Windykacja we Włoszech

Postępowanie windykacyjne we Włoszech rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Współpraca z dłużnikiem rozpoczyna się od wysłania listu powiadamiającego dłużnika o zaległym zobowiązaniu listem poleconym lub poprzez wysłanie elektronicznej, prawnie poświadczonej wiadomości e-mail. Proces ten obejmuje intensywną komunikację z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym celem jest dialog z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia odzyskiwania długów.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przedawnienie we Włoszech wynosi 10 lat. Prawo zabrania zmiany określonego terminu za zgodą stron, wszelkie transakcje stron mające na celu zmianę terminu przedawnienia są nieważne. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu na skutek podjęcia przez dłużnika działań wskazujących na uznanie długu. Po przerwaniu biegu termin dziesięcioletni rozpoczyna się od nowa. 

Prawo włoskie przewiduje dwa rodzaje windykacji na drodze sądowej: poprzez wydanie nakazu sądowego i postępowanie zwykłe w drodze wezwania. 

Postępowanie zwykłe jest procesem dłuższym, gdyż opiera się na zasadzie przesłuchania stron, czyli dyskusji pomiędzy obiema stronami obecnymi na rozprawie. Postępowanie nakazowe pozwala na szybsze postępowanie, gdyż odbywa się bez wysłuchania strony przeciwnej i bez konieczności udowadniania istnienia długu w całości (jak miałoby to miejsce w postępowaniu zwykłym).

Postępowanie nakazowe dotyczy roszczeń o dochodzenie należności w oparciu o dowody z dokumentów, takie jak faktury wraz z dokumentami przewozowymi, umowy oraz dowody dostawy lub usługi. Aby przeprowadzić tę procedurę, należy złożyć apelację wraz z dokumentami potwierdzającymi dług. Z kolei sąd wydaje postanowienie o wydaniu nakazu sądowego i przesyła je dłużnikowi. Jeżeli w terminie 40 dni od dnia otrzymania postanowienia dłużnik nie zgłosi sprzeciwu, nakaz staje się skuteczny, a wierzyciel może przystąpić do egzekucji długu. Jeżeli dłużnik złoży sprzeciw, zostanie ustalona zwykła procedura ustalania istnienia długu, w której wierzyciel będzie musiał w pełni wykazać istnienie długu. Średnio typowa procedura w tym przypadku może trwać od 2 do 4 lat.

Należy zaznaczyć, że zażalenie na nakaz może zostać przyjęte z zastrzeżeniem wstępnej egzekucji lub bez niego. W pierwszym przypadku wierzyciel, po umieszczeniu na nim wzoru przymusowej egzekucji (czyli nakazu sędziego dla komorników, aby zrobił to, co jest wymagane przez prawo w celu spełnienia uznanego długu), będzie mógł powiadomić dłużnika oprócz uchwały także nakaz, czyli nakaz zapłaty wskazujący wszystkie kwoty długu, odsetek i wydatków należnych wierzycielowi. Dziesięć dni po otrzymaniu powiadomienia o tych dokumentach pożyczkodawca będzie mógł uruchomić postępowanie egzekucyjne. W każdym przypadku, niezależnie od tego, czy nakaz podlega wstępnej realizacji, czy też nie, dłużnik może w terminie czterdziestu dni od dnia zawiadomienia zgłosić sprzeciw od samego nakazu.

Nawet jeśli dłużnik złoży sprzeciw, sądowy zakaz może zostać ogłoszony przez sędziego wykonawczego, jeśli sprzeciw dłużnika nie jest oparty na dowodach pisemnych lub wymaga długotrwałego i skomplikowanego dochodzenia. W takich przypadkach wierzyciel może rozpocząć egzekucję (tj. zająć aktywa dłużnika) niezależnie od wydarzeń w przypadku sprzeciwu wobec sądowego zakazu.

Normalne postępowanie w trybie wezwania odbywa się poprzez złożenie wezwania do sądu w celu odnotowania zobowiązania dłużnika do spłaty długu. Jest to czynność, za pomocą której wierzyciel wzywa dłużnika do sądu, wyznaczając dzień, w którym może on stawić się przed sądem w celu omówienia istnienia lub nieistnienia długu lub jego części. Dłużnik zostaje powiadomiony o tym dokumencie za pośrednictwem komornika lub listem poleconym (jeżeli dłużnik posiada go w rejestrach państwowych, co pozwala na skuteczne powiadomienie zgodnie z prawem). Pomiędzy datą zawiadomienia a datą rozprawy musi upłynąć co najmniej 90 dni.

Ponadto, w celu realizacji procedury postępowania zwykłego konieczne jest dokonanie szeregu czynności procesowych, do których należą: 

– Stawienie się dłużnika: jest to czynność, poprzez którą dłużnik przystępuje do sprawy (stawia się przed sądem) i na tym etapie dłużnik jest zapraszany do wniesienia sprzeciwu, wniesienia pozwu wzajemnego lub skorzystania z wyjątków i uzasadnień proceduralnych, których nie można znaleźć z urzędu (tj. bezpośrednio przez sędziego).

