskim prawem spółek reorganizacja jest dostępna dla spółki, która publicznie emituje akcje lub obligacje korporacyjne, zawiesiła działalność z powodu trudności finansowych albo jest zagrożona zawieszeniem działalności, a jednocześnie istnieje możliwość jej odbudowy lub naprawy. Wierzyciel może złożyć wniosek o reorganizację, jeżeli jego wierzytelność odpowiada co najmniej 10 procentom kapitału obliczonego na podstawie łącznej liczby wyemitowanych akcji. Jeżeli sąd oddali wniosek o reorganizację, a przesłanki upadłości są spełnione, sąd może wydać postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

Przed rozstrzygnięciem wniosku o reorganizację spółki sąd może zarządzić zabezpieczenie majątku spółki, ograniczyć prowadzenie działalności, ograniczyć wykonywanie zobowiązań i dochodzenie roszczeń wobec spółki, zawiesić upadłość, układ, egzekucję przymusową i inne postępowania, zakazać przenoszenia zarejestrowanych akcji oraz zabezpieczyć majątek osób odpowiedzialnych, jeżeli oceniana jest ich odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną spółce. Skuteczność takiego zarządzenia nie może przekraczać 90 dni, chyba że sąd wyznaczy inny okres, a każde przedłużenie nie może przekraczać 90 dni.

Po wydaniu postanowienia o reorganizacji prowadzenie działalności spółki oraz prawo zarządzania i rozporządzania jej majątkiem przechodzą na reorganizatorów działających pod nadzorem sądu. Dyrektorzy, nadzorcy, osoby zarządzające lub inni pracownicy spółki dłużnika mogą ponosić odpowiedzialność karną w postaci kary pozbawienia wolności do jednego roku, aresztu albo grzywny do 60 000 dolarów tajwańskich, jeżeli odmawiają przekazania spraw spółki, ukrywają, niszczą lub uszkadzają sprawozdania, księgi rachunkowe lub dokumenty dotyczące działalności albo sytuacji finansowej spółki, ukrywają, niszczą lub przenoszą majątek spółki, rozporządzają majątkiem spółki ze szkodą dla wierzycieli, bez uzasadnienia odmawiają odpowiedzi na pytania, tworzą fikcyjne długi albo uznają nieistniejące zobowiązania.

W przypadku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością wierzyciel powinien również uwzględnić zasadę dotyczącą nadużycia osobowości prawnej. Jeżeli wspólnik nadużywa statusu spółki jako osoby prawnej, powodując powstanie określonych zobowiązań spółki i jej oczywistą niezdolność do ich spłaty, a nadużycie ma poważny charakter, wspólnik może w razie potrzeby odpowiadać za te zobowiązania.

Oddłużenie konsumenckie dotyczy osób fizycznych, które w ciągu pięciu lat nie prowadziły działalności gospodarczej albo prowadziły działalność gospodarczą o niewielkiej skali. Za działalność o niewielkiej skali uznaje się działalność, w której miesięczny przychód brutto jest niższy niż 200 000 dolarów tajwańskich. Jeżeli taki dłużnik nie jest w stanie spłacić długów albo może nie być w stanie ich spłacić, może przeprowadzić oddłużenie przez rehabilitację albo likwidację.

W postępowaniu oddłużeniowym nadzorca albo zarządca może żądać uchylenia określonych czynności dłużnika dokonanych ze szkodą dla wierzycieli. Dotyczy to czynności nieodpłatnych dokonanych w ciągu dwóch lat przed wydaniem przez sąd postanowienia o rozpoczęciu rehabilitacji lub likwidacji; czynności odpłatnych dokonanych w tym samym okresie, jeżeli dłużnik wiedział o pokrzywdzeniu wierzycieli, a osoba odnosząca korzyść znała istotne okoliczności; ustanowienia zabezpieczenia, spłaty długu lub innych czynności dokonanych w ciągu sześciu miesięcy przed takim postanowieniem, jeżeli osoba odnosząca korzyść wiedziała o pokrzywdzeniu wierzycieli; a także ustanowienia zabezpieczenia, spłaty długu lub innych czynności dokonanych w ciągu sześciu miesięcy przed postanowieniem, jeżeli czynność nie była jeszcze wymagalna albo nie stanowiła zobowiązania dłużnika. Odpłatna czynność między dłużnikiem a jego małżonkiem, krewnym w linii prostej albo członkiem rodziny, polegająca na rozporządzeniu majątkiem za cenę niższą niż połowa wartości rynkowej, jest traktowana jak czynność nieodpłatna.

Prawo do uchylenia czynności w postępowaniu oddłużeniowym wygasa, jeżeli nie zostanie wykonane w ciągu jednego roku od dnia następującego po wydaniu przez sąd postanowienia o rozpoczęciu rehabilitacji albo likwidacji. Po uchyleniu czynności osoba, która uzyskała korzyść, odpowiada za przywrócenie stanu poprzedniego, z uwzględnieniem ustawowych zasad dotyczących osób działających w dobrej wierze i zwrotu wartości. Mechanizm ten może zwiększyć masę likwidacyjną i poprawić praktyczną sytuację wierzycieli.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji na Tajwanie, Grandliga może pomóc na kluczowych etapach dochodzenia należności: analizie dłużnika i dokumentów, przygotowaniu wezwania do zapłaty, negocjacjach ugodowych, ocenie przedawnienia, wyborze strategii związanej z nakazem zapłaty, mediacji sądowej, zwykłym albo uproszczonym postępowaniu sądowym, postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, uznaniu i wykonaniu zagranicznego orzeczenia, egzekucji z majątku i wierzytelności oraz działaniach związanych z niewypłacalnością dłużnika. Możesz skontaktować się z nami, aby ocenić dokumenty, status dłużnika, dostępny majątek i najbardziej odpowiednią ścieżkę prawną odzyskania należności na Tajwanie.

02.10.2024

204