Windykacja na Litwie

Windykacja na Litwie powinna rozpocząć się od prawnej i finansowej oceny dłużnika, dostępnych dokumentów oraz realnej możliwości późniejszego wykonania roszczenia. Na tym etapie należy ustalić dokładną nazwę albo imię i nazwisko dłużnika, jego adres na Litwie, status prowadzonej działalności, posiadany majątek, toczące się sprawy sądowe, wcześniej wszczęte postępowania egzekucyjne, możliwe oznaki niewypłacalności oraz dokumenty potwierdzające istnienie długu.

Dla wierzyciela zagranicznego istotne jest również ustalenie, czy roszczenie wynika z umowy, dostawy towarów, wykonanych usług, uznania długu, orzeczenia sądu czy orzeczenia arbitrażowego. Od tej oceny zależy wybór dalszej drogi: negocjacje pozasądowe, postępowanie sądowe, egzekucja, uznanie i wykonanie orzeczenia zagranicznego albo postępowanie niewypłacalnościowe wobec osoby prawnej.

Jeżeli dłużnik nadal prowadzi działalność, ma możliwe do zweryfikowania dane kontaktowe, a dokumenty wierzyciela jasno potwierdzają kwotę i podstawę długu, pierwszym praktycznym etapem może być windykacja pozasądowa. Na Litwie ten etap jest przydatny nie tylko do żądania zapłaty, ale także do sprawdzenia reakcji dłużnika, utrwalenia jego stanowiska, uzyskania częściowej płatności, uzgodnienia harmonogramu spłaty oraz przygotowania silniejszej podstawy dowodowej do ewentualnego postępowania sądowego.

Ten etap obejmuje negocjacje z dłużnikiem, wysłanie pisemnego wezwania do zapłaty, ustalenie przyczyn opóźnienia oraz poszukiwanie rozwiązania, które można udokumentować. W zależności od okoliczności może to być pełna lub częściowa zapłata, harmonogram spłaty, zwrot towarów, potrącenie wzajemnych roszczeń, przeniesienie długu na osobę trzecią albo inne rozwiązanie, które nie osłabia pozycji dowodowej wierzyciela.

Komunikacja pozasądowa z dłużnikiem powinna być konsekwentna, możliwa do potwierdzenia i łatwa do odtworzenia. Wierzyciel powinien zachować wezwania, korespondencję, odpowiedzi dłużnika, propozycje spłaty ratalnej, uznanie długu oraz informacje o osobach, które faktycznie podejmują decyzje dotyczące płatności. Takie podejście pozwala ocenić gotowość dłużnika do zapłaty, a jednocześnie przygotowuje materiał do sądu, jeżeli dobrowolne rozwiązanie nie przyniesie rezultatu.

Jeżeli dłużnik ignoruje wezwania do zapłaty, bez jasnej podstawy kwestionuje udokumentowany dług, przedłuża negocjacje, ukrywa majątek albo wykazuje oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien przejść do windykacji sądowej oraz równolegle ocenić możliwość zastosowania środków zabezpieczających, egzekucji albo postępowania niewypłacalnościowego.

Przed wszczęciem postępowania sądowego wierzyciel powinien ustalić termin przedawnienia osobno dla każdego roszczenia. Na Litwie ogólny termin przedawnienia wynosi 10 lat, ale do niektórych kategorii roszczeń stosuje się krótsze terminy. Roszczenia o odsetki i inne płatności okresowe przedawniają się po 5 latach, roszczenia o kary umowne, grzywny lub opłaty za opóźnienie po 6 miesiącach, roszczenia związane z wadami towarów, usług lub treści cyfrowych po 2 latach, a roszczenia o naprawienie szkody po 3 latach. Strony nie mogą umownie zmienić terminów przedawnienia ani zasad ich obliczania.

Upływ terminu przedawnienia nie pozbawia automatycznie wierzyciela prawa do złożenia pozwu. Jeżeli jednak dłużnik zażąda zastosowania skutków przedawnienia, sąd oceni taki zarzut i, jeżeli istnieją podstawy prawne, może oddalić roszczenie w całości albo w odpowiedniej części.

