Windykacja w Albanii

Postępowanie windykacyjne w Republice Czeskiej rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Generalny termin przedawnienia wynosi 10 lat. Natomiast w przypadku roszczeń z umów ekspedycji termin upływa po roku. Prawo zabraniają zmiany określonego terminu w drodze porozumienia stron. Prawo do wniesienia pozwu, które nie zostało zrealizowane w terminie określonym ustawą, wygasa i nie można go już dochodzić na drodze sądu lub innego właściwego organu. Bieg terminu przedawnienia może zostać przerwany, jeżeli dłużnik dopuści się jakiejkolwiek czynności wyrażającej prawidłowe i pełne uznanie roszczenia wierzyciela.

Ustawodawstwo Republiki Albanii przewiduje dwie możliwości dochodzenia długów na drodze sądowej: w postępowaniu dotyczącym roszczeń ogólnych i w postępowaniu dotyczącym drobnych roszczeń.

Ogólny tryb postępowania sądowego odbywa się poprzez złożenie pozwu do sądu, po czym sąd zawiadamia pozwanego i wyznacza mu 30 dni na przedstawienie obiekcja. Po czynnościach przygotowawczych sędzia wyznacza termin rozprawy głównej. Sprawa jest rozpatrywana na posiedzeniu sądu, na którym wzywane są strony i przedstawiane są ich stanowiska. Ustawodawstwo nie określa konkretnego terminu na rozpatrzenie sprawy, ale musi być rozsądne. W wyniku rozpatrzenia sprawy sąd wydaje postanowienie, które wchodzi w życie po upływie piętnastu dni od dnia zawiadomienia strony, pod warunkiem nie wniesienia zażalenia. 

W Sądzie Apelacyjnym sprawy rozpatrywane są łącznie, z udziałem stron zwoływanych. Niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpatrzenia reklamacji. Orzeczenie sądu apelacyjnego jest ostateczne, przysługuje jednak zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie zawiadomienia. Zażalenie na postanowienie sądu apelacyjnego nie przysługuje, jeżeli sporna kwota nie przekracza 150 000 leków albańskich. Wniesienie skargi do Sądu Najwyższego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego orzeczenia, lecz na wniosek strony sąd ma prawo zawiesić wykonanie, jeżeli natychmiastowe wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą poważne i nieodwracalne skutki i/lub strona złożenie odwołania stanowi materialną gwarancję wykonania decyzji. W wyniku rozpatrzenia sprawy Sąd Najwyższy podejmuje postanowienie, które jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. 

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń ma zastosowanie do roszczeń sięgających do dwudziestokrotności minimalnego wynagrodzenia i wynikających ze stosunków umownych. Rozpatrzenie sprawy odbywa się analogicznie do trybu ogólnego, tyle że w trybie uproszczonym i w formie pisemnej. W zależności od okoliczności sprawy sąd może przeprowadzić rozprawę, jeżeli uzna to za konieczne.

W przypadku, gdy po uprawomocnieniu się wyroku sądu dłużnik dobrowolnie nie wykonuje orzeczenia sądu, należy uzyskać tytuł wykonawczy i przedstawić go w sądowej, państwowej lub prywatnej służbie egzekucyjnej w celu wszczęcia procedury przymusowego wykonania. W momencie rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego komornik sądowy ma obowiązek zarejestrować roszczenie wierzyciela w centralnym rejestrze Ministerstwa Sprawiedliwości. Podczas tej rejestracji komornik sprawdza, czy wobec dłużnika toczą się już podobne postępowania, i w przypadku ich stwierdzenia wstrzymuje otwarcie nowego postępowania oraz kieruje wierzyciela do komornika, który jako pierwszy zarejestrował roszczenie wobec dłużnika w imieniu innego wierzyciela.

