Windykacja w Etiopii

Postępowanie windykacyjne w Etiopii rozpoczyna się od oceny wypłacalności dłużnika, jego dziedziny działalności, historii przedsiębiorstwa, dostępności dokumentów potwierdzających dług, bieżących spraw sądowych i postępowań egzekucyjnych, a także możliwości kwestionując dług. Ocena ta określa strategię, która będzie stosowana w imieniu klienta podczas procesu windykacyjnego.

Jeżeli wobec dłużnika nie toczą się żadne sprawy sądowe ani zaległe orzeczenia sądowe dotyczące windykacji, a jest on aktywny, wówczas wskazane jest skorzystanie z etapu windykacji przedprocesowej.

Etap ten polega na intensywnych negocjacjach z dłużnikiem w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie spłaty roszczeń wierzyciela lub innych możliwości ugody (np. zwrot towaru, cesja długu na osobę trzecią, wzajemna wymiana usług lub towarów). 

Komunikacja z dłużnikiem następuje natychmiast po przesłaniu roszczenia za pośrednictwem poczty, e-maila, telefonu lub komunikatorów internetowych. Proces ten polega na aktywnej interakcji z dłużnikiem w celu wywarcia na niego presji. Głównym zadaniem jest nawiązanie dialogu z kluczowymi decydentami w celu przyspieszenia procesu windykacyjnego.

Średni okres odbioru przedprocesowego wynosi do 60 dni (z wyjątkiem przypadków, w których uzgodniono ratalny plan spłaty zadłużenia). Jeżeli realizacja tego etapu nie przyniosła oczekiwanych rezultatów lub po wstępnej analizie stwierdzono, że nie ma ona zastosowania, wówczas należy zastosować etap windykacji sądowej.

Przed podjęciem działań prawnych należy zwrócić uwagę na przedawnienie. Przedawnienie dochodzenia należności ze stosunków umownych wynosi 10 lat. Bieg przedawnienia ulega przerwaniu, jeżeli dłużnik uzna dług, w szczególności poprzez spłatę części zadłużenia, zapłatę odsetek lub ustanowienie zabezpieczenia lub gwarancji. Po przerwaniu bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo.

Prawo etiopskie przewiduje sądową windykację długów w postępowaniu zwykłym i uproszczonym.

Zwykła procedura sądowa rozpoczyna się od złożenia pozwu w sądzie. Jeżeli nie ma podstaw do oddalenia pozwu, sąd przesyła pozwanemu odpis pozwu oraz wezwanie z żądaniem stawienia się w sądzie i ustosunkowania się do pozwu w terminie określonym w wezwaniu. W wezwaniu sąd nakazuje oskarżonemu dostarczenie wszelkich dokumentów, które pozwany zamierza wykorzystać do swojej obrony, a także zapewnienie stawienia się świadków, którzy mogą być przesłuchiwani na rozprawie.

Jeżeli pozwany nie stawi się w sądzie w wyznaczonym terminie, sąd, o ile dłużnik został należycie powiadomiony, przeprowadzi postępowanie jednostronnie. Jeżeli nie ma dowodów na to, że pozwany został należycie powiadomiony, sąd odracza rozprawę na inny termin i nakazuje doręczenie pozwanemu drugiego wezwania. 

Jeżeli pozwany stawi się na rozprawie, sąd odczyta pozew i wysłucha odpowiedzi na pozew, jeżeli pozwany nie uzna roszczenia. W swojej obronie pozwany musi konkretnie odnieść się do każdego zarzutu, którego nie uznaje za prawdziwy. W przeciwnym razie, jeśli pozwany zakomunikuje jedynie ogólne zaprzeczenie przyczyny powództwa, sąd może przyjąć takie zaprzeczenie jako zgodę z faktami powoda. 

Po rozważeniu materiału dowodowego i przesłuchaniu świadków (jeśli takowe istnieją) sąd wysłuchuje ostatecznej argumentacji stron i podejmuje decyzję na tym samym posiedzeniu, a jeżeli nie jest to możliwe na odrębnym posiedzeniu.