W typowych sprawach o odzyskanie długu przeprowadzenie obowiązkowej procedury przedprocesowej przed złożeniem pozwu nie jest wymagane. Brak wcześniejszej windykacji pozasądowej zwykle nie uniemożliwia wierzycielowi wszczęcia postępowania sądowego.

Przeprowadzenie obowiązkowej przedprocesowej procedury windykacyjnej przed skierowaniem sprawy do sądu nie jest wymagane, a zaniechanie takich czynności nie jest warunkiem wszczęcia sprawy.

W zależności od kwoty długu, dostępnych dowodów, miejsca, w którym znajduje się dłużnik, oraz charakteru sporu prawo litewskie przewiduje kilka rodzajów sądowej windykacji długu.

Ogólne postępowanie sądowe stosuje się wtedy, gdy spór wymaga pełnego zbadania dowodów i stanowisk stron. Wierzyciel składa pozew do właściwego sądu, po czym sąd decyduje o przyjęciu sprawy, przesyła pozwanemu odpisy dokumentów procesowych i wyznacza termin na odpowiedź. Zasadniczo termin na złożenie odpowiedzi wynosi od 14 do 30 dni. W wyjątkowych przypadkach, biorąc pod uwagę złożoność sprawy i wniosek pozwanego, termin ten może zostać przedłużony do 60 dni.

Na Litwie dokumenty procesowe mogą być składane przez elektroniczny portal sądowy. Uczestnik sprawy może za jego pośrednictwem składać dokumenty do sądu, otrzymywać zawiadomienia o przyjęciu dokumentów, stwierdzonych brakach i terminach rozpraw, a także opłacać należności sądowe. Ma to szczególne znaczenie dla wierzyciela zagranicznego, który prowadzi sprawę zdalnie i musi kontrolować obieg dokumentów oraz zawiadomienia sądu.

Postępowanie sądowe może odbywać się ustnie, z wezwaniem uczestników na rozprawę, albo pisemnie bez ich udziału, jeżeli pozwalają na to przepisy procesowe i jest to odpowiednie w okolicznościach sprawy.

Ustawa nie określa konkretnych terminów rozprawy, ale sąd ma obowiązek zadbać o jak najszybsze rozpoznanie sprawy w sądzie, nie opóźniać rozpoznania sprawy i dążyć do rozpoznania sprawy na jednym posiedzeniu. Jeżeli sąd pierwszej instancji nie dokona w terminie czynności procesowych, które należy wykonać, uczestnik procesu zainteresowany dokonaniem tych czynności ma prawo zwrócić się do sądu apelacyjnego z wnioskiem o wyznaczenie terminu na ich dokonanie. czynności proceduralne. Pozew taki wnosi się za pośrednictwem sądu pierwszej instancji, a jeżeli sąd nie zakończy czynności procesowych w terminie siedmiu dni, wniosek należy przekazać do sądu apelacyjnego. Sąd apelacyjny rozpatruje wniosek w terminie 7 dni roboczych i wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie.

W wyniku rozpatrzenia sprawy sąd podejmuje decyzję w sprawie, która po upływie terminu do wniesienia zażalenia staje się ostateczna. Wydając postanowienie, sąd, jeżeli zajdzie taka potrzeba, określa konkretny tryb i termin wykonania orzeczenia.

Zainteresowanemu, który nie jest usatysfakcjonowany orzeczeniem sądu pierwszej instancji, przysługuje prawo zaskarżenia go w drodze apelacji w terminie 30 dni od dnia jego podjęcia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem sądu pierwszej instancji, który w terminie trzech dni roboczych od dnia uwzględnienia odwołania przesyła odpisy odwołania wraz z załącznikami osobom biorącym udział w sprawie. Po upływie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie zażalenia i złożenia odpowiedzi na apelację, sąd pierwszej instancji w terminie siedmiu dni przekazuje sprawę sądowi apelacyjnemu, a osoby biorące udział w sprawie zawiadamia się o przesłaniu sprawa.