– Pierwsza rozprawa: Na pierwszej rozprawie strony reprezentują prawnicy, dla których sędzia przeprowadza szereg kontroli prawidłowości przesłuchań. W ramach tego etapu sędzia wyznacza stronom, począwszy od dnia rozprawy, pewne obowiązkowe terminy, w których, zgodnie z poniższym harmonogramem, można dokonać kolejnych czynności procesowych;

– Rozprawa dowodowa: Podczas tej rozprawy sędzia może uznać sprawę za gotową do rozstrzygnięcia na podstawie dokumentów złożonych przez strony. W takim przypadku przekaże sprawę Radzie do rozpatrzenia. Po zebraniu wszystkich dowodów następuje zakończenie wstępnego etapu dochodzenia;

– Wyjaśnienie ustaleń Przesłuchanie: Strony na tej rozprawie przedstawiają, w jaki sposób chcą zakończyć sprawę, składając odpowiednie wnioski. Sędzia przekazuje sprawę do składu orzekającego i wyznacza stronom terminy na złożenie mów końcowych (dokument obrony, który bada stan faktyczny sprawy, wyciąga wnioski i wyjaśnia wnioski. Dokument ten należy złożyć w ciągu 60 dni od daty rozprawy) skierowania do Rady Sądownictwa) oraz pisma z odpowiedziami (dokument zawierający odpowiedź na oświadczenie końcowe osoby przeciwnej, który należy złożyć w ciągu 20 dni od sześćdziesiątego dnia przeznaczonego na złożenie oświadczenia końcowego). 

Po zakończeniu wszystkich tych czynności Rada wyda wyrok, który rozstrzygnie sprawę. Generalnie postępowanie w postępowaniu zwykłym jest dość długie i trwa średnio od 2 do 5 lat, w zależności od regionu, w którym sprawa jest rozpatrywana. 

Wyrok wydany przez sędziego zgodnie z zasadami słuszności nie podlega apelacji. We wszystkich innych przypadkach strona niezadowolona z wyroku sądu pierwszej instancji może go zaskarżyć w trybie apelacyjnym. Apelację od wyroku sądu pierwszej instancji można złożyć w ciągu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia strony o wyroku. Wniesienie apelacji nie wstrzymuje wykonania wyroku sądu pierwszej instancji, ale sąd apelacyjny może wstrzymać jego wykonanie na wniosek wnioskodawcy, jeśli istnieją poważne i uzasadnione powody.

Ponadto, jeżeli istnieją podstawy przewidziane przez prawo, każda ze stron sprawy ma prawo zaskarżyć wyrok sądu apelacyjnego, wnosząc apelację do Sądu Najwyższego w terminie sześćdziesięciu dni (krótkoterminowo) i sześciu miesięcy (długoterminowo) od dnia ogłoszenia wyroku. Możliwe jest także zawieszenie wykonania zaskarżonej kary, jeżeli jej wykonanie spowodowałoby poważną i nieodwracalną szkodę lub wpłacono odpowiednią kaucję.

Po zakończeniu egzekucji sądowej, jeżeli dłużnik odmówi dobrowolnie wykonania wyroku sądu, należy wszcząć przymusową egzekucję poprzez zawiadomienie dłużnika o tytule egzekucyjnym. Przymusową windykację prowadzi komornik. Na tym etapie zaspokojenie roszczeń wierzyciela może zostać zrealizowane poprzez zajęcie rachunków pieniężnych dłużnika i umorzenie z nich kwoty długu, zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą, zajęcie udziałów w spółce dłużnika i ich późniejszą sprzedaż , przejęcie majątku dłużnika, będącego w posiadaniu osób trzecich. 

Jeżeli przymusowa egzekucja nie zakończyła się sukcesem i pod warunkiem, że dłużnik jest w stanie niewypłacalności lub w stanie trudności ekonomicznych, które uniemożliwiają spłatę jakiegokolwiek długu, istnieje możliwość wszczęcia procedury upadłościowej dłużnika. W ramach tej procedury przewidziana jest możliwość unieważnienia transakcji dłużnika, które doprowadziły do sytuacji uniemożliwiającej zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Ponadto, w przypadku braku aktywów dłużnika na spłatę długu, jeśli taki stan rzeczy wynikł z bezprawnych działań osób zarządzających i/lub właścicieli dłużnika, należy rozważyć zastosowanie środków procesowych mających na celu pociągnięcie tych osób do odpowiedzialności solidarnej.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji we Włoszech, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem zadłużenia. Zapraszamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji i profesjonalnego wsparcia ze strony naszych specjalistów.

26.07.2024

802