Windykacja w Kenii

Postępowanie windykacyjne w Kenii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Termin przedawnienia windykacji wynosi 6 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik pisemnie potwierdzi dług lub dokona częściowej spłaty zadłużenia. Po przerwie bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Windykacja sądowa w Kenii prowadzona jest w drodze zwykłych i uproszczonych procedur sądowych.

Normalny proces prawny rozpoczyna się od złożenia pozwu w sądzie. Jeżeli pozew spełnia ustalone wymogi proceduralne, sąd zawiadamia oskarżonego o konieczności stawienia się na rozprawę i przedstawienia swoich zarzutów.

W wyznaczonym dniu strony mają obowiązek stawić się na rozprawie osobiście lub przez swoich pełnomocników. W przypadku niestawiennictwa pozwanego, sąd może rozpoznać sprawę jednostronnie lub zarządzić powtórne wezwanie. Sąd ma także prawo zobowiązać oskarżonego do stawienia się, stosując następujące środki: wydać nakaz aresztowania; zająć majątek pozwanego i go sprzedać; nałożyć karę pieniężną nieprzekraczającą tysiąca szylingów; żądać gwarancji stawienia się dłużnika, a w przypadku jej niespełnienia – uwięzić dłużnika.

Na wezwanie stron sąd prowadzi postępowanie kontradyktoryjne, w trakcie którego uczestnicy wymieniają opinie, przedstawiają dokumenty oraz przedstawiają argumenty na poparcie swoich stanowisk. Jeżeli na pierwszej rozprawie sąd uzyska pełne zrozumienie okoliczności sprawy, może niezwłocznie podjąć decyzję. W przeciwnym razie sąd kontynuuje rozpatrywanie, organizując dodatkowe śledztwo.

W toku śledztwa przesłuchuje się świadków, wzywa biegłych, dokonuje oględzin przedmiotów, sprawdza autentyczność dokumentów, żąda osobistego udziału stron oraz dokonuje innych niezbędnych czynności procesowych. Po zakończeniu dochodzenia strony podejmują ostateczną dyskusję na temat sprawy, po której sąd podejmuje ostateczną decyzję.

Uproszczona procedura sądowa jest wykorzystywana do odzyskiwania długów cywilnych i jest regulowana przez ustawę o długach. Postępowanie jest prowadzone przez sądy magistrackie i rozpoczyna się od złożenia w sądzie skargi zawierającej szczegółowe informacje na temat roszczenia. 

Po otrzymaniu skargi sędzia może wystawić wezwanie, w którym podsumowuje główne punkty skargi i wzywa obwinionego do stawienia się w określonym czasie i miejscu w celu udzielenia odpowiedzi. W wyznaczonym dniu, niezależnie od tego, czy pozwany się stawi, sędzia rozpatrzy skargę w taki sam sposób, jak gdyby pozwany stawił się na wezwanie. Na podstawie wyników rozpatrzenia skargi sędzia podejmuje decyzję, która może zobowiązać pozwanego do zapłaty wymaganej kwoty lub odrzucić skargę.

Od decyzji Sądu Magistrackiego przysługuje odwołanie do Wysokiego Trybunału. Od decyzji Wysokiego Trybunału można się odwołać do Sądu Apelacyjnego. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Kenii. Termin do wniesienia odwołania wynosi trzydzieści dni od dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Orzeczenie można nadać w celu wykonania w ciągu 12 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie dłużnika i jego tymczasowe aresztowanie na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.

Jeżeli dłużnik nie jest w stanie spłacać swoich długów, należy rozważyć możliwość ogłoszenia upadłości dłużnika. Dłużnika uważa się za niezdolnego do spłaty długów w następujących przypadkach: 1) jeżeli wierzyciel doręczył dłużnikowi wezwanie do zapłaty długu (kwota długu musi wynosić co najmniej 250 000 szylingów kenijskich), a dłużnik nie zastosował się do wraz z nim w ciągu 21 dni; 2) jeżeli wierzyciel wszczął wykonanie przeciwko dłużnikowi postanowienia sądu o windykacji długu, lecz nie zostało ono wykonane w całości lub w części; 3) jeżeli dłużnikiem jest spółka, a wierzyciel udowodni przed sądem, że dłużnik nie jest w stanie spłacać swoich długów w terminie wymagalności (np. wartość majątku dłużnika jest mniejsza od kwoty jego zobowiązań). W ramach postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Do transakcji takich zalicza się w szczególności: 1) transakcję niewypłacalną (każda transakcja dokonana w okresie, w którym dłużnik nie był w stanie spłacać zadłużenia); 2) darowiznę dokonaną w okresie dwóch lat poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego; 3) transakcję o zaniżonej wartości, dokonaną w ciągu dwóch lat poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego; 4) transakcję zawieraną w celu zapewnienia jednemu wierzycielowi przewagi nad innymi wierzycielami; 5) ustanowienie zmiennego zastawu na aktywach dłużnika. W wyniku umorzenia powyższych czynności i transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Kenii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

26.12.2024

188