Rozpatrzenie skargi w sądzie apelacyjnym, w zależności od okoliczności sprawy, możliwe jest w postępowaniu ustnym lub pisemnym. W sprawach pisemnych osoby biorące udział w sprawie nie są zapraszane na rozprawę, a posiedzenie odbywa się pod ich nieobecność. W przypadku rozprawy na rozprawę zapraszane są osoby biorące udział w sprawie, lecz ich nieobecność nie wstrzymuje rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym. Termin rozpatrzenia odwołania nie jest określony przez prawo. W wyniku rozpatrzenia sprawy sąd, w zależności od okoliczności sprawy, wydaje postanowienie, które wchodzi w życie z chwilą jego podjęcia.

Od ostatecznej decyzji sądu apelacyjnego przysługuje odwołanie w drodze skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego Litwy w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżonej decyzji. Wniesienie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne jedynie w przypadku: naruszenia prawa materialnego lub procesowego mającego zasadnicze znaczenie dla jednolitej wykładni i stosowania prawa, jeżeli naruszenie to mogłoby mieć wpływ na wydanie decyzji niezgodnej z prawem; jeżeli sąd odszedł od praktyki stosowania i wykładni prawa ustalonej przez Sąd Najwyższy Litwy w zaskarżonym postanowieniu; jeżeli praktyka Sądu Najwyższego Litwy w spornej kwestii prawnej nie jest jednolita.

Sprawę kasacyjną rozpatruje się w formie pisemnej. Posiedzenie sądu polega na zawiadomieniu o sprawie, wniesieniu skargi kasacyjnej, odpowiedzi na skargę kasacyjną, wyrażeniu opinii sędziów, głosowaniu i przyjęciu orzeczenia. W wyjątkowych przypadkach sprawa może zostać rozpatrzona ustnie. W wyniku rozpatrzenia sprawy Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Postępowanie oparte na dowodach pisemnych stosuje się do roszczeń pieniężnych popartych dopuszczalnymi dowodami pisemnymi. Nie jest to tryb odpowiedni dla każdej sprawy o dług: nie stosuje się go, jeżeli pozwany mieszka za granicą albo jego siedziba znajduje się poza Litwą. Aby żądać rozpoznania sprawy w tym trybie, powód powinien wyraźnie wskazać takie żądanie i wymienić dowody pisemne, na których opiera swoje roszczenie.

Sąd może wydać orzeczenie wstępne bez wcześniejszego zawiadomienia pozwanego o złożonym pozwie. Od orzeczenia wstępnego nie przysługuje odwołanie w trybie apelacyjnym ani w najwyższym trybie kontrolnym, ale pozwany może złożyć pisemne, uzasadnione zarzuty w terminie 20 dni od dnia doręczenia mu orzeczenia wstępnego. Jest to istotne: termin biegnie od doręczenia orzeczenia wstępnego pozwanemu, a nie od dnia jego wydania.

Jeżeli pozwany nie złoży zarzutów w ustawowym terminie, orzeczenie wstępne staje się ostateczne. Jeżeli zarzuty zostaną złożone, sąd przekazuje je powodowi, który może przedstawić odpowiedź, dodatkowe argumenty i nowe dowody. Następnie sprawa jest rozpoznawana z uwzględnieniem stanowisk obu stron, a końcowe orzeczenie może zostać zaskarżone na zasadach ogólnych.

Postępowanie nakazowe stosuje się do roszczeń pieniężnych wierzyciela, w tym roszczeń wynikających z umowy, szkody, stosunku pracy, obowiązku alimentacyjnego oraz innych podstaw prawnych. Ten tryb nie ma zastosowania, jeżeli dłużnik mieszka za granicą albo jego siedziba znajduje się poza Litwą, jeżeli miejsce zamieszkania lub pracy dłużnika jest nieznane, a także w innych przypadkach przewidzianych przepisami procesowymi.

Rozpoznając wniosek o wydanie nakazu zapłaty, sąd nie bada zasadności roszczenia wierzyciela w takim zakresie jak w zwykłym postępowaniu spornym. Po przyjęciu wniosku sąd wydaje nakaz zapłaty i rozstrzyga o tymczasowych środkach ochrony, jeżeli zostały one zgłoszone i są uzasadnione okolicznościami sprawy.