Uproszczona procedura jest stosowana do dochodzenia długu w jasno określonej kwocie, wynikającego z umowy. Procedura może zostać wszczęta poprzez złożenie pozwu wraz z oświadczeniem pod przysięgą o faktach, które potwierdzają podstawę powództwa i wysokość długu, a także z oświadczeniem, że pozwany nie ma perspektyw obrony przed powództwem. Po przyjęciu pozwu sąd wysyła pozwanemu wezwanie, w którym informuje go o złożonym powództwie. Pozwany nie jest zobowiązany do stawienia się w sądzie ani do obrony przed powództwem.

Jeżeli pozwany chce bronić się przed roszczeniem, musi wystąpić do sądu o zezwolenie sądu na obronę przed roszczeniem. Do wniosku pozwany musi dołączyć oświadczenie pod przysięgą o sprzeciwie wobec faktów powoda oraz dokumenty potwierdzające stanowisko pozwanego. Jeżeli pozwany nie wystąpi do sądu z takim wnioskiem lub złoży taki wniosek, a sąd odmówi jego uwzględnienia, wówczas w takich sprawach sąd rozstrzyga na korzyść powoda. Jeżeli sąd zezwoli oskarżonemu na obronę, sprawa podlega rozpoznaniu według zasad zwykłego postępowania sądowego.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego w terminie 60 dni od dnia wydania zaskarżonej decyzji. Od decyzji Sądu Apelacyjnego przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego Etiopii w terminie 30 dni od daty zaskarżonej decyzji. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu wierzyciel powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne. Decyzja może zostać wykonana w ciągu 10 lat. W ramach wykonania orzeczenia sądu roszczenia wierzyciela mogą zostać zaspokojone poprzez zajęcie i spisanie środków z rachunków dłużnika; zajęcie ruchomości i nieruchomości dłużnika z późniejszą ich sprzedażą; aresztowanie i konfiskata papierów wartościowych, aresztowanie i konfiskata majątku dłużnika będącego w posiadaniu osób trzecich.

Alternatywną możliwością odzyskania długu od firmy i przedsiębiorcy jest postępowanie upadłościowe dłużnika. Zgodnie z prawem handlowym Etiopii wierzyciel ma prawo wszcząć tę procedurę, jeżeli dłużnik zaprzestał dokonywania płatności. Na tym etapie, jeżeli majątek dłużnika jest niewystarczający do pełnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, możliwe jest unieważnienie transakcji dłużnika dokonanych z zamiarem wyrządzenia wierzycielom szkody. Takie transakcje lub czynności dokonane po dacie ustania wpłat, ale przed podjęciem decyzji o otwarciu postępowania naprawczego, powinny obejmować w szczególności: nieodpłatne przeniesienie majątku i praw na inne osoby, w drodze darowizny, zrzeczenie się praw lub ich umorzenie ; przeniesienie majątku lub praw na inne osoby po wyraźnie obniżonej cenie; spłaty długów, które nie stały się jeszcze wymagalne; przeniesienie majątku dłużnika na zabezpieczenie w stosunku do wcześniej zaciągniętych długów. Sąd może unieważnić także inne czyny dłużnika popełnione w okresie podejrzanym, jeżeli: a) wierzyciel wiedział lub powinien był wiedzieć, że dłużnik znajdował się już w stanie niewykonania zobowiązania; b) działanie miało szkodliwy wpływ na majątek lub spłata została dokonana na rzecz innych wierzycieli. Roszczenie o umorzenie tych czynności lub transakcji można zgłosić w terminie dwóch lat od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego dłużnika. W wyniku unieważnienia powyższych transakcji możliwy jest zwrot dłużnikowi tego, co utracił w wyniku tych transakcji i tym samym zwiększenie masy likwidacyjnej na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

Jeśli masz jakieś pytania lub potrzebujesz wsparcia w zakresie międzynarodowej windykacji w Etiopii, nasza firma jest gotowa udzielić naszej fachowej pomocy, aby skutecznie rozwiązać Twój problem finansowy. Skontaktuj się z nami, aby otrzymać dodatkowe informacje i profesjonalne wsparcie od naszych specjalistów.

12.11.2024

93