Aby otworzyć postępowanie egzekucyjne, wierzyciel musi uiścić egzekutorowi wynagrodzenie stałe, które po zakończeniu postępowania egzekucyjnego pobiera się od dłużnika. Wysokość wynagrodzenia ustalana jest w drodze porozumienia pomiędzy wierzycielem a komornikiem. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego wykonawca w terminie dziesięciu dni przesyła dłużnikowi zawiadomienie o dobrowolnej egzekucji. Jeżeli dłużnik nie spłaci długu w wyznaczonym terminie, wykonawca rozpoczyna egzekucję.

Żądania wierzyciela na etapie windykacji przymusowej można zaspokoić poprzez zajęcie rachunków dłużnika i spisanie z nich pieniędzy; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i zajęcie majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Jeżeli dłużnik ma oznaki niewypłacalności (dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie jest w stanie spłacić swoich zobowiązań w określonym terminie lub gdy łączna suma zobowiązań przekracza sumę jego majątku), warto rozważyć alternatywę możliwość odzyskania długu poprzez wszczęcie postępowania upadłościowego dłużnika. Prawo upadłościowe nakłada na dłużnika lub osoby zarządzające spółką zadłużoną obowiązek złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w terminie 60 dni od dnia, w którym dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o utracie wypłacalności. Jeżeli osoby te nie złożą wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, będą osobiście odpowiedzialne za naprawienie wierzycielom szkody wyrządzonej z tego powodu. Sąd upadłościowy może także nałożyć na dłużnika lub członka organu zarządzającego, który nie dopełnił tego obowiązku, karę pozbawiając go prawa do wykonywania jakiejkolwiek działalności na okres od 1 do 5 lat, w zależności od wagi naruszenia. naruszenie.

W przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym nie ma majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, sąd upadłościowy postanawia zakończyć postępowanie ze względu na brak majątku i zawiadamia o tym wierzycieli. W tym zakresie wierzyciele mają prawo sprzeciwić się umorzeniu postępowania ze względu na posiadanie informacji o posiadaniu przez dłużnika ukrytego majątku lub konieczności dalszego dochodzenia w sprawie wątpliwych transakcji dłużnika. W takim przypadku sąd zawiesza postępowanie na okres do sześciu miesięcy i zapewnia wierzycielom możliwość przeprowadzenia odpowiedniego dochodzenia.

Prawo zapewnia wierzycielom prawo kwestionowania wątpliwych transakcji dokonanych przez dłużnika, czyli transakcji dokonanych w ciągu dwóch lat przed wszczęciem postępowania upadłościowego, pod warunkiem, że spowodowały one szkodę majątkową dłużnika lub zapewniły nieuzasadnione preferencje określonemu wierzycielowi. 

Szkoda majątkowa powstaje w sytuacjach, gdy dłużnik dokonuje czynności, w wyniku których uzyskana wartość w środkach pieniężnych lub ich ekwiwalentach jest znacznie niższa niż wartość w środkach pieniężnych lub ich ekwiwalentach, przekazana przez drugą stronę dłużnikowi. 

Ustawodawstwo zawiera przykłady transakcji lub działań pociągających za sobą szkodę majątkową: dłużnik złożył prezent lub dokonał czynności na warunkach, które nie przyniosły dłużnikowi żadnej korzyści; dłużnik spełnia niezabezpieczone zobowiązanie, którego termin spłaty nie nastąpił przed wszczęciem postępowania upadłościowego; dokonano transakcji z osobami powiązanymi z dłużnikiem; gwarancja została udzielona na zabezpieczenie istniejącego zobowiązania lub nowego zobowiązania zastępującego poprzednie zobowiązanie, jeżeli poprzednie zobowiązanie nie było ubezpieczone lub posiadało ubezpieczenie o mniejszej wartości; zobowiązanie zabezpieczone, które nie zostało wykonane przed wszczęciem postępowania upadłościowego, zostało zwolnione.

W wyniku unieważnienia takich transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku takich transakcji, a tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Albanii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

12.06.2024

225