Nakaz zapłaty nie podlega zaskarżeniu w trybie apelacyjnym ani w najwyższym trybie kontrolnym. Dłużnik może złożyć pisemny sprzeciw w terminie 20 dni od doręczenia zawiadomienia o wydaniu nakazu zapłaty i nie musi wskazywać przyczyn takiego sprzeciwu. Jeżeli sprzeciw nie zostanie złożony, nakaz zapłaty staje się ostateczny.

Jeżeli dłużnik złoży sprzeciw, sąd informuje wierzyciela o prawie wniesienia pozwu w zwykłym trybie. W takiej sytuacji wierzyciel powinien przejść do zwykłego postępowania sądowego i złożyć prawidłowo przygotowany pozew; w przeciwnym razie wniosek o nakaz zapłaty uważa się za niezłożony, a zastosowane środki tymczasowe mogą zostać uchylone.

Postępowanie w sprawach o niskiej wartości stosuje się do roszczeń pieniężnych nieprzekraczających 5000 euro. Sprawy takie są rozpoznawane według ogólnych zasad postępowania spornego, z uwzględnieniem szczególnych uproszczeń przewidzianych w ustawie. Co do zasady sprawa jest rozpoznawana pisemnie, ale rozprawa ustna odbywa się, jeżeli zażąda tego co najmniej jedna ze stron albo sąd uzna ustne rozpoznanie za konieczne.

Po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia sądu, jeżeli dłużnik nie wykonuje go dobrowolnie, wierzyciel powinien uzyskać dokument wykonawczy i przekazać go komornikowi. Dokument wykonawczy wydany na podstawie orzeczenia sądu może zostać przedstawiony do wykonania w terminie 5 lat od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne.

Pieniężne dokumenty wykonawcze są przydzielane komornikom przez specjalny system podziału. Po otrzymaniu dokumentu wykonawczego komornik zwykle sprawdza w terminie 3 dni roboczych, czy istnieją oczywiste podstawy do odmowy wszczęcia egzekucji. Jeżeli dłużnikiem jest osoba fizyczna, egzekucję prowadzi się w miejscu jej zamieszkania, pracy albo położenia majątku. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna, egzekucję prowadzi się w miejscu jej siedziby albo położenia majątku.

W toku egzekucji przymusowej roszczenia wierzyciela mogą być zaspokajane z pieniędzy na rachunkach dłużnika, praw majątkowych, wynagrodzenia i innych dochodów, ruchomości i nieruchomości, środków albo majątku znajdującego się u osób trzecich, potrącenia wzajemnych roszczeń oraz innych środków dopuszczonych przez prawo. Kilka środków egzekucyjnych może być stosowanych jednocześnie, jeżeli jest to potrzebne do faktycznego odzyskania długu.

Przy egzekucji wobec osoby fizycznej należy uwzględnić ustawowe ograniczenia. Na przykład egzekucja z lokalu mieszkalnego, w którym mieszka dłużnik, jest zasadniczo możliwa tylko wtedy, gdy kwota podlegająca odzyskaniu przekracza 4000 euro. W określonych sytuacjach sąd może także brać pod uwagę sytuację rodzinną, dzieci, osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby szczególnie wrażliwe społecznie. Czynności albo odmowę działania komornika można zaskarżyć w terminie 20 dni od dnia, w którym dana osoba dowiedziała się albo powinna była dowiedzieć się o czynności lub odmowie, jednak nie później niż 90 dni od dnia dokonania czynności.

W sprawach transgranicznych odrębne znaczenie praktyczne może mieć uznanie i wykonanie na Litwie zagranicznych orzeczeń sądowych oraz orzeczeń arbitrażowych. Jeżeli właściwe umowy międzynarodowe albo szczególne przepisy nie przewidują innego trybu, takie sprawy rozpoznaje Litewski Sąd Apelacyjny. Sąd nie rozpoznaje ponownie istoty zagranicznego orzeczenia, lecz sprawdza, czy istnieją warunki do jego uznania i dopuszczenia do wykonania.

Wniosek i załączniki powinny być złożone w języku litewskim. W zależności od państwa pochodzenia orzeczenia wierzyciel może potrzebować dokumentu potwierdzającego autentyczność, urzędowego poświadczenia dokumentów zagranicznych, tłumaczenia oraz dokumentów potwierdzających, że orzeczenie jest prawomocne albo wykonalne. Wniosek można złożyć bezpośrednio, pocztą albo przez elektroniczny portal sądów litewskich.

