Windykacja w Zimbabwe

Postępowanie windykacyjne w Zimbabwe rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Zanim rozpoczniesz windykację należności na drodze prawnej, warto zwrócić uwagę na termin przedawnienia. Okres przedawnienia roszczeń windykacyjnych wynosi 3 lata. W przypadku długów z umów notarialnych i weksli termin przedawnienia wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik wyraźnie lub milcząco uzna dług. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo.

Windykacja długów w Zimbabwe odbywa się za pośrednictwem zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Zwykły proces sądowy rozpoczyna się od złożenia wezwania, po czym sekretarz sądu, jeżeli wezwanie spełnia wymogi proceduralne, rejestruje je i wydaje postanowienie wstępne o ściągnięciu należności. Następnie pozwanemu wręcza się wezwanie z decyzją wstępną i dokumentami potwierdzającymi dług.

Po otrzymaniu wskazanych dokumentów pozwany ma 10 dni na stawienie się w sądzie i uznanie lub zaprzeczenie swojej odpowiedzialności. W przypadku, gdy pozwany nie stawi się w wyznaczonym terminie lub złoży zawiadomienie o stawiennictwie, ale zostanie pozbawiony prawa do obrony z powodu nieprzedstawienia zarzutów, powód może bez powiadamiania pozwanego złożyć w sądzie wniosek w trybie postępowania pisemnego o wydanie orzeczenia. Na podstawie takiego wniosku sędzia może wydać orzeczenie, które odpowiada prawom powoda zgodnie z wezwaniem lub deklaracją.

Jeżeli pozwany zgłosi swoje stawiennictwo, musi w ciągu 10 dni wnieść sprzeciw wobec roszczeń powoda. Powód z kolei musi złożyć odpowiedź na sprzeciw pozwanego w ciągu 12 dni od daty doręczenia sprzeciwu. Następnie pozwany musi w ciągu 12 dni złożyć odpowiedź na odpowiedź powoda.

Jeżeli pozwany stawił się w sądzie w celu obrony, powód może w każdym czasie przed posiedzeniem przygotowawczym złożyć do sądu wniosek o wydanie przez sąd orzeczenia w trybie uproszczonym w zakresie wniosku zawartego w wezwaniu. Do wniosku należy dołączyć oświadczenie pod przysięgą, które musi zawierać oświadczenie o faktach uzasadniających roszczenie oraz oświadczenie, że pozwany nie dysponuje dobrą obroną i że złożenie oświadczenia o zamiarze podjęcia obrony ma na celu wyłącznie opóźnienie. Podczas rozpatrywania wniosku pozwany może: (a) zapewnić powodowi zadowalające dla rejestratora zabezpieczenie wszelkich możliwych orzeczeń, w tym kosztów; (b) przekonać sędziego za pomocą oświadczenia w formie pisemnej lub zeznań ustnych, że posiada dobrą wiarę w swoją obronę w sprawie. Jeśli pozwany nie zapewni zabezpieczenia ani nie przekona sędziego, sędzia może wydać uproszczone orzeczenie na korzyść powoda. W przeciwnym razie postępowanie będzie kontynuowane w trybie ogólnym.

Następnie sąd, po wymianie dokumentów proceduralnych, wyznacza konferencję dotyczącą zarządzania sprawą, podczas której strony i prawnicy spotykają się, aby omówić charakter i podstawę swoich roszczeń i sprzeciwów, a także możliwości szybkiego rozstrzygnięcia roszczenia.

Po zakończeniu narady w sprawie zarządzania sprawą sędzia wyznacza termin rozprawy dotyczącej istoty sprawy. Podczas rozpatrywania sprawy sąd rozstrzyga kwestie sporne dotyczące prawa i faktów poprzez badanie dowodów i przesłuchanie świadków. Jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawie, powód ma prawo przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń w takim zakresie, w jakim ciężar dowodu spoczywa na nim. Decyzja zapada na podstawie ilości dowodów przedstawionych przez powoda. Po ustaleniu wszystkich okoliczności sprawy sąd przeprowadza dyskusję między stronami i podejmuje decyzję.

Orzeczenie sądu magistrackiego może zostać zaskarżone do Sądu Wysokiego w terminie 21 dni od dnia wydania orzeczenia. Od decyzji Sądu Wysokiego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Zimbabwe w terminie 15 dni od wydania orzeczenia. Wyrok Sądu Najwyższego jest ostateczny i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. 

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wierzyciel musi wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie sądu może zostać poddane przymusowemu wykonaniu w ciągu 30 lat. W ramach przymusowego wykonania orzeczenia sądowego roszczenia wierzyciela mogą być zaspokojone poprzez zajęcie i umorzenie środków pieniężnych z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika w celu ich późniejszej sprzedaży; zajęcie i konfiskata papierów wartościowych; zajęcie akcji i udziałów spółek; aresztowanie i uwięzienie dłużnika.

Alternatywną opcją windykacji należności jest postępowanie likwidacyjne dłużnika. Procedurę tę można zastosować w przypadku, gdy dłużnik nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań, których termin płatności już upłynął. W tym przypadku uważa się, że dłużnik nie jest w stanie regulować swoich długów, jeżeli: 1) dłużnik w terminie 21 dni kalendarzowych nie uczynił zadość prawnemu żądaniu wierzyciela dotyczącemu spłaty długu lub nie zaproponował wierzycielowi innego środka, uzasadnione zadowolenie; lub 2) ze sprawozdania funkcjonariusza odpowiedzialnego za wykonanie orzeczenia sądowego w stosunku do dłużnika wynika, że ​​orzeczenie to nie zostało wykonane po jego prawomocnym wykonaniu. Wierzyciel ma prawo wszcząć postępowanie likwidacyjne dłużnika, jeżeli spełnione są następujące warunki: 1) kwota długu nie jest mniejsza niż 200 dolarów amerykańskich; lub 2) postępowanie naprawcze wobec przedsiębiorstwa okazało się nieskuteczne (jeśli dłużnikiem jest przedsiębiorstwo).

W postępowaniu upadłościowym, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie w całości roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia szkody wierzycielom. Transakcje takie obejmują w szczególności: 1) wszelkie zbycie majątku bez uzyskania wartościowego odszkodowania; 2) każda transakcja, w której druga strona umowy dłużnika wiedziała, że ​​dłużnik znajduje się w stanie upadłości; 3) preferowanie jednego wierzyciela kosztem innych. W wyniku unieważnienia powyższych czynności i transakcji możliwe jest zwrócenie dłużnikowi tego, co na takich transakcjach utracił, a przez to powiększenie masy likwidacyjnej w celu zaspokojenia w całości roszczeń wierzycieli.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji należności w Zimbabwe, nasza firma jest gotowa udzielić Ci fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji i profesjonalną pomoc naszych specjalistów.

14.01.2025

371