Dla wierzyciela oznacza to, że przed rozpoczęciem odzyskiwania długu na Litwie należy ustalić, czy roszczenie opiera się na litewskim orzeczeniu sądu, zagranicznym orzeczeniu sądu, orzeczeniu arbitrażowym czy pierwotnych dokumentach długu. Od tego zależy, czy najpierw trzeba uzyskać uznanie orzeczenia, czy należy złożyć samodzielny pozew na Litwie, czy możliwe jest użycie innej drogi procesowej. Jeżeli dłużnik przeniósł się za granicę albo jego majątek znajduje się w kilku państwach, warto również ocenić strategię windykacji długu od dłużnika, który uciekł za granicę.

Jeżeli dłużnik wykazuje oznaki niewypłacalności, wierzyciel powinien ocenić nie tylko zwykłą windykację sądową, ale także postępowanie niewypłacalnościowe wobec osoby prawnej. Na Litwie osoba prawna może zostać uznana za niewypłacalną, jeżeli nie może terminowo wykonywać swoich zobowiązań majątkowych albo jeżeli jej zobowiązania przekraczają wartość majątku.

Upadłość lub restrukturyzacja mają zastosowanie w różnych sytuacjach. Upadłość zmierza do likwidacji osoby prawnej i zaspokojenia wierzycieli z majątku dłużnika. Restrukturyzacja jest stosowana wtedy, gdy osoba prawna ma trudności finansowe, ale pozostaje zdolna do dalszego prowadzenia działalności i może odzyskać wypłacalność dzięki odpowiednim środkom naprawczym. Postępowanie upadłościowe otwiera się, jeżeli osoba prawna jest niewypłacalna i nie otwiera się wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego.

Wierzyciel, którego roszczenie jest wymagalne, może zainicjować postępowanie niewypłacalnościowe. W tym celu wierzyciel przesyła dłużnikowi zawiadomienie dotyczące bezspornej i niewykonanej wierzytelności oraz uprzedza, że jeżeli dłużnik nie zapłaci, nie zawrze porozumienia pomocowego i nie podejmie decyzji o pozasądowym postępowaniu upadłościowym, wierzyciel zwróci się do sądu o wszczęcie postępowania upadłościowego albo restrukturyzacyjnego. Jeżeli zawiadomienie nie jest wysłane środkami elektronicznymi, zasadniczo uznaje się je za doręczone po 7 dniach od wysłania. W zawiadomieniu należy wyznaczyć termin nie krótszy niż 15 dni i nie dłuższy niż 30 dni od doręczenia dłużnikowi.

Jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązania i nie dochodzi do porozumienia z wierzycielem, wierzyciel może złożyć do sądu wniosek o otwarcie postępowania upadłościowego albo restrukturyzacyjnego. Po przyjęciu wniosku sąd przesyła jego kopie uczestnikom oraz innym osobom przewidzianym prawem, a pozostali wierzyciele mogą żądać dopuszczenia do sprawy jako zainteresowani. Od tego etapu sprzedaż majątku i windykacja na podstawie wcześniej wydanych dokumentów wykonawczych co do zasady zostają wstrzymane, chyba że sąd zezwoli komornikowi na zakończenie sprzedaży majątku.

Sąd powinien rozstrzygnąć o otwarciu postępowania niewypłacalnościowego w terminie 30 dni od dnia przyjęcia wniosku. Z ważnych przyczyn termin ten może zostać przedłużony jeden raz, jednak nie dłużej niż o 30 dni. Jeżeli postępowanie zostanie otwarte, osoba prawna uzyskuje status podmiotu w upadłości albo w restrukturyzacji, a dalsze działania wierzyciela zależą od rodzaju procedury.

Po otwarciu postępowania niewypłacalnościowego wierzyciele powinni zgłosić swoje roszczenia i dokumenty potwierdzające administratorowi w terminie 30 dni od publikacji orzeczenia sądu na stronie organu nadzorczego. Administrator sprawdza roszczenia wierzycieli i przekazuje je sądowi do zatwierdzenia w terminie 30 dni po upływie terminu na ich zgłoszenie. Sąd może przedłużyć ten termin na wniosek administratora, ale nie dłużej niż o 14 dni. Roszczenia powstałe po otwarciu postępowania z powodu prowadzenia procedury niewypłacalnościowej należy zgłosić w terminie 30 dni od ich powstania.

W restrukturyzacji czas realizacji planu nie może przekroczyć 4 lat od dnia wydania przez sąd orzeczenia zatwierdzającego plan. Terminy zaspokojenia wierzycieli wskazane w planie nie mogą być dłuższe niż czas realizacji samego planu. Jeżeli wykonanie planu wymaga dodatkowego czasu, administrator na podstawie decyzji zgromadzenia wierzycieli albo kierownik osoby prawnej może złożyć uzasadniony wniosek o przedłużenie nie później niż 6 miesięcy przed upływem terminu planu. Sąd może przedłużyć czas realizacji planu jeden raz, ale nie dłużej niż o 1 rok.

Próg przekraczający 10 minimalnych miesięcznych wynagrodzeń zatwierdzonych przez rząd dotyczy prawa wierzyciela do zainicjowania restrukturyzacji i nie stanowi uniwersalnego warunku każdego wniosku wierzyciela dotyczącego upadłości dłużnika. Dlatego przy wyborze między upadłością a restrukturyzacją należy oceniać nie tylko wysokość długu, lecz także wypłacalność dłużnika, posiadany majątek, perspektywę dalszego prowadzenia działalności, działania kierownictwa oraz prawdopodobieństwo zaspokojenia wierzycieli.

W postępowaniu niewypłacalnościowym istotne mogą być działania kierownika dłużnika i osób kontrolujących. Kierownik powinien działać bez zwłoki, gdy pojawia się prawdopodobieństwo niewypłacalności, chronić interesy wierzycieli i zainicjować postępowanie niewypłacalnościowe, gdy osoba prawna staje się niewypłacalna. Jeżeli wcześniej zawarte porozumienie pomocowe nie jest wykonywane albo jest wykonywane nienależycie, kierownik powinien zainicjować postępowanie niewypłacalnościowe w terminie 5 dni roboczych od momentu, w którym dowiedział się albo powinien był dowiedzieć się o naruszeniu.

Sąd może uznać upadłość za umyślną, jeżeli ustali, że niewypłacalność osoby prawnej została spowodowana świadomie nieprawidłowym zarządzaniem albo transakcjami dokonanymi z naruszeniem praw i uzasadnionych interesów wierzycieli. Dla wierzyciela istotne są sygnały takie jak przenoszenie majątku, ekonomicznie nieuzasadnione transakcje, naruszenie kolejności płatności, nieprawidłowa księgowość, przeniesienie działalności albo majątku na inny podmiot przy pozostawieniu długów w poprzedniej spółce. Uznając upadłość za umyślną, sąd wskazuje także osobę lub osoby, których działania albo zaniechania doprowadziły do takiego skutku.

Po uznaniu upadłości za umyślną administrator niewypłacalności może w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym odpowiednie orzeczenie sądu stało się skuteczne, wystąpić do sądu o uznanie transakcji dłużnika za nieważne. Dotyczy to transakcji sprzecznych z celami działalności osoby prawnej albo takich, które mogły wpłynąć na jej niezdolność do zapłaty wierzycielom, a także transakcji, których osoba prawna nie była zobowiązana zawierać, jeżeli naruszały prawa wierzyciela, a dłużnik wiedział albo powinien był o tym wiedzieć. Praktyczne znaczenie tego mechanizmu polega na tym, że majątek lub jego wartość mogą zostać zwrócone do masy dłużnika i wykorzystane do zaspokojenia roszczeń wierzycieli.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji na terenie Republiki Litewskiej, Grandliga może przeanalizować dokumenty, ustalić właściwy termin przedawnienia, ocenić dłużnika, wybrać odpowiedni sposób windykacji pozasądowej, sądowej albo egzekucyjnej oraz przygotować strategię działania przy uznaniu orzeczeń zagranicznych, orzeczeniach arbitrażowych, upadłości albo restrukturyzacji dłużnika. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać wstępną ocenę sytuacji i określić dalsze kroki w sprawie.

12.06.